با سر رفت تو دیوار و بازم نتونست مگس رو بگیره

ناراحت شد اومد بغل من نشست

خب بازم صدای مگس اومد و رفت سراغش

اگه تو زندگیم کسی انقدری که همایون به یه مگس اهمیت میده به من اهمیت میداد دنیا خیلی خوشگل تر میشد

من از چین خوشم نمیاد اما هر برهه‌ای از تاریخ رو میبینم این بدبختا داشتن عذاب می‌کشیدن حالا یا به خاطر عوامل بیرونی یا جمعیت زیاد خودشون
و نمی‌دونم چقدر درمورد حادثه‌ی نانجینگ می‌دونین ولی بذارین براتون تعریف کنم

حس میکنم این فکتای رندومی که میگم رو هیچ کس نمیخونه اما خب دلم میخواد یه جا درموردش حرف بزنم 😂

داستان از این قراره که ژاپن برای اینکه چین رو کامل به زانو در بیاره (انگار جنایت های دیگه و یونیت ۷۳۱ کافی نبود) تصمیم میگیرن پایتختش اون موقعش رو بگیرن
در اون زمان حدود شیشصد یا هشتصد هزار جمعیت داشت که یک سومشون مسلح بودن اما نظامی نبودن خیلی هاشون
ژاپن یه فرمانده‌ی با سابقه رو برای این ماموریت می‌ذاره اما طرف مریض میشه و به جاش یه نفر دیگه قرار بود بره به هرحال شصت هزار سرباز ژاپنی بودن و یه شهر بزرگ که باید کامل تصرف می‌شد اما سربازها تصمیم گرفتن همه رو بکشن چرا؟ چون به شدت نژادپرست بودن و به نظرشون جز ژاپنی ها باقی همسایه هاشون انسان نیستن

اما خب نه با یه مرگ ساده و سریع
سرباز ها اول به مردم گفتن ما کاری به شما نداریم و یه کمپ اماده کردیم که اگه خودتون رو تسلیم کنین میرین اونجا و نصف سرباز ها قبول کردن اما نتیجه چی شد؟
چهار هزار نفر همون روز کشته شدن فردا هم باز یه عده دیگه اومدن و ژاپنی ها اول اونا رو مجبور جنازه‌ی همشهری هاشون رو دفن کنن بعد اونا رو هم کشتن و هربار روش کشتن هم خشن تر و متفاوت تر میشد درواقع هر نوع شکنجه ای که به ذهنتون میرسه چند برابر بدترش رو انجام میدادن
از زنده زنده سوزوندن و کشته شدن توسط حیوون وحشی تا زخمی کردن و مرگ از روی خونریزی و درد و...

و تمام این کارها بیرون شهر بود وقتی وارد شهر شدن همه چیز بدتر شد چون توی شهر کی بودن؟ زن‌ها، بچه‌ها و افراد مسن
سربازها عملا هرکسی که جلوشون میومدن رو میکشتن مهم نبود بچه‌ی دو ساله باشه یا پیرمرد نود ساله و مثل همیشه بدبخت ترین افراد این قتل عام زن ها بودن

فرقی نداشت یه دختر بچه‌ی چهار پنج ساله باشه یا زن چهل ساله
گاهی زن ها رو جمع می‌کردن و شب ها به همشون گروهی تجاوز میشد و انقدر این کار رو تکرار می‌کردن که یا همون حین بمیره یا دستشون رو فرو میکردن داخل بدنشون و همون‌جوری اعضای بدنشون رو بیرون میکشدن
بین بیست تا هشتاد هزار زن مورد تجاوز قرار گرفتن تنهایی، گروهی، جلوی چشم خانواده هاشون حتی بعضی وقت ها مردها خانواده رو مجبور می‌کردن به زن های خانواده تجاوز کنن
عملا این مدت نانجینگ تبدیل شده بود به یه زمین بازی بی انتها

یه خبرنگار ژاپنی از دو تا سرباز جوون گزارش می‌گرفت و اونا میگفتن ما شرط بستیم کی‌ زودتر می‌تونه گردن صد نفر رو با کاتانا بزنه
اون دو نفر دویست نفر رو اینجوری کشتن خبرنگار می‌شمرد و تهش هم این گزارش رو توی روزنامه چاپ کردن
خبرنگار های آلمانی میگفتن شب های توی نانجینگ نمیشد خوابید چون صدای جیغ و فریاد زن ها همیشه میومد
هر فرمانده یه روش متفاوت برای کشتن داشت و هر کدوم میرفتن توی یه منطقه‌ی کوچیک مردم رو جمع می‌کردن و اونجوری که دوست داشتن میکشتن
در نهایت چینی ها میگن توی حدود چهل روز سیصد هزار نفر رو قتل عام کردن
این جنایت به حدی بود که پشمای نازی ها ریخته بود از وحشیگری ژاپنی ها و دلشون برای چینی ها می‌سوخت

وقتی گندش در اومد و کل دنیا عصبانی شدن ژاپن چهار نفر رو اعدام کرد و گفت سرباز ها رو کنترل میکنیم ولی مگه می‌شد آدمایی که تا این حد توی خشونت غرق بودن رو درست کرد؟
اومد چیکار کرد یه سری فاحشه خونه ساخت به اسم کامفورت استیشن و کارشون این بود که روحیه‌ی سرباز ها بالا بره و راه نیفتن و تجاوز نکنن به بقیه اما حالا کی تو این خونه های آرامش بود؟

ده‌ها هزار زن از چین، کره، اندونزی، فلیپین و حتی خود ژاپن که دزدیده شدن و توی این خونه ها اسیر شدن و طبق گزارش‌ها روزانه چهل بار به هر کدوم تجاوز میشد و بازه‌ی سنی هم بین ده تا سی سال بود
فرار غیرممکن بود اگه مقاومت میکردی کشته میشدی، پر‌بود از بیماری های مقاربتی و عفونت و گرسنگی و درد و مریضی
درواقع ژاپن در ظاهر میخواست بگه ما ارتشمون رو کنترل کردیم اما در واقعیت تجاوز رو سیستماتیک تر کردن وگرنه عمل همون بود فقط در ظاهر خانه‌ی آرامش و به اون زن ها هم میگفتن کامفورت وومن
درواقع تاکیدشون روی اسم آرامش برای این بود که ظاهر رو گوگولایز کنن و بگن زن ها به انتخاب خودشون اینجان درحالی که خیلی ها دزدیده شده بودن، پلیس ها و دلال ها فروخته بودنشون یا با وعده‌ی پول اومده بودن و سرباز ها با دادن بلیط میرفتن اونجا
و حتی اینا خیلی بد نیستن میدونین بدتر چیه؟

وقتی جنگ جهانی تموم شد این زن ها تونستن از این جهنم آزاد بشن تبدیل شدن به مایه‌ی ننگ کشورشون😂
بهشون برچسب فاحشه زدن و کاملا طرد شدن و جرات نداشتن هیچ حرفی بزنن تا دهه‌ی نود زن ها از اینکه چنین جایی بودن خجالت می‌کشیدن و جامعه ها ازشون متنفر بود تا وقتی یه گروهی که فکر میکنم مهم ترینشون یه خانمی از کره بود اومدن در مورد شکنجه ها و جنایات این مکان ها حرف زدن و دنیا رو آگاه کردن
و از این بدتر هم واکنش ژاپن بود
عملا همه چیز رو رد کرد هیچوقت عذرخواهی نکرد هیچ وقت هیچ کس واقعا مجازات نشد و قربانی ها هیچوقت نتونستن به حقشون برسن یا دوباره پذیرفته بشن و حتی به این جنایت ها رو خصوصا یونیت ۷۳۱ افتخار میکنن

و بازم برمی‌گردم به این حرف که

ژاپن بعد این همه جنایت هلوکیتی رو ساخت تا دنیا فراموش کنن چیکار کرده و واقعا هم جواب داد

رابطه‌ی من و سنا هم خیلی جالبه
اون دوازده شب به بعد میاد یه نقطه می‌فرسته تیک تاک منم یه پست می‌فرستم و می‌ره تا فردا و این بین هیچ مکالمه ای هم نداریم فقط اون ویدیو و نقطه باید ارسال بشه

استریک‌مون ناموسمونه

اگه نت قطع نمی‌شد الان میرفتیم تو سیصد