‎ ‎ ‎  ‎ 
• پلات: جورنی تو لاو یکی از بهترین فیلمنامه‌ها رو در زمینه تعادل داره. قصه شامل ترکیب مناسبی از زمینه‌های احساسی، طنز، حماسی، انگست و … است. چنین روایتی به سختی تو سیدراما پیدا میشه و معمولاً از جایی به بعد کل قصه درگیر یک بعد میشه اما فیلمنامه‌نویس جورنی تا جایی که میتونسته سعی کرده قصه رو با کمک شخصیت‌ها و اتفاق‌ها پویا نگه داره. البته در اواخر قصه روند اتفاق‌ها تند میشه و بخاطر حرکات خارج از کرکتر یکی دو تا شخصیت احتمالاً متعجب خواهید شد. در کل با وجود پایان بندی بدی که داشت از نظر من نمره بالایی میگیره.

• بازیگرها: انتخاب تک تکشون عالی بود. هر بازیگری با شخصیتی که بازی میکرد همخوانی کامل داشت و بهترین خودشون رو نشون دادن. کستی که از بالا تا پایین درجه یکن کم پیدا میشه. از بابت بازیگرها و احساساتی که بهتون منتقل میکنن میتونید خاطر جمع باشید.

• استایل: مینیمال و تمیز. با توجه به ژانر ووشیا و خودِ قصه استایل‌ها عالی بودن و به نوعی معرف شخصیت و ویژگی‌هاش بودن.

• تدوین: چینش سکانس‌ها و ترتیب قاب بندی‌ها حساب شده بود. تناسب سکانس‌ها و موسیقی متن به حرفه‌ای بود اما برخی جاها، جابه‌جایی سکانس‌ها مثل پاورپوینت بود و اعتراض‌ به تدوینگرش وارده.

• کارگردانی: کارگردانی واقعا خوب بود. قاب بندی، طراحی مبارزات، طراحی صحنه، سینماتوگرافی، بازی گرفتن از بازیگرها و استفاده از پتانسیل‌هاشون کاملاً حرفه‌ای بود. تنها ایراد باز هم به جمع بندی سریال برمیگرده که میتونست از شخصیت‌ها و اتفاق‌ها بهتر استفاده بشه و شتاب زده نباشه.

• موسیقی متن: آلبوم OST معرکه است. افکت‌های صوتی و موسیقی پس زمینه با سلیقه انتخاب شدن و نقاط قوت سریال محسوب میشن.

• نظر کلی: از نظر من سریال ووشیای خوبی که لاو استوری جذاب داشته باشه، کم پیدا میشه اما تضمین میدم که سفری به سوی عشق باعث میشه دیدِ کلی‎تون به ژانر ووشیا هم عوض بشه چون علاوه بر لاو استوری شیرین قراره مبارزه‌های جذابی رو ببینید که ستاره اصلی‌ـش شخصیت زن قصه، رن رویی با بازی معرکه لیو شی شی‌ـه.

𝖬𝖣𝖫: 𝟪.𝟩 (𝟦𝗄)
𝗂𝗆𝖽𝖻: 𝟩.𝟫 (𝟤𝟣𝟤)
𝖣𝗈𝗎𝖻𝖺𝗇: 𝟨.𝟦 (𝟣𝟦𝟦𝗄)‎ ‎ ‎ ‎  ‎ ‎ ‎

زمستان اولین سال جینگ‌هه برای شهر لین وی یک فاجعه بود. دو روز پس از مرگ شاهزاده هشتم، تان‌تای جین شخصاً بدنش را تکه تکه کرد و به سگ های وحشی داد.

لشکرش را برای سلاخی شهر لین وی رهبری کرد.

امپراطور با موی نقره‌ای بلند خندید، صورتش غرق در خون بود. نمیتوانست جلوی کشتار را بگیرد و بالاخره روی لایه برف ضخیم دراز کشید. صورتش را با ماسک پوشاند و با گیجی به آسمان خاکستری خیره شد.

تان‌تای جین نمی توانست به خاطر بیاورد که چند نفر را کشته است.

او مردم عادی را دوست داشت، پس چرا یادش نبود که این بار هم ماسکش را بردارد و جلویش را بگیرد؟ مگر نمیخواست او را بکشد؟ اما تان‌تای جین هنوز زنده بود، چطور میتوانست... بدون نگرانی برود؟

خون فانی ها گرم بود اما همه وجودِ تان‌تای جین را سرما گرفته بود...