زمستان اولین سال جینگ‌هه برای شهر لین وی یک فاجعه بود. دو روز پس از مرگ شاهزاده هشتم، تان‌تای جین شخصاً بدنش را تکه تکه کرد و به سگ های وحشی داد.

لشکرش را برای سلاخی شهر لین وی رهبری کرد.

امپراطور با موی نقره‌ای بلند خندید، صورتش غرق در خون بود. نمیتوانست جلوی کشتار را بگیرد و بالاخره روی لایه برف ضخیم دراز کشید. صورتش را با ماسک پوشاند و با گیجی به آسمان خاکستری خیره شد.

تان‌تای جین نمی توانست به خاطر بیاورد که چند نفر را کشته است.

او مردم عادی را دوست داشت، پس چرا یادش نبود که این بار هم ماسکش را بردارد و جلویش را بگیرد؟ مگر نمیخواست او را بکشد؟ اما تان‌تای جین هنوز زنده بود، چطور میتوانست... بدون نگرانی برود؟

خون فانی ها گرم بود اما همه وجودِ تان‌تای جین را سرما گرفته بود...