🤍 تـرجـــمــــــــــــــــــــه آهـنـــــــگ:

没有人类的世界
در دنیایی بدون انسان‌ها،

是不是花也开得更鲜艳
گل‌ها با نشاط بیشتری‌، شکوفه میدن؟

没有谎言的世界
در دنیایی بدون دروغ،

是不是可以睡得更安稳
خوابِ آسوده‌تری خواهیم داشت؟

也许我们早已经都习惯
شاید مدت‌هاست که عادت کردیم،

只是没有人看出来
اما هیچ کس متوجه نشده...


最失败的好人退化成为野人
خوب‌ترین آدم‌ها در هنگام شکست، به خوی وحشی‌ خود برمی‌گردن.

也许文明的过程就得残忍
شاید مسیر تمدن باید بی‌رحمانه باشد!

为了比你伤人 只好返璞归真
برای اینکه به دیگران زخمی عمیق‌تر از خودت بزنی،
باید به ذات وحشیِ (بدون تمدن) خود برگردی؛

反而学着不争论 才显得诚恳
در عوض، سکوت به جای جدال، نشانه صداقت ماست.

走过了无尽旷野才能够看到我们
ما تنها با گذر از طبیعت وحشی، قادر خواهیم بود "مـا" رو ببینیم.


没有欲望的世界
در دنیایی بدون هوس

是不是心也 跳得更狂野
قلب‌های ما با شدت بیشتری میزنه؟

没有真理的世界
در دنیایی بدون حقیقت،

是不是可以活得更单纯
می‌تونیم زندگی ساده‌تری داشته باشیم؟

也许我们早已经都习惯
شاید مدت‌هاست که عادت کردیم،

只是没有人看出来
اما هیچ کس متوجه نشده...


最失败的好人退化成为野人
خوب‌ترین آدم‌ها در هنگام شکست، به خوی وحشی‌ خود برمی‌گردن.

也许文明的过程就得残忍
شاید مسیر تمدن باید بی‌رحمانه باشد!

为了比你伤人 只好返璞归真
برای اینکه به دیگران زخمی عمیق‌تر از خودت بزنی،
باید به ذات وحشیِ (بدون تمدن) خود برگردی؛

反而学着不争论 才显得诚恳
در عوض، سکوت به جای جدال، نشانه صداقت ماست.

走过了无尽旷野才能够看到我们
ما تنها با گذر از طبیعت وحشی، قادر خواهیم بود "مـا" رو ببینیم.

مردی در بیابان بذرهای گیاه پیدا می‌کنه و مثل یه گنج باارزش جمعشون می‌کنه. در حین جستجو به خرابه‌ای پر از کپسول میرسه که خاموش هستن، با راه انداختن ژنراتور برق، کپسول‌ها روشن می‎شن و مشخص میشه آدم‌هایی با ظاهری شبیه به مرد توی کپسول گیر افتادن که هر کدوم یکی از احساس‌های انسانی هستن مثل شادی، خشم، ناامیدی، تنهایی و .... آدم‌های درون کپسول توی یه چرخه بی پایان گیر افتادن برای همین مرد با نابود کردن مبدل انرژی می‌خواد راحتشون کنه اما کپسول‌ ناامیدی خاموش نمیشه و آدم توی کپسول کمک میخواد، مرد به سختی در کپسول رو باز میکنه و میخواد کمکش کنه که "ناامیدی" با شیشه شکسته زخمی‎ـش میکنه و با بستن در به روی مرد فرار میکنه، لحظه آخر متوجه می‌شیم که مردِ توی موزیک ویدیو "امید" بوده که آخرین لحظه دستشو به سمت بذری که جمع کرده می‎بره...

کمی بعد "امید" رو می‌بینیم که توی کپسول گیاهش رو پرورش میده، اینجا به خودآگاهی میرسه و میره که شیشه کپسول رو بشکنه و خودشو آزاد کنه. اما نمیشه گفت این قسمت گذشته بوده یا آینده است و یا شاید هم یه چرخه ثابته!

تئوری یک:

مرد با دیدن احساسات مختلف میدونه که اگه در رو به روشون باز کنه، تصاحبش میکنن و اختیارش رو به دستش میگیرن و برای همین می‌خواد نابودشون کنه اما لحظه آخر نمیتونه از دیدن کپسول "ناامیدی" در واقع خودش توی درد و رنج، بگذره و میخواد خودش رو نجات بده نه ناامیدی رو! اما ناامیدی هم یکی از احساساته و به محض آزادی تصاحبش می‌کنه. تنها راه نجات یه آدم ناامید، امیده و پشت سر ناامیدی هم همیشه کپسول امیدی هست که شکسته...

تئوری دو:

"امید" بعد از آزادی و گشتن تو دنیا برمیگرده به خونه سابقش و بدون حس خاصی احساسات مختلف رو می‌بینه اما تنها حسی که باعث جلب توجه‌ش میشه، "ناامیدی‌"ئه که نجاتش میده. در واقع میشه گفت "ناامیدی" نبود که "امید" رو کشت، بلکه امید، ناامیدی رو نجات داد و بهش وجود داد چون در هر امیدی که به سرانجام نمی‎رسه همیشه "ناامیدی" وجود داره. "ناامیدی" و "امید" با هم تبدیل به "مـا" می‎شن.

تئوری سه:

شخصیت اصلی موزیک ویدیو "ناامیدی" بوده. تمام حس‌های دیگه بدون هوشیاری بودن اما "ناامیدی" کسی بود که توی کپسول گیر افتاده بود و منتظر "امید" بود تا نجاتش بده. در واقع اینجا میشه گفت ناامیدی بلد بود چطور از خودش مراقبت کنه و خودش رو نجات بده اما امید با خوشبینی و مهربونی زیادش فقط به خودش آسیب میزنه و برای دنیای امروز زیادی ضعیفه.

تئوری چهار:

"ناامیدی" و "امید" بهم تبدیل می‎شن. وقتی آخر ویدیو "امید" توی کپسولِ ناامیدی گیر می‌کنه، مجبوره که با قانون کپسول پیش بره و تبدیل به ناامیدی بشه، با این شرایط همه چیز فراموشش می‌شه اما بعدها با وجود دانه‌ها بالاخره به خودآگاهی می‎رسه، باز تبدیل به امید میشه و می‌تونه خودش رو نجات بده.

💖

یأس حسی نیست که بتونی نادیده‌ش بگیری، قوی‌ـه و طول عمری طولانی‌تر از بقیه احساس‌های انسانی داره.

💛

امید تا وقتی بذرش باشه، نمی‌میره و بالاخره سر از خاک درمیاره.

💙

تنها راه نجاتِ یأس، امیده.

💜

برای نجات خودت، گاهی باید خودت هم بکشی. برای تبدیل شدن به آدم جدید اولین چیزی که قربانی میشه‌، خودتی.

💚

برای زنده موندن انسان تو دنیای امروزی باید چرخه دردناک نابودی، ناامیدی و تولد دوباره رو تجربه کنی.

🤍 تـرجـــمــــــــــــــــــــه آهـنـــــــگ: ‎
 ‌‎ ‎  ‎ ‎ ‎ ‎  ‎ ‎ ‌‎ ‎  ‎  ‎ ‎ ‎  ‎ ‎ ‌‎ ‎ ‌‎ ‎  ‎ ‎ ‎ ‎  ‎ ‎ ‌‎ ‎  ‎ ‎ ‎ ‎  ‎ ‎ ‌‎ ‎ ‌‎ ‎  ‎ ‎ ‎ ‎  ‎ ‎ ‌‎ ‎  ‎ ‎ 
在一个陌生城市 里流浪
در شهری غریب پرسه می‎زنم

放下遮挡 最随意的模样
در آسوده‌ترین حالت، سپرم رو کنار می‌ذارم،

不怕和你遇上
ترسی از دیدن تو ندارم.

看沿路灯火辉煌
چشمانم خیره به نور چراغ‌های خیابان هستن.

寂寞的橱窗准备
ویترین‌ خالی فروشگاه‌ها،

好就快要退场
آماده ترک صحنه هستند.

熄了那些渴望
آن آرزوها را نابود میکنم؛

每一双爱过的翅膀
هر دو بالی که طعم عشق رو چشیدن،

都一样
شبیه بهم هستن.


撒一个心虚的谎
با نگرانی دروغ میگم

遗忘的都该遗忘
آنچه فراموش شده، باید فراموش باقی بماند!

我并不是假装
تظاهر نمیکنم،

不过带点泪光
فقط چشمانم کمی با نمِ اشک می‌درخشد.

这回忆已经模糊
این خاطراتِ محو شده،

映照一幕幕迷惘
صحنه‌های گیج کننده‎ای نشان میدن.

我已准备妥当
کاملاً آماده هستم،

接受那些失望
تا ناامیدی‌ها رو بپذیرم.

每一个停留过的行人
هر رهگذری که اینجا متوقف شده،

都一样
شبیه بهم هستن.


若谁能安放我匿名的悲伤
کاش کسی پناهی برای غمِ بی‌نامم میشد.

不想我的 眼泪被谁欣赏
نمیخوام کسی به تماشای اشک‌هام بشینه.

心都一样 最天真的过往
همه قلب‌ها شبیه هم هستن؛ پاک‎ترین خاطرات،

是我心上 最后的武装
آخرین لایه‌ی سپرِ قلبم هستن.

曾抬头看的星光
ستاره‌هایی که زمانی به آنها نگاه می‌کردم،

每一颗微微发烫
هر کدوم به گرمی می‎درخشن.

孤单也许平常
شاید تنهایی عادی‌ـه

等待时光流放
صبر می‌کنه تا سال‌ها بگذرن.

陪心事摇摇晃晃
با نگرانی‌های در حال نوسانم، همراهم.

思念是偶尔张望
گاهی دلتنگی، یک نگاهِ گذرا به اطراف است.

街道人来人往
خیابان‌ها شلوغ‌ـن،

明天有谁来访
چه کسی فردا برای دیدار می‌آید؟

每一个远方都在身旁
هر جای دوردست، نزدیک‌ترین نقطه به توست

都一样
(که) همگی شبیه بهم هستن.


不用谁安放 我匿名的悲伤
نیاز به کسی نیست تا پناهِ غمِ بی‌نامم باشد.

不想我的 失落被谁欣赏
نمیخوام کسی به تماشای شکستم بشینه.

心都一样 最天真的过往
همه قلب‌ها شبیه هم هستن؛ پاک‎ترین خاطرات،

是我心上 最后的武装
آخرین لایه‌ی سپرِ قلبم هستن.