🛰 مدار میانی زمین (MEO) | Medium Earth Orbit

مدار MEO، به مداری گفته می‌شود که بین ۲,۰۰۰ تا ۳۵,۷۸۶ کیلومتری از سطح زمین قرار دارد. این مدار، حد فاصل بین مدار پایین زمین (LEO) و مدار زمین ثابت (GEO) است و بیشتر برای ماهواره‌های ناوبری به‌کار می‌رود.


ویژگی‌ها:
ارتفاع: حدود ۲۰,۰۰۰ کیلومتر برای اغلب سامانه‌های GPS
دوره تناوب: بین ۶ تا ۱۲ ساعت
تعداد : کمتر از LEO، اما گسترده‌تر از GEO


کاربردها:
سامانه‌های ناوبری جهانی:
🔸 GPS (آمریکا)
🔸 GLONASS (روسیه)
🔸 Galileo (اروپا)
🔸 BeiDou (چین)
برخی مأموریت‌های علمی و ارتباطی خاص

مزایا:
پوشش گسترده‌تر نسبت به LEO با تعداد ماهواره کمتر
پایداری مداری بیشتر (نیاز کمتر به مانورهای اصلاح مدار)
مناسب برای سامانه‌های موقعیت‌یابی با دقت بالا


چالش‌ها:
تأخیر بیشتر در ارتباط نسبت به LEO
دشواری در تعمیر و بازیابی
تابش شدیدتر ذرات پرانرژی به دلیل نزدیکی به کمربندهای وان آلن

نتیجه:
مدار MEO توازن خوبی بین پوشش وسیع و عملکرد مطلوب فراهم می‌کند. به‌همین دلیل، قلب تپنده‌ی فناوری ناوبری ماهواره‌ای جهان در این مدار قرار دارد.


--------------------------
@Space_Research_Lab

🛰 مدار زمین‌ایستا (GEO) | Geostationary Earth Orbit

مدار GEO در ارتفاع ۳۵,۷۸۶ کیلومتری از سطح زمین قرار دارد و ماهواره‌ای که در این مدار و در راستای خط استوا حرکت کند، با سرعت زاویه‌ای برابر با زمین می‌چرخد. به همین دلیل، از دید ناظر زمینی، به‌صورت ثابت در یک نقطه از آسمان دیده می‌شود.


چرا ثابت به نظر می‌رسد؟
زیرا:
در جهت چرخش زمین (غرب به شرق) حرکت می‌کند
سرعت مداری آن دقیقاً با سرعت چرخش زمین برابر است (یک دور در هر ۲۴ ساعت)
دقیقاً در صفحه استوای زمین قرار دارد


کاربردها:
ارتباطات ماهواره‌ای (تلویزیون، اینترنت، تلفن)
ماهواره‌های هواشناسی (مثل GOES، Meteosat)
برخی مأموریت‌های نظامی و کنترل منطقه‌ای


مزایا:
پوشش دائمی و بدون وقفه برای ناحیه‌ای خاص از زمین
نیاز به آنتن ثابت روی زمین
ایده‌آل برای مخابرات، پخش تلویزیونی و پایش بلندمدت

محدودیت‌ها:
تأخیر بالا در ارتباطات
دید نداشتن به مناطق قطبی
پرتاب پیچیده‌تر و هزینه‌برتر
دشواری در تعمیر، نگهداری و مانور

--------------------------
@Space_Research_Lab

Keyhole area in space.
به جاهای در فضا گفته میشود که جاذبه یک سیاره مثل مشتری میتواند مسیر تغییر یافته سیارک را به صورتی تغییر دهد که در مسیر برخورد با کره زمین قرار گیرد.
در منحرف کردن سیارک ها این تهدید باید مورد توجه قرار گیرد.
تیم های که بر روی دفاع زمین از برخورد سیارک ها کار می کنند ، نقطه برخورد روی سیارک را به نحوی تعیین میکنند که سیارک ها در این به اصلاح «سوراخ کلید» فضایی نیافتند😮‍💨

H-3 به تدریج در لایه های مختلف سطح ماه ذخیره شده. این ماده برای ساخت پردازش گر های کوانتومی مورد نیاز است. در جه حرارت این پردازشگرها باید در نزدیکی صفر مطق باشد و همین الزام H-3 را به ماده ای بسیار ارزشمند تبدیل کرده . پیش بینی میشود هر کیلو گرم از این ماده ۲۰ میلیون دلار ارزش داشته باشد، انگیزه ای قوی برای شرکت ها برای معدن کاوی در ماه.✌🏼

مرکز و مرز جهان کجاست؟

🛰 مدار بیضوی با ارتفاع زیاد (HEO) | Highly Elliptical Orbit

مدار HEO یک مدار بیضوی است که در آن ارتفاع ماهواره از سطح زمین در نقاط مختلف مدار تغییر می‌کند. این مدار به‌طور خاص برای پوشش مناطقی طراحی شده است که در مدارهای دیگر مانند GEO و LEO به‌خوبی پوشش داده نمی‌شوند.

ویژگی‌ها:
ارتفاع: از حدود ۱۰۰۰ کیلومتر در نزدیک‌ترین نقطه به زمین تا بیش از ۴۰,۰۰۰ کیلومتر در دورترین نقطه
شکل مدار: بیضوی، با کشیدگی زیاد
مدت زمان دوره تناوب: معمولاً چندین ساعت


مثال:
مدار Molniya: این مدار بیضوی برای ماهواره‌های روسی طراحی شده و به‌طور خاص برای پوشش نواحی قطبی مناسب است. ماهواره‌هایی که در این مدار قرار دارند، مدت زمان زیادی را در نزدیکی قطب‌ها سپری می‌کنند و این ویژگی آن‌ها را برای ارتباطات در این مناطق ایده‌آل می‌سازد.


مزایا:
پوشش مناسب برای مناطق قطبی و عرض‌های جغرافیایی بالا
مناسب برای ارتباطات نظامی و اطلاعاتی در مناطق قطبی


محدودیت‌ها:
تأخیر زیاد در ارتباطات به دلیل مسیر بیضوی و تغییرات سرعت
نیاز به محاسبات دقیق برای کنترل وضعیت ماهواره در طی حرکت در مدار


--------------------------
@Space_Research_Lab

چالش‌های ورود، ماندن و خروج از مدارها:

LEO: ورود آسان‌تر و با هزینه کمتر به دلیل نزدیکی به زمین.
MEO: نیاز به سرعت و انرژی بیشتر برای رسیدن به ارتفاع بالاتر.
GEO: دشوارترین ورود به دلیل نیاز به شتاب زیاد و فاصله بسیار زیاد.
HEO: ورود پیچیده به دلیل بیضوی بودن مدار و تغییرات ارتفاع زیاد.


LEO: نیاز به اصلاح مسیر بیشتر به دلیل اثرات جو و مقاومت.
MEO: کمتر نیاز به اصلاح مسیر، اما همچنان لازم است.
GEO: ماهواره‌ها به‌طور ثابت باقی می‌مانند و نیاز به اصلاح کمتری دارند.
HEO: به دلیل بیضوی بودن مدار، نیاز به مدیریت دقیق مسیر و تغییرات سرعت در نقاط مختلف مدار است.


LEO: خروج سریع‌تر، اما نیاز به کاهش سرعت و استفاده از پیشرانش برای جلوگیری از سقوط به زمین.
MEO: نیاز به صرف انرژی زیاد برای کاهش سرعت و تغییر مدار.
GEO: سخت‌ترین خروج به دلیل ارتفاع بالا و نیاز به اصلاح مدار دقیق.
HEO: خروج دشوار به دلیل تغییرات زیاد سرعت و موقعیت.

نتیجه:
انتخاب مدار مناسب بستگی به اهداف و نیازهای مأموریت فضایی دارد.
‼️ ارتفاع و تناوب مداری بسته به منابع مختلف می تواند کمی متفاوت باشد.


--------------------------
@Space_Research_Lab

راهنمای استفاده از zotero ابزار مدیریت refrenceهای پژوهشی

🔻فدراسیون ملی ورزش‌های دانشگاهی با همکاری هیات ورزشهای دانشگاهی استان تهران برگزار می کند.

🏃‍♂مسابقه دو همگانی (آقایان)بمناسبت روز بین المللی ورزش دانشگاهی و هفته تربیت بدنی ویژه دانشگاهیان(اعضای هیات علمی، کارکنان و دانشجویان)
🔹جمعه ۹ آبان ماه ساعت ۸:۳۰ صبح

🔹مکان : پارک لاله

🎁اهدا جوایز ( دوچرخه - کارت هدیه _لوازم ورزشی)

🏢 فدراسیون ملی ورزش‌های دانشگاهی
🆔@nusfiran

کشف سیاره‌های فراخورشیدی با روش سرعت شعاعی

روش اندازه‌گیری سرعت شعاعی برای کشف سیاره‌های فراخورشیدی را نشان می‌دهد. زمانی که یک سیاره به دور ستاره‌اش می‌چرخد، ستاره نیز تحت تأثیر گرانش سیاره، حرکتی کوچک به دور مرکز جرم مشترک دارد. این حرکت باعث ایجاد تغییرات در نور ستاره می‌شود که از روی زمین با استفاده از پدیده دوپلر قابل اندازه‌گیری است.

--------------------------
@Space_Research_Lab

ماموریت سفر به «یوروپا»! ایا حیات در اقیانوس انجا وجود دارد؟