دیگه بغل و بوسیدنت راضیم نمیکنه، باید بیام تو تک‌تک سلولات.

بغلت میکنم، وقتی که کلمه‌ای برای بیان احساساتت نداری. حرفای نگفتتو از توی چشمات میخونم و پیشت میمونم. نمیذارم تسلیم بشی. نمیذارم عقب بکشی. وقتی زمین خوردی و نای بلند شدن نداری؛ دستتو میگیرم و رو به جلو هلت میدم. نمیذارم توی تاریکی گم بشی. نور میشم، فانوس میشم و راهتو بهت نشون میدم. ازت دور نمیشم. باهم درستش میکنیم؛ ما به هم نیاز داریم.

هرجا برم باز نمیشه که تورو فراموشت کنم
هرجا بری تو ، محاله از قلب خودم دورت کنم

تنهام نذار منو با این خیابونا و این زخمای کاری
تنهام نذار ، یکم گوش بده حرفامو مگه تو دل نداری؟

یه روزی از خواب بیدار میشی و میفهمی حتی یادت نمیاد شاد بودن چی هست .

انقدر ناراحتی و غم دارم که دیگه اصلا نمیدونم از کجا میان و اصلا چرا باید با این حجم وجود داشته باشن. انگار غم و اندوه تنفس میکنم و برای آزرده بودن به وجود اومدم.

چون من تونستم خوب هضمش کنم و باهاش کنار بیام به این معنی نیست که سخت نبود و اذیت نشدم.

‏حس عنکبوتی رو دارم که نمیدونه چیتار کنه.

مرسی که قلبی رو درست کردی که حتی خودت هم نشکسته بودیش .

داشتن آدم درست تو زندگی خیلی به خوب بودن حالتون کمک میکنه

مثلا الان پسره خوابیده ولی من هی عکسامونو نگاه میکنم و از ذوقِ الکی در حال پاره شدنم

هیچوقت اولین وایبی که از یه آدم گرفتم بهم دروغ نگفت