دوباره آسمون زار زد و من پرت شدم به شبی که زیرِ بارون بوسیدمت. پرت شدم به جایی که دست کردم توی موهای خیست. پرت شدم به عشقی که بینِ نگاه‌هامون رد و بدل میشد، وقتی که اشک و بارونِ روی صورتمون از هم قابلِ تشخیص نبود. دوباره آسمون زار زد و من مُردم با یادآوریِ دوسِت دارمی که زیرِ بارون دمِ گوشت زمزمه‌‌ش کردم

تو عشقمی، دوستمی، ذوقمی، خندمی، خونمی، همه‌ چیزمی، دلیلِ تپش قلبمی.

علاقم بهت، زیر پوستم، توی رگام، حرکت می‌کنه

تو موهات مشکی باشه، مشکی قشنگه.
تو لاغر باشی، لاغر بودن قشنگه.
تو بخندی،خنده قشنگه.
هر حرفی بزنی، اون حرف قشنگه.
هر لباسی بپوشی، همون لباسا قشنگ میشن.
چیزای زشتو بپسندی، دقیقا همون چیزا زیبا میشن
می بینی؟ همه چیز وقتی مربوط به توئه قشنگه.
تو تنها معیار زیبایی برای منی.

دوست دارم چشمات رو.
وقتی روبه‌روتم و خودمو توی چشمات میبینم، غرق لذت میشم. انگاری دوتا سیاره کوچولو توی چشمات جا شده و با دیدنشون دیوونت میشم.

ما پیرترین بیست و چند ساله های دنیاییم.

من خیلی خوش شانسم که تویی رو دارم که با گذر زمان اصلاً عوض نشده، وقتی تو بدترین حالت بودم تنهام نذاشته و همیشه جز اولویت هاش بودم
من خیلی خوشبختم که پارتنری مثل تو دارم مرسی برای بودنت

جونمی:))🤍

وقتی که نیستی بغلم کنی، زانوهامو بغل میکنم و به تو فکر میکنم. فکر میکنم چجوری همه چیم شدی،
چجوری شدی همه‌کسم.
چجوری انقد آرومم میکنی؟

تو برای من «هیچ جا خونه‌ی خود آدم نمیشه» ای.