📎خب بریم ببینیم سلول های بنیادی چجوری میتونن به ناباروری در زنان و مردان کمک کنن:
نارسایی تخمدان با افزایش سن اجتناب ناپذیر است. در سال‌های اخیر، دو سلول بنیادی زایا: «سلول‌های بنیادی زایای زن» (fGSC) یا «سلول‌های بنیادی تخمدان» (OSCs) گزارش شده‌اند که باعث بازسازی تخمدان و عملکرد پایدار تخمدان می‌شوند.سلول‌های زایای فعال که آن‌ها را سلول‌های بنیادی زایا (GSCs) نامیدند، می‌توانند خالص شده و در شرایط آزمایشگاهی برای تشکیل تخمک کشت شوند. علاوه بر این، تزریق سلول های بنیادی از BM می تواند عملکرد تخمدان را تحریک کند، سطح طبیعی تخمدان و هورمون را بازگرداند و احتمالاً امکان بارداری را فراهم کند.در روزهای 14، 21 و 28 پس از پیوند سلول‌های بنیادی مزانشیمی بند ناف انسان (UC-MSCs) به موش‌ها، تعداد فولیکول‌ها بهبود یافت، سطح FSH کاهش یافت و سطوح AMH و E2 افزایش یافت که منجر به افزایش عملکرد ذخیره تخمدان گردید.پیوند BMSCs انسان به موش می تواند وزن تخمدان را افزایش دهد، تولید هورمون های تخمدان را تقویت کند و رشد فولیکولی را تحریک کند.علاوه بر این، مطالعات نشان داده اند که پیوند سلول های بنیادی قاعدگی (hMensSCs) باعث افزایش وزن تخمدان، سطح E2 پلاسما و تعداد فولیکول ها در موش می شود.سلول های بنیادی مایع آمنیوتیک می توانند به سلول های گرانولوزا تمایز پیدا کنند که آترزی فولیکولی را مهار کرده و فولیکول های سالم را حفظ می کنند.

به طور خلاصه، سلول های بنیادی به عنوان یک امید جدید برای بهبود درمان ناباروری زنان از طریق توانایی آنها در بازسازی دیده می شود. با این حال، تخمک ها هنوز به مرحله سلولی تخمک مانند در شرایط آزمایشگاهی تبدیل نشده اند، و اینکه آیا تخمک ها واقعا می توانند به تخمک های بالغ تبدیل شوند و عملکرد لقاح را به دست آورند، هنوز تایید نشده است.
fGSC:female Germline Stem Cells
OSC:Ovarian Stem Cell
BM:Bone Marrow
UC-MSC:Umbilical Cord-Mesenchymal Stem Cells
MensSC:Menstruation Stem Cell

🧫با ما در انجمن علمی سلول های بنیادی همراه باشید
🌐@StemCell_Association

📎اسپرماتوژنز یک فرآیند پیچیده از خود نوسازی SSC و تمایز به اسپرم هاپلوئید است. SSCها در بیضه‌های بالغ قرار دارند و اسپرم‌زایی را در طول زندگی حفظ می‌کنند. SSCها سلول های بنیادی بالغ هستند که به عنوان سلول های بنیادی زایا پرتوان بالغ (maGSC) شناخته می شوند، که پتانسیل تمایز مشابهی با ESC ها دارند. در شرایط آزمایشگاهی، maGSCها می توانند به طور خود به خود به مشتقات تمام لایه های زایای جنینی تمایز پیدا کنند و تراتوم در موش های دارای نقص ایمنی تولید کنند.هنگامی که SSCهای اتولوگ و آلوژنیک به بیضه میمون‌های رزوس بزرگسال و پیش از نوجوانی که توسط شیمی درمانی نابارور شده بودند، پیوند شدند، اسپرم‌زایی مجدداً شروع شد و اسپرم عملکردی تولید شد.این نتایج به شدت نشان می دهد که پیوند SSC می تواند یک درمان موفق برای ناباروری مردان ناشی از شیمی درمانی زودرس باشد. با این حال، در حالی که به نظر می رسد SSC ها کاندید خوبی برای درمان ناباروری مردانه مبتنی بر سلول های بنیادی هستند، چالش های مرتبط با غلظت کم SSC ها در بیضه های پستانداران و پروتکل جداسازی، شناسایی و کشت باید قبل از کاربرد بالینی مورد بررسی قرار گیرد. از این درمان به طور مشابه، مطالعات ESCهای انسانی توانایی آنها را برای تمایز به مراحل پیشرفته اسپرماتوژنز در شرایط آزمایشگاهی، از جمله اسپرم‌های گرد که نمی‌توانند تخمک‌ها را در پستانداران پیشرفته بارور کنند، نشان داده‌اند.

جداسازی ESCهای انسانی از نظر اخلاقی بحث برانگیز است. اگرچه ESC ها از نظر ژنتیکی با بیماران ارتباطی ندارند، اما مجموعه آنها شامل تخریب بافت جنینی انسان است. پیشرفت های بزرگ در زیست شناسی سلول های بنیادی و کشف iPSC های خاص بیمار ممکن است بر این مشکلات غلبه کند. برخی از مطالعات اخیرا گزارش کرده اند که سلول های iPSC انسان و موش می توانند به سلول های زایای مرد تمایز یابند. سلول های iPSC موش نشان داده است که می توانند اسپرم های عملکردی را تشکیل دهند.آزمایشات عملکردی نشان داده است که اسپرم تولید شده توسط iPSCها قادر به بارور کردن تخمک ها پس از تزریق داخل سیتوپلاسمی و تولید فرزندان بارور پس از انتقال جنین است. با این حال، تا کنون، گامت های نر عملکردی از سلول های iPSC انسان به دست نیامده اند.

قطعات بافت بیضه موش‌های تازه متولد شده فقط حاوی سلول‌های زایا یا اسپرماتوگونی اولیه هستند.آنها می توانند در شرایط آزمایشگاهی اسپرم تولید کنند و فرزندان بارور سالم ایجاد کنند. سلول‌های شبه تخمک موش اخیراً از سلول‌های زایای اولیه (PGCs) و سلول‌های سوماتیک به‌دست آمدند که به نوبه خود توانستند از غدد جنسی جمع‌آوری شوند. با این حال، به دست آوردن سلول های تخمک مانند از بافت های تخمدان جنین ممکن است باعث مشکلات اخلاقی شود.درک رشد سلول های بنیادی در مراحل مختلف در شرایط آزمایشگاهی می تواند به تسهیل تولید سلول های زایا از سلول های بنیادی کمک کند. با این حال، در حالی که تولید سلول های زایا از سلول های بنیادی در شرایط آزمایشگاهی امیدوارکننده است، بسیاری از مشکلات باقی مانده است که باید حل شوند.
SSC:Spermatogonial Stem Cell
ESC:Embryonic Stem Cell
maGSC:multipotent adult Germ-line Stem Cell
iPSC:induced Pluripotent Stem Cells

🧫با ما در انجمن علمی سلول های بنیادی همراه باشید
🌐@StemCell_Association

روش جدید و موثرتر پیوند سلول‌های بنیادی، می‌تواند به بیماران سرطانی کمک کند
📎 محققان در UCL روشی جدید برای پیوند سلول های بنیادی موجود در خون بند ناف ایجاد کرده اند. نتیجه تحقیقات انجام شده بر روی موش ها نشان می‌دهد که این روش می‌تواند درمان طیف وسیعی از بیماری های خونی در کودکان و بزرگسالان را بهبود بخشد.


سلول‌های بنیادی خون که به سلول‌های بنیادی خون ساز (HSC) نیز معروف هستند، قابلیت تولید هر نوع سلولی را دارند (گلبول های قرمز، گلبول‌های سفید و پلاکت‌ها) و مسئول حفظ تولید خون در طول زندگی هستند. در روند درمان برخی از سرطان‌ها و اختلالات خونی ارثی، گاهی لازم است مغز استخوان را با پیوند آلوژنیک سلول‌های بنیادی جایگزین کنید - که نیاز به استفاده از سلول‌های بنیادی از یک اهدا کننده سالم دارد.

خون بند ناف منبع ارزشمندی از سلولهای بنیادی است و پیوند خون بند ناف عوارض ایمنی طولانی مدت کمتری از پیوند مغز استخوان دارد. اگرچه در 30 سال گذشته، از پیوند خون بند ناف در درمان کودکان خردسال استفاده شده است، اما بیشتر واحدهای خون بند ناف حاوی تعداد HSC کافی نیستند و بنابراین استفاده از آن برای کودکان بزرگتر و بزرگسالان مشکل است.

یک مطالعه که نتایج آن در مجله Cell Stem Cell منتشر شده است، نشان می‌دهد که چگونه می‌توان از پروتئینی به نام NOV / CCN3 که به طور معمول به مقدار پایین در خون یافت می‌شود، برای افزایش سریع تعداد HSC ها در واحدهای خون بند ناف استفاده کرد. این یافته به طور بالقوه دریچه‌ای برای استفاده از واحدهایی از خون بند ناف باز می‌کند که به علت حجم پایین یا تعداد سلول کم دور ریخته می‌شوند و امکان ذخیزه سازی آن‌ها وجود ندارد.

"تلاش برای افزایش تعداد واقعی سلول‌های بنیادی خونساز در خون بند ناف هم گران است و هم چالش برانگیز است. تحقیقات نشاد داده‌اند که همه HSC های موجود در یک واحد خون بند ناف در پیوند استفاده نمی‌شوند، این نشان می‌دهد که واحدهای خون بند ناف پتانسیل استفاده نشده‌ای دارند." دکتر راجئیف گوپتا، دانشیار بالینی در موسسه سرطان UCL و اولین نویسنده مطالعه در این مورد توضیح داد:

"ما یک روش جایگزین برای برطرف کردن این مشکل ارائه کردیم که در آن عملکرد HSC ها را - و نه تعدادشان را- افزایش دادیم و بنابراین توانایی واحدهای خون بند ناف را برای پیوند افزایش می‌دهیم.

"قبلاً کشف کرده بودیم که یک پروتئین تنظیمی معروف به NOV برای عملکرد طبیعی HSC های انسانی ضروری است و بنابراین پرسیدیم که آیا ممکن است از NOV بسیار خالص برای دستکاری HSC های خون بند ناف استفاده کرد تا بتوان قابلیت پیوند آنها را بیشتر کرد؟"

تیم تحقیقاتی موسسه سرطان UCL با استفاده از کشت‌های سلولی و مدل‌های موشی در آزمایشگاه دریافتند که واحدهای خون بند ناف در معرض NOV به طور قابل توجهی پتانسیل پیوند بیشتری نسبت به نمونه‌های معمولی دارند. در حقیقت، فراوانی HSC های عملکردی در نمونه شش برابر افزایش یافته است.

"با استفاده از NOV، ما نشان داده‌ایم که می‌توانیم سلول‌های بنیادی خون را به سرعت دستکاری کنیم تا وضعیت آنها را تغییر دهیم - تغییر HSC های غیرفعال به HSC های عملکردی - که باعث افزایش قابلیت پیوند خون بند ناف می‌شود. این یافته استراتژی جدیدی را برای بهبود پیوند خون ارائه می دهد.

پروفسور الخاندرو مادریگال، مدیر علمی انستیتوی آنتونی نولان و دانشمند برجسته جهان در زمینه پیوند سلول های بنیادی، در مورد این مطالعه اظهار داشت: استفاده از خون بند ناف به عنوان منبع سلول های بنیادی، روند پیوند را بهبود می‌بخشد و نتیجه بهتری را برای بسیاری از بیماران فراهم می‌کند اما متاسفانه تعداد سلول‌های بنیادی در بسیاری از واحدهای خون بند ناف برای پیوند بهینه کافی نیست.
این تحقیق بسیار دلگرم کننده است، زیرا با افزودن ساده پروتئین NOV / CCN3 ، عملکرد سلول‌های بنیادی موجود افزایش می یابد"
منابع:

Rajeev Gupta et al, Nov/CCN3 Enhances Cord Blood Engraftment by Rapidly Recruiting Latent Human Stem Cell Activity,Stem Cell (2020).

🧫با ما در انجمن علمی سلول های بنیادی همراه باشید
🌐@Stemcell_Association

📎بررسی مسیرهای مختلف فعال کننده آپوپتوز سلولی
1️⃣پس از اتصال به لیگاند خود، گیرنده های مرگ مانند Fas و TRAILR می توانند کاسپازهای آغازگر (Pro-caspase 8 و Pro-caspase 10) را از طریق dimerization با واسطه پروتئین های آداپتور مانند FADD و TRADD فعال کنند. سپس کاسپاز 8 و کاسپاز 10 فعال کاسپاز 3، 6 و 7 را می شکافند و فعال می کنند که منجر به آپوپتوز می شود.
2️⃣آسیب ROS/DNA و استرس ER باعث فعال شدن کاسپاز 2 می شود. کاسپاز فعال 2 کاسپاز 3 را می شکافد و فعال می کند و به طور مستقیم آپوپتوز را آغاز می کند. کاسپاز 2، 8 و 10 همچنین می تواند Bid را شکافته و نفوذپذیری غشای خارجی میتوکندری (MOMP) را تحریک کرده و مسیر آپوپتوز ذاتی را آغاز کند.به دنبال MOMP، پروتئین های فضای بین غشایی میتوکندری مانند Smac و Cytochrome C در سیتوزول آزاد می شوند. سیتوکروم C با Apaf-1 برهمکنش می‌کند و باعث ایجاد مونتاژ آپوپتوزوم می‌شود که کاسپاز 9 را فعال می‌کند. انتشار میتوکندریایی Smac با مسدود کردن پروتئین‌های مهارکننده آپوپتوز (IAP) آپوپتوز را تسهیل می‌کند.

🧫با ما در انجمن علمی سلول های بنیادی همراه باشید
🌐@Stemcell_Association

3️⃣پس از اتصال TNF به TNFR1، TNFR1 به TRADD متصل می شود، که RIPK1، TRAF2/5 و cIAP1/2 را برای تشکیل کمپلکس سیگنال TNFR1 به کار می گیرد. RIPK1 عدم وجود همگانی شدن به دلیل تخلیه cIAPs. همودایمر Pro-caspase 8 در کمپلکس IIa و کمپلکس IIb، کاسپاز فعال 8 را تولید می کند. این کاسپاز 8 فعال در سیتوزول سپس واکنش های برش را انجام می دهد تا کاسپازهای برش دهنده پایین دست را فعال کند و در نتیجه آپوپتوز کلاسیک را القا کند.

🧫با ما در انجمن علمی سلول های بنیادی همراه باشید
🌐@Stemcell_Association

💠آزمایش PCR
واکنش زنجیره‌ای پلیمراز که به اختصار(PCR)   مخفف Polymerase Chain Reaction  خوانده میشود،یک روش متداول آزمایشگاهی است که  اصول کار آن،تکثیر قطعه مشخصی از DNA است. در این روش،با هیچ محدودیتی در انتخاب قطعه هدف  مواجه نیستیم و می تواند شامل کل  یا قسمتی از ژن‌های رمزکننده پروتئین،RNA یا قسمتی از یک زیست نشانگر باشد که جهت احراز هویت در پزشکی قانونی اهمیت دارد.
بنابراین،‌هدف از PCR ایجاد تعداد کپی‌های فراوان از ناحیه ی هدف است. در مرحله ی بعدی،این کپی‌ها جهت مطالعه، بررسی،تجزیه و تحلیل خصوصیات و یا مراحل مختلف کلونینگ و دیگر موارد مانند تعیین توالی، انتقال به ژل الکتروفورز و درج در پلاسمید مورد استفاده قرار می گیرد.
به همین علت تکنیک PCR در وجوه مختلف علمی مانند زیست شناسی مولکولی،تشخیص پزشکی و نیز در گروه هایی از اکولوژی کاربرد بسیاری دارد.

🔹اجزای اصلی تست PCR
از اجزای اصلی یک واکنش PCR  می توان به موارد زیر اشاره کرد :
آنزیم Taq پلیمراز
پرایمرها
الگو(DNA)
نوکلئوتیدها(dNTP)
بافر
این موارد همگی در یک تیوب کوچک، جمع شده  و در مرحله ی بعدی،یک چرخه ی پی در پی از گرمایشی و سرمایشی مکرر، منجر به بوجود آمدن میلیون ها کپی از DNA هدف می شود.

🔹آنزیم Taq پلیمراز
اساس کار واکنش  PCR نیز مانند پروسه ی همانندسازی DNA،بر مبنای آنزیم DNA پلیمراز است.آنزیم Taq  پلیمراز، رشته جدید DNA  را از روی DNA الگو کاتالیز می کند. این آنزیم از باکتری ترموس آکواتیکوس که مقاوم به گرما است،گرفته می شود.محل  زندگی این باکتری ها در چشمه‌های آب داغ و دریچه‌های گرمابی است. از آنجا که این دریچه‌های گرمایی در عمق دریا و اقیانوس و در نزدیکی جایگاه ‌های فعال آتشفشانی قرار داشته و نیز محل خروج هوای گرم هستند،از این رو آنزیم‌های این باکتری،از جمله DNA پلیمراز، نسبت به گرما پایداری بالایی دارند. به گونه ای که فعال ترین حالت این آنزیم در دمای 70 درجه سانتیگراد است.باید توجه داشته باشید که در این دما بیشتر آنزیم‌های انسانی،غیرفعال می شوند.

🔹پرایمرهای PCR
آنزیم Taq پلیمراز فقط در حضور پرایمر توانایی سنتز رشته جدید را دارد.در واقع پرایمرها،اولیگونوکلئوتیدهایی از جنس DNA هستند که سر OH آزاد را در اختیار آنزیم قرار می دهند و یک نقطه آغاز را در برای آن تعیین می کنند. به عبارت دیگراین نقطه شروع،همان گروه هیدروکسیل آزاد موجود در انتهای 3′آخرین نوکلئوتید مولکول پرایمر می باشد. پرایمرهای لازم در واکنش زنجیره‌ ای پلیمراز (PCR) قطعه‌های کوتاهی از یک DNA تک رشته‌ای هستند که عموما طولی در حدود 20 نوکلئوتید دارند. طراحی این قطعات به گونه ای است که ناحیه هدف را در بر بگیرند. بنا براین در هر واکنش  PCR،دو پرایمر جهت اتصال به هر یک از دو رشته ی DNA لازم است  و این اتصال به وسیله پیوند هیدروژنی بین پرایمر و DNA الگو  انجام می گیرد. پرایمر متصل به این رشته forward primer و پرایمر متصل به رشته مکمل reverse primer نام دارند.

🔹بافر PCR
فعالیت هر آنزیمی در یک شرایط ویژه ای  در بالاترین حد خود است.در واقع،بافرها کمک می کنند که این شرایط خاص تشکیل و تا انتهای واکنش حفظ شود .بافر آنزیم Taq پلیمراز که معمولا در غلظت 10X است،شامل Tris HCL، KClو معمولا MgCl2 می باشد.Tris HCl به پایداری pH بین 8 تا 9.5 کمک می‌کند.در واقع دو عامل در این بافر نقش مهمی دارند:اولی وجود یون پتاسیم که منجر به استحکام فرایند اتصال پرایمرها به الگو،‌ هنگام آنیلینگ می‌شود و دیگری وجود یون منیزیم.که همچون کوفاکتور آنزیم پلیمراز،به آن متصل خواهد شد تا آن را به بالاترین فعالیت ساختاری خود برساند.

🔹مراحل PCR
مراحل اصلی واکنش زنجیره ای پلیمراز به ترتیب زیر می باشد:
Denaturation
Annealing
Extension
فرایند دناتوراسیون یا واسرشتن در دمای 96 درجه سانتیگراد اتفاق می افتد و در طول آن،‌ این افزایش دمای محیط، سبب باز شدن دو رشته الگو از یکدیگر میگردد.سپس مولکول‌های تک رشته‌ای بوجود آمده،‌در مرحله ی بعدی،به عنوان الگو استفاده می شوند.
سپس وارد مرحله ی اتصال می شویم که در دمای بین 55 تا 65 درجه سانتیگراد اتفاق می افتد و در طول آن، با کاهش دمای محیط، اسباب اتصال پرایمرها به توالی‌های مکمل خود مقدور میگردد. پرایمرها‌ در جهت 5′→3′ خود  و 3′→5′ رشته الگو به آن متصل می‌شوند. بدینگونه،‌ سر 3’آن‌ها که شامل گروه هیدروکسیل آزاد است،‌در تصرف آنزیم پلیمراز ، همانندسازی DNA را در ناحیه هدف ، شروع کند.
در قسمت گسترش یا طویل‌سازی که در دمای 72 درجه سانتیگراد اتفاق می افتد،با افزایش تقریبی دمای محیط، شرایط مناسب برای فعالیت آنزیم Taq پلیمراز و ساخت رشته جدید، ایجاد می شود.
این مراحل و چرخه دمایی در PCR،اغلب بین 20 تا 25  بار تکرار می‌شود.

🧫با ما در انجمن علمی سلول های بنیادی همراه باشید
🌐@Stemcell_Association

💠دلیل پیری سلول و راهکار آن برای جوان ماندن!

🔹تلومر
انتهای کروموزوم های یوکاریوتی یک ساختار متفاوت دارد.توالی انتهایی یوکاریوتی باید یک ساختار خاصی داشته باشد که باعث انسجام ساختاری کروموزوم شود و نام آن تلومر می باشد.تلومرها ساختارهای متمایزی هستند که در انتهای کروموزوم های ما یافت می شوند.آنها از همان توالی DNA کوتاه تشکیل شده اند که بارها و بارها تکرار می شوند. تلومرها از انتهای کروموزوم ها محافظت می کنند. هر بار که یک سلول تقسیم می شود،تلومرها کمی کوتاه تر می شوند. در نهایت آنقدر کوتاه می شوند که سلول دیگر نمی تواند با موفقیت تقسیم شود و سلول می میرد.این گستردگی کروموزوم شامل تکرارهای غنی از G بوده و  در انسان به شکل تکرار های TTAGGG می باشد ساختار ناحیه ی تلومریک در میان موجودات زنده از مخمر تا انسان به طور عمده حفظ شده است.تلومر از یک توالی دو رشته ای غنی از G و یک بخش تک رشته ای تحت عنوان overhang-G تشکیل شده است.

🔹کوتاه شدن تلومر
سلول های طبیعی در بدن دارای ظرفیت محدودی برای رشد بوده و بعد از سپری شدن چرخه های سلولی متعددی وارد مرحله ی پیری سلولی می شوند.پیری سلولی با کوتاه شدن انتهای کروموزوم همراه است،این کوتاه شدن حاصل فرآیند طبیعی تکثیر DNA می باشد که با هر بار تکثیر کروموزومی 100-200 جفت باز از طول تلومرکم می شود.کوتاه شدن تدریجی تلومرها، به میزان 200 جفت باز در هر تقسیم سلولی،به عنوان یک ساعت سلولی عمل می کند که چرخه سلول هایی که تعداد زیادی تقسیم را پشت سر گذاشته اند و جهش های زیادی را به دست آورده اند، تضمین می کند. در پایان این فرآیند که حد Hayflick  نامیده می‌شود،تلومرها بسیار کوتاه شده و پیری سلولی حاصل می‌شود.
احتمال زیاد DNAدر هر تقسیم سلولی باید از انتهای کروموزوم از دست برود چون DNA پلیمراز نمی تواند انتهایʹ3 در رشته ی پیرو را همانند سازی کند.همانندسازی رشته ی پیشرو به صورت پیوسته می باشد در حالیکه همانندسازی رشته ی پیرو به واسطه ی شکل گیری قطعات اکازاکی صورت می پذیرد، دراین مسیر آخرین قطعه ی اکازاکی نمی تواند تا انتها سنتز شود و بخشی از DNA در انتهای یک کروموزوم یوکاریوتی در هر دور همانندسازی بدون کپی می ماند و یک overhang تک رشته ای باقی می ماند. در طول چندین دور تقسیم سلولی،کروموزوم با تکرار این فرآیند کوتاه‌تر و کوتاه‌تر می‌شود.در نتیجه در هر تقسیم کروموزوم در انتهایʹ3 خود کوتاه می شود،این پدیده مشکل انتهای همانندسازی نام دارد.

🔹آنزیم تلومراز
مشکل کوتاه شدن انتهای کروموزوم در همانندسازی،طی تکامل به واسطه ی آنزیم تلومراز حل می شود. تلومراز یک آنزیم رونویسی است که تکرارهای تلومریک را بعد از هر تقسیم به انتهای آن اضافه می کند و بدین ترتیب با مشکل انتهای همانندسازی مقابله می کند . تلومراز آنزیمی است که از دو زیر واحد به نامهای (TR)TERC و hTERT(TERT) تشکیل شده است.زیر واحد TERT فعالیت آنزیمی داشته و از الگوی RNA ای که توسط زیر واحد TERC فراهم می شود، استفاده کرده و تکرارهای تلومریک را از روی آن سنتز می کند، بدین ترتیب منجر به حفظ طول و ساختار تلومری می شود. با توجه به اینکه زیرواحد RNA در تمام بافتها بدون توجه به فعالیت تلومراز بیان می شود، بنابراین نمی تواند به عنوان عاملی برای تعیین فعالیت تلومراز در نظر گرفته شود.به طور عمومی زیر واحد TERT در سلول های طبیعی مهار می شود و در سلول های نامیرا افزایش می یابد که در نتیجه میتوان گفت که TERT برای فعالیت آنزیم تعیین کننده است.اما در هر صورت کمبود هر یک از دو زیر واحد TERT یا TERC فعالیت تلومراز را مختل می کند و منجر به تلومر کوتاه می شود.

🧫با ما در انجمن علمی سلول های بنیادی همراه باشید
🌐@Stemcell_Association

انجمن علمی سلول های بنیادی عید را به همه شما همراهان عزیز تبریک می گوید.

🎇عیدتان مبارک

🌐@Stemcell_association