| میلان کوندرا - کتابِ جشن بی‌معنایی |

دیر زمانی است که دریافته‌ایم دگرگون کردن دنیا محال است، نوسازی دنیا محال است، دنیا چهار نعل به پیش می‌تازد و مهارِ این اسبِ سرکش محال است. پس برای محافظت از خود تنها یک راه وجود دارد و آن هم جدی نگرفتن دنیاست.

#پاراگراف

@SustainedBlueButterfly

ازین به بعد میخوام کانالای قشنگمو به شما هم معرفی کنم.
کانال زیر یکی از فیوریتامه از دست ندید:))
@Beautiful_You

| آرتور شوپنهاور - کتاب در باب حکمت زندگی |

چه کم تجربه است آن کس که گمان می‌کند نشان دادنِ عقل و هوش موجب محبوبیت در جامعه می‌شود! برعکس، این دو خصوصیت نزد اکثریتِ غالبِ مردم خشم و نفرت ایجاد می‌کند. هر اندازه که نتوانند این خشم و نفرت را ابراز کنند و حتی آن را از خود هم پنهان کنند این احساس شدیدتر می‌شود. آنچه در واقع می‌گذرد این است: وقتی کسی برتریِ فکریِ مخاطبِ خود را درک و احساس می‌کند در نهان و بی‌آنکه خود بداند نتیجه می‌گیرد که مخاطب نیز به همان اندازه، حقارت و محدود بودن او را درک و احساس می‌کند. این قیاس پنهان، تلخ ترین نوعِ نفرت و خشم و کینه را در او تحریک میکند. پس گراسیان به درستی می‌گوید که: " تنها وسیله‌ای که موجبِ محبوبیت می‌شود این است که آدمی پوستِ کندذهن ترین حیوانات را بر تن خود بكشد."!

#پاراگراف

@SustainedBlueButterfly

| موریس مترلینگ - کتابِ دنیای پس از مرگ |

نیک‌بختی در زندگی نوع بشر به منزله نظریه و سلیقه است و به خودی خود، وجود خارجی ندارد. همان طوری که سلیقه من و شما با هم متفاوت است، شما فلان غذا را دوست دارید و من دوست ندارم، شما در فلان موقع احساس نیک بختی می‌کنید و من در همان وقت احساس بدبختی می‌کنم. ولی حتی همین نیک‌بختی که مربوطه به سلیقه و نظریه فردی می‌باشد، موقتی است، و ده سال بعد، شما که در آن حال احساس سعادت می‌کردید، ممکن است احساس ملامت و کسالت کنید.

#پاراگراف

| علی حسینی - کتابِ پارادوکس |

تمام چیزهایی که دوست‌شان می‌داریم، وسیله‌اند نه هدف. این درک ظریفی از جهان انسانی و قوانین حاکم بر آن است:« باید با همه توان خود بکوشی تا علایق و خواسته‌های خویش را بدست آورده و پس از دستیابی به آنها، رهایشان سازی» هر کدام از خواسته‌ها و آرزوهایی که داریم، مرحله ایست برای رسیدن به مرحله دیگر. اگر بر سر هریک از آنها توقف کرده و توان رها کردن‌شان را نداشته باشیم، تا ابد در دایره روزمرگی، به دور خود چرخیده و هیچگاه احساس رضایت و خرسندی نخواهیم داشت. اما اگر بتوانیم از چیزهایی که دوست‌شان داریم دل کنده و آنها را فراموش کنیم، در نهایت متوجه خواهیم شد که همه علایق و خواسته هایی که سالها برده آنها بوده‌ایم، چیزی جز وسیله‌ای برای شناخت ما از خودمان نبوده‌اند. در آن لحظه احساس خواهیم کرد، بدون آنکه مالک چیزی باشیم، همه جهان از آن ما است.

#پاراگراف

@SustainedBlueButterfly

| آرتور شوپنهاور - کتابِ جهان و تأملات فیلسوف |

آغاز زندگی چه بسیار با پایان آن تفاوت دارد. یکی مملو از آرزوهای دروغین و سرشار از لذت جسمانی و دیگری میوه‌ی فرسایش و فساد کالبد و بوی مرگ. زندگی، تا آن جا که به خوشبختی و لذت مربوط می‌شود، راهی است دو بخشی: اول خوشی‌ها، رویاهای کودکی و سرور جوانی؛ و دوم ناخوشی‌ها، زحمات میانسالی، رنج و ضعف مداوم کهنسالی و در آخر سکرات موت و پنجه در افکندن با مرگ. آیا همه‌ی این‌ها احساسی جز آن به دست می‌دهند که زندگی جز یک اشتباه دیگر هیچ نیست؟ نتیجه‌ی خبطی اندک اندک هویدا می‌گردد؟ عاقلانه‌ترین کار این است که زندگی را چون پنداری بیهوده، چون یک فریب بنگریم؛ افسانه‌ای که بس واقعی می‌نماید.

#پاراگراف
@SustainedBlueButterfly

| ویلیام گلاسر _ تئوری انتخاب |

ظاهراً به نظر نمی‌رسد که ما بدبختی‌مان را خودمان انتخاب کنیم، اما این واقعیت کم‌رنگ نمی‌شود که ما همه رفتارمان را انتخاب می‌کنیم. باز هم برای رد کردن برداشت‌ها و باورهای رایج در این زمینه تأکید می‌کنم: همان طور که در زندگی روزمره کسی نمی‌تواند ما را مجبور کند که پشت چراغ قرمز بایستیم یا به تلفنی که زنگ می‌زند پاسخ دهیم، کسی هم نمی‌تواند ما را بدبخت، بیچاره یا ناخشنود کند.

#پاراگراف

@SustainedBlueButterfly

| دیل کارنگی - کتابِ آیین زندگی |

اگر ما به کاری مشغول نشویم و در گوشه‌ای نشسته و تنها به غم و غصه‌هایمان فکر کنیم، زاییده‌ی این ذهنیت ما به قول داروین کرم‌هایی خواهند بود که ذهنِ ما را می‌خورند و قدرت اراده و عمل را از ما می‌گیرند.

#پاراگراف

@SustainedBlueButterfly

| هنینگ مانکل - کتابِ کفش‌های ایتالیایی |

بگذار تا هروقت لازم است طول بکشد؛ بهترین راه برای شناخت آدم‌های دیگر هم این است که هر بار یک گام پیش بروند. این هم شامل تو می‌شود و هم شامل؛ من اگر خیلی سریع بروی ممکن است با چیزی برخورد کنی یا سقوط کنی!

#پاراگراف

@SustainedBlueButterfly

| پل‌ آستر - کتابِ خاطرات زمستان |

به‌ندرت به جای زخم‌ها فکر می‌کنی، اما هر وقت به یادشان می‌افتی، می‌دانی که علامت‌های زندگی‌اند، نامه‌هایی از الفبایی نهان‌اند که داستان هویتت را باز می‌گویند، زیرا هر جای زخم یادبود زخمی‌ست که التیام یافته و هر زخم بر اثر برخوردی نامنتظر با جهان ایجاد شده، یعنی یک تصادف یا چیزی که لازم نبوده اتفاق بیفتد. امروز صبح که به آینه نگاه می‌کنی پی می‌بری سراسر زندگی چیزی به‌جز تصادف نیست و تنها یک واقعیت محرز است، این‌که دیر یا زود به پایان خواهد رسید!

#پاراگراف

@SustainedBlueButterfly

"حال بهتری خواهیم داشت"

اگر دست برداریم از فردی که لیاقت محبت ندارد،
دشمنی که ارزش جنگیدن ندارد،
حقی که ارزش گرفتن ندارد،
و فکری که ارزش اندیشیدن ندارد...

🍃

| لارس اسونسن - کتابِ فلسفه تنهایی |

اگر همه‌ی نیروها و عناصر دست به دست هم بدهند تا در خدمت و فرمان یک نفر باشند، اگر خورشید هم به فرمان این یک نفر برآید و فرو رود، اگر دریاها و رودها به میل او بخروشند و جاری شوند، و اگر زمین به خودی خود همه‌ی خواسته‌ها و مایحتاج مطلوب او را فراهم آورد، باز او درمانده و بیچاره خواهد بود تا زمانی که دست‌کم یک نفر را داشته باشد که شادی‌اش را با او قسمت کند و از احترام و دوستی او برخوردار شود.

#پاراگراف

هرعملی که به دیگران آسیب رساندوآرامش وتعادلشان رابرهم می زند،عملی گناه آلودوعملی زیانباراست.

هرعملی که به دیگران یاری می رساندوبه آرامش و تعادلشان کمک می کند،عملی پرهیزکارانه وسودمند است

#بودا
🍃

| گای كارنو - کتابِ پدران غايب |

ما در جامعه‌ای برونگرا زندگی می‌كنيم كه به تنهايی و سكوت ارزش زيادی نمی‌دهد. ما دائما در حال پركردن درون خود با مكالمات فيلم‌ها و برنامه‌های راديويی و تلويزيونی هستيم. ما در حالی كه تشنگی فرهنگی و سياسی داريم و دائما در حال جذب اطلاعات و به دنبال تفريح هستيم، همواره نگرانيم چيزی مهم را از دست بدهيم. ما خود را با آنچه در دسترس مان است خفه می‌كنيم تا مبادا با خودمان تنها باشيم.

#پاراگراف

@SustainedBlueButterfly

| ارنستو ساباتو - کتابِ تونل |

من از خودم می‌پرسم چرا حقیقت باید ساده باشد؟ تجربه‌ی من کاملا خلاف این را به من یاد داده است. حقیقت تقریبا هیچ وقت ساده نیست. و اگر چیزی بیش از حد واضح و آشکار به نظر می‌رسد، اگر عملی به ظاهر از منطق ساده‌ای پیروی می‌کند، معمولا انگیزه‌های پیچیده‌ای پشت سر آن هست.

#پاراگراف

@SustainedBlueButterfly

| آرتور شوپنهاور - کتابِ در باب حکمت زندگی |

صبح زمانی مناسب است هم برای فعالیتِ ذهنی، هم بدنی؛ زیرا صبح جوانیِ روز است: همه چیز شاداب، تازه و آسان است، احساس نیرومندی می‌کنیم و همهٔ قابلیت‌هایمان کاملا در دسترس هستند. صبح را نباید با خواب طولانی یا مشغولیت‌ها و گفتگوهای بی‌ارزش تلف کرد بلکه باید به منزله‌ی جوهر زندگی به آن نگریست و آن را تا اندازه‌ای مقدس داشت. هربار که از خواب بیدار می‌شویم و برمی‌خیزیم، تولدی کوچک است و هر صبحِ پرطراوت به منزله‌ی جوانیِ کوتاهی است.

#پاراگراف
@SustainedBlueButterfly

| آلن‌ دو‌ باتن - کتابِ در باب اعتمادبه‌نفس |

برای کسانی که اعتمادبه‌نفسِ پایینی دارند، وجودِ دشمن فاجعه‌ی بزرگی است. ساختار روانی ما طوری است که پذیرش از سوی دیگران تاثیر زیادی بر عزت نفس‌مان دارد. در نتیجه وقتی دشمنان باعث ناراحتی ما می‌شوند. نه تنها اعتمادمان را به آن‌ها از دست می‌دهیم، بلکه خطرناک‌تر از آن این است که اعتمادبه‌نفسِ خود را از دست می‌دهیم.

#پاراگراف

@SustainedBlueButterfly

| کریستین بوبن - کتابِ زن آینده |

انسان در بیست سالگی در مرکز جهان می‌رقصد، در سی سالگی میان دایره پرسه می‌زند، در پنجاه سالگی روی حاشیه راه می‌رود، و از نگریستن به درون و بیرون پرهیز می‌کند. پس از آن، دیگر اهمیتی ندارد؛ امتیاز کودکان و سالمندان، نامرئی بودن آنهاست.

#پاراگراف

@SustainedBlueButterfly

| خابیر ماریاس - کتابِ قلبی به این سپیدی |

دنیا پر از شگفتی‌ها و رازهاست. فکر می‌کنیم آدم‌های نزدیک‌مان را می‌شناسیم، اما زمان با خودش چیزهایی می‌آورد که می‌فهمیم کمتر از آنچه فکر می‌کردیم می‌دانیم، یعنی تقریبا هیچ. همیشه بخش بزرگتر حقیقت در سایه قرار دارد. حتی اگر بخش روشن بزرگتر شود باز هم بُرد با سایه‌هاست.

#پاراگراف

| دنیل مارتین کلاین -کتابِ هر بار که معنی زندگی را فهمیدم عوضش کردند |

من نمی‌توانم قدبلند باشم. نمی‌توانم کاری کنم که مثلاً در مراکش به دنیا بیایم. امّا این‌ها خیلی هم مهم نیست، مهم در مقیاس این‌که مثلاً من می‌خواهم چه کسی باشم، می‌خواهم دقیقاً چگونه زندگی کنم، می‌خواهم با مدت‌زمان محدودی که روی کره‌ی زمین به عنوان طول عمرم در اختیار دارم چه کنم و می‌خواهم چگونه و براساس چه ایدئال‌هایی بمیرم. این‌ها دقیقاً چیزهایی است که فردیت مرا می‌سازد.

#پاراگراف
@SustainedBlueButterfly

| الیف شافاک - کتاب ملت عشق |

تنهایی و خلوت دو مقوله‌ی متفاوت هستند. در تنهایی می‌توانی به خود بباورانی که به تنهایی در مسیر درستی قرار داری. اما خلوت یعنی تنهایی که احساس تنها بودن نداری. این برای ما بهتر است. اما بالاخره باید کسی را بیابیم. آن کسی که مانند آیینه در مقابل تو باشد و خودت را به یادت بیاورد و به یاد تو باشد. تنها در قلب انسانی دیگر است که می‌توانی حضور خود و خدا را حس کنی.

#پاراگراف
@SustainedBlueButterfly