وضعیت الانم انقدر فاکدآپه که تنها چیزی می‌تونه باعث بشه احساس مرگ نکنم اینه که اورئو دارم.

[ از رنجی، خسته‌ام، کز آنِ من نیست. ]

یک‌هو به خودت می‌آیی و می‌بینی واو! چقدر غم شدی.

وقتی می‌پرسن برنامه‌ات برای آینده چیه
"؟؟؟؟؟؟؟؟؟!!!!!!!!!!!"

یه دوست سوییسی می‌خوام که هرماه برام شکلات پست کنه.

کم کم دارم مطمئن میشم هیچ احدی توان تحمل من‌و نداره.

سه روزه که امروزه.

چقدر امروز همه حق می‌گن.

واسه اولین بار یکی بهم گفت زشتم و ✅.

دلم واسه اینجا تنگ شده ولی همه‌چیز تقصیر امتحانامه. :))

« آقا من سوالم از شما اینه که،
در طریقت ما، کافری‌ست رنجیدن؟ »

ظاهرا دیگه از اینجا به بعد زندگی ناعادلانه‌ست.

اگه همین‌طوری درسای نخوندم بیاد و بشینه، کل ترم بعد رو تعطیل میشم.

دوست‌پسر می‌خوام.

نمی‌دونم چرا. ولی می‌خوام.

خوبه حالا عصر ماکیاتو خوردم. اگه نمی‌خوردم فکر کنم امشب شب مرگم بود.

هر موضوع کوچیکی به راحتی غمگینم می‌کنه و اینکه اینقدر زود غمگین می‌شم دوباره من‌و غمگین می‌کنه. کل زندگی من داره توی لوپ‌های این‌چنینی می‌گذره.