دلم واسه اینجا تنگ شده ولی همه‌چیز تقصیر امتحانامه. :))

« آقا من سوالم از شما اینه که،
در طریقت ما، کافری‌ست رنجیدن؟ »

ظاهرا دیگه از اینجا به بعد زندگی ناعادلانه‌ست.

اگه همین‌طوری درسای نخوندم بیاد و بشینه، کل ترم بعد رو تعطیل میشم.

دوست‌پسر می‌خوام.

نمی‌دونم چرا. ولی می‌خوام.

خوبه حالا عصر ماکیاتو خوردم. اگه نمی‌خوردم فکر کنم امشب شب مرگم بود.

هر موضوع کوچیکی به راحتی غمگینم می‌کنه و اینکه اینقدر زود غمگین می‌شم دوباره من‌و غمگین می‌کنه. کل زندگی من داره توی لوپ‌های این‌چنینی می‌گذره.

کاش وقتی دوستام‌و تو استوری‌هام منشن می‌کنم فالوشون نکنین. اونا دوست‌های من هستن و هیچ وقت دوست‌های شما نخواهند بود. دوست‌دزدهای عوضی.

" Cause he loves her, only in her head. "

من می‌خوام اینو بهت بگم که، وقتی بهش رسیدی، یادت نره چقدر نفست بند اومد ولی بازم دوییدی.

پس چرا زودتر تابستون نمی‌شه؟
من واقعا نمی‌دونم چطوری باید لپتاپ‌و ببرم زیر پتو و کارام‌و بکنم.

حتی مهم‌تر از اون نمی‌تونم لپتاپ‌و ببرم زیر پتوم فیلم ببینم.

یه پلنر هدیه گرفتم و یه‌جوری توی صفحه‌ به صفحه‌ش نوشته خرج و مخارج روزانه که انگار من اونقدر پول دارم که هرروز بتونم خرجش کنم.

" حالا این همه شما، یه بارم من. "