با یکی از دوستانِ خیلی خُشوگلِ چنل تصمیم گرفتیم ۱۱/۱۱/۱۱ این دنیا رو به مقصد اون دنیا ترک کنیم چون هم رُندتره هم خوشگل‌تر.

-Reminder-

اوریانا فالاچی تو مقدمه کتاب جنس ضعیف می‌نویسه:« من همیشه سعی می‌کنم تا حد ممکن از زنان و مسائلی که مربوط به اون‌هاست چیزی ننویسم. نمی‌فهمم؛ مگه زنان نژاد به خصوصی هستن که موضوع جداگانه و خاص خودشون رو تو مطبوعات داشته باشن؟ »

نگرانم. خیلی زیاد نگرانم.

در واقع کل وجودم رو نگرانی تشکیل داده و چیز دیگه‌ای حس نمی‌کنم.

هفته آخر اسفند مگه همونی نبود که باید هرکاری داری رو بپیچونی و نری؟ پس چرا ما باز بیدار شدیم و داریم به کارامون می‌رسیم؟؟؟

[ این اولین نبرد من بود با ایده‌ها، نبردی که تمام زندگی‌ام ادامه پیدا کرد: نبرد بر سر اینکه کدام‌شان باید اعلام شوند و کدام‌شان بسوزند و نابود و دفن شوند. ]

کاش چیزهای کوچیک انقدر سریع غمگین و شکسته‌م نمی‌کرد.

هی؛ تو چطوری دلت برای خود قبلی‌ت تنگ نشده؟

'برای همین الان که شکسته‌ای:

;ThatAnotherMe

مکرون مصداق بارز اونیه که ۵ دقیقه قبل از امتحان به معلم می‌گفت آقا میشه فردا بگیرید، بعد هم که نه می‌شنید می‌گفت اقا تروخدا

نمی‌دونم بعضیا چجوری هم خوابِ کافی دارن، هم غذای به موقع، هم درس می‌خونن، هم ورزش می‌کنن، هم تفریح دارن؟! چون من یه حموم می‌رم تا دو روز از زندگی عقبم و باید حداقل ۱ ساعت از تایم خوابم کم کنم.

نتیجه می‌گیریم که برنامه فقط خواب و در کنارش گشنه بودن.

بدترین و مخرب‌ترین حس دنیا، حس ناکافی بودنه. این حس که هر چقدر هم داری تلاش می‌کنی، تلاشات به چشم کسی نمیاد. هیچکس متوجه نمیشه. همه همون چیزای قبلی رو راجع بهت میگن و کسی متوجه خوبیا و پیشرفتات نمیشه.

آدم‌های حقیقی زندگی‌م کم منزجرم می‌کنن؛ حالا شماهام اسم چنلم‌و بردارید بذارید رو چنلتون.

امروز برام خیلی مهم و ارزشمنده، واسم دعا می‌کنی که همه چی خوب پیش بره؟