امیدوارم اینکه هرکی از درمیاد و نمی‌شناستم و بعد کلی حرف زدن می‌گه عه تویی؟، بخاطر زیبایی زیادم باشه نه پف چشمام و بینی‌م و قرمزی صورتم.

آقا، این زندگی خیلی سخت‌تر از اونیه که من فکر می‌کردم.

زن من هرجای زندگی‌م کم می‌اوردم برگشتم به تو نگاه می‌کردم و پامی‌شدم ادامه می‌دادم. پاشو توروخدا. من دارم می‌افتم.

اگه یه وقت نتونستم دستات‌و بگیرم و این‌و بهت بگم، همیشه یادت باشه که تو قوی‌ترین انسانی هستی که می‌شناسم و بهت افتخار می‌کنم عزیزکم.

من نمی‌دونم دنیا بعد تو چه رنگی می‌شه؛ اما الان هرثانیه همه‌چیز داره کمرنگ می‌شه. اگه نبودی و سیاه سفید شد، چیکار کنم؟

نتونستم. و یادت باشه 🤍.

این تنها باریه که دلم می‌خواد "اون دنیا" وجود داشته باشه تا بتونم محکم‌تر از همیشه بغلت کنم.

واقعا وجود انسان توانایی تحمل چنین رنجی رو نداره.

« تو داری رد می‌شی از اون ور دیوار
اما نمی‌دونم چرا نمیدوام سمتت این بار. »

وقتی پیش ما بودی اینقدر زیبا نبودیا! انصافانه نیست.

بابا ولم کنید. یعنی چی یکی چای با قند می‌خواد، یکی خرما، یکی میکادو؟ نوکر پدرتونم مگه؟ تسلیتت‌و بگو برو گمشو دیگه.

ببخشید، من منظورم پذیرایی عادی نیست. منظورم دستورهاییه که صادر می‌کنن برات تا برای شکم اونا تو مراسم ختم، خم و راست بشی 🙏🏼.

اینکه نمی‌تونم شدت خوب بودنت رو برای دیگران توصیف کنم داره اذیتم می‌کنه.

همین مونده بود تو چنلی که آهنگ می‌ذاریم استاکمون کنن. خدایا شکرت.

سیاه سفید نشد؛ اما هیچ رنگی بعد از تو معنی و کاربرد خودش‌ رو نداره. دیگه هیچ آبی‌ای آبی نیست.

تا کی می‌تونم بدون شرمساری از خوب نبودن حالم، در جوابی "خوبی؟" بقیه بگم نه؟

باید نداشتن رو هم یاد بگیری.

من زانوی غم، تو بغلم کن.

وای یه دختره اینجا تشنج کرد و حالش بد شد و آمبولانس اومد خوبش کرد. فکر کنم الان اون تنها کسیه که در تاریخ دانشکده بدون حجاب همینطوری داره جلوی معاون دانشکده راه می‌ره و می‌گه نه، زنگ نمی‌زنم به مامانم.

چشم‌هام رو به این حقیقت باز کرد که "وقتی توی اوج منتال بریک‌دونی و پیشت نیست، دیگه هیچ‌وقت نمی‌خوای باشه".