متاسفم‌ که‌ به‌خاطر‌ من‌‌ از‌ جهنم‌ گذشتی‌ و ارزشش‌ رو‌ نداشتم.

حلش نکردم، نادیده گرفتم.

برای پناهی که نداری اشک می‌ریزم.

انتخاب نبود.
مجبور بودم یاد بگیرم که کنار بیام.

دلتنگیم تمومی نداره.

زیرِ یک سقف؛ قصه‌های متفاوت، اشتباهاتِ تکراری.

-احساسات آدما مثل وزنه‌ای سنگین به روحشون گیر می‌کنه و بهشون اجازه‌ی فرار نمی‌ده.

اسـلحـه.

سختت بودم.

من‌ چیزی‌ رو‌ خراب‌ نکردم‌، فقط‌ سعی‌ داشتم‌ با‌ روش‌ خودم‌ درستش‌ کنم‌؛ درست‌ وقتی‌‌ که‌ همه‌تون‌ مشغولِ‌ شکستنم‌ بودین.

«و من هربار که از خواب می‌پرم، تنم بوی تنت رو می‌ده.»

من بعد رفتنِ آدما، به موندن خیلی فکر کردم.

درس نگرفتم، تکرار کردم.

- تو اول ترکم کردی.
+ چون تو برای نگه‌داشتنم تلاشی نمی‌کردی.

'دردت‌، سربه‌زیره.'

می‌گم عجیب نیست کوچیک‌خانم؟
این‌که جمشید خدابیامرز می‌گفت: «تو حالیت نیست بچه؛ ولی آدمی‌زاد با غم زاده‌شده.»
مگه ما نتیجه خاک‌بازیِ اوستا نبودیم؟
چی‌شد که غم؛ خاکمون شد؟
گِلمون فرق داشت با ملائکِ اوستا؟
جمشید خدابیامرزم گِلش فرق داشت کوچیک‌خانم.
وقتی آوردنش آسایشگاه گِل وصلِ تنش نبود... غم بود.
تنش غم بود، روحش غم بود، صداش غم بود، چشاش غم بود.
دُکیا گِلِ سرشتش رو ندیدن ولی ما دیدیم و یحتمل بد آوردیم.
وگرنه گِل ما از غم نبود... یا نکنه بود و فقط چون جمشید خدابیامرز رو دیدیم فهمیدیم جنسمون رو؟
تو که غریبه نیستی کوچیک‌خانم...
می‌ترسم منم.
می‌ترسم عاقبتم مثل شروعم با غم باشه.
ولی آخه جمشید می‌گفت «خزونی، روزِ رفتنت رسید بخند و بروآ.»
خب تو خودت بگو کوچیک‌خانم؛ مگه دم رفتن باید لبخند زد وقتی خودت لا غم گِلت رو برداشتن؟
خودت بگو...
دم رفتن کی لبخند می‌زنه آخه؟
دم رفتن غم داره که غمم کم نشد و سِرشتم تغییر نکرد.
اصلا داری حرفامو کوچیک‌خانم؛ یا توام غم‌زاده‌ای؟
ما نخواستیم گِلمون از غم باشه؛ خواستیم؟
نخواستیم و توام حواست پرتِ من نیست کوچیک‌خانم.
توام مثل دُکی و حبیب نمی‌خونی خطم رو... باید تا وقتی جمشید نپریده بود از بوم بخاطر همون خانم دکتر خوشگله که لاکِ سرخ داره؛ بهش خط می‌دادم.
باید تا وقتی خریدار داشت غمم؛ می‌فروختم به جمشید که قبل رفتن گِل منم بِبَره کوچیک‌خانم.
چیزی نیستا ولی یکم گِلم سنگین‌تر از همیشه‌ست کوچیک‌خانم.
یکم‌گِلم‌سنگین‌تره...

#گیـلانه