«ناراحت نیستم فقط دیگه نمی‌تونم بهت مثل قبل نگاه کنم.»

بدون گریه نمی‌خوابی، می‌دونم.

- احساساتم دیگه تشنه‌‌‌ت نیستن.

«تمامشون رو فراموش می‌کنم تا دوباره شانسش رو داشته باشی.»

«اما سوال من اینه، لیاقتش رو داری؟»

«من هیچ‌وقت بهت آرامش یک پایان رو نمی‌دم.»

داری فرار می‌کنی نه زندگی.

هر شب قراره چند سال طول بکشه؟

گاهی فقط یه شانس برای برآورده شدنش وجود داره و تو از دستش می‌دی.

حسش شبیه به اینه‌که انگار سال‌ها ازش گذشته ولی تازه‌ست. تموم نمی‌شه. آروم نمی‌شه. کم نمی‌شه. محو نمی‌شه، فراموش نمی‌شه. و توی تمام روند تازه‌ست.

این زخم همیشه عمیق و تازه می‌مونه.

به هر حال، بیشتر از همیشه دلتنگتم.

بی‌تفاوت بودن برام سخت نیست اما فقط تا وقتی که چیزی من رو یاد تو نندازه.

یادته آخرین‌بار کی قفسه‌ی سینه‌هامون دیگه سنگین نبود؟ من به‌خاطر نمیارم.

سوزش چشم‌هات به‌خاطر خستگی نیست، اشکه. آزادشون کن.

چرا قبل از بوسیدنت از خواب پریدم؟
اون آخرین شانسم بود.

راحیل شی
شما وقتی از همه چیز خسته هستین به جای خود کشی چیکار میکنین؟

چایی می‌خورم

- به‌نظرت خدا صبوره؟
نگاه دقیقی به چهره‌‌‌‌اش انداخت.
+ انگار برای خلق‌کردنت این‌طور بوده.