- چرا هرکسی رو که من دیدم روانی بوده، روانشناسی خونده؟
+ قیدت چیه؟
- بیشتر‌وقت‌ها؟
+ درسته. نتیجه می‌گیریم بیشتر وقت‌ها یک‌ سری افراد توسط بقیه، خصوصا خانواده به جنون درموندگی رسیدن و می‌ٱفتن دنبال راه چاره تا بفهمن چطوری از اون بخش روانی خودشون جدا بشن. یا بخش‌هایی که بقیه انگشت‌نماش کردن رو درمان کنن.
- حالا جدا می‌شن؟
+ نه. یاد می‌گیرن با استفاده از همون بخش بقیه رو درمان کنن.

دلم‌ می‌سوزد‌ برای‌ زخم‌هایی‌ که‌ خون‌َش‌ روان‌‌تر از رود است‌، اما‌ دیده‌ نمی‌شود.

رفتم اما اونی که ترک شد، من بودم.

با اگر، اما و شاید راه ننداز کارت رو. توی این نقطه «بایدیه» تو باید انجامش بدی.

آدم‌ها می‌گن حالشون خوبه اما بعد راجع بهش می‌خوابن.

من راجع بهش بیدار می‌مونم.
کابوس بیداری رو ترجیح می‌دم.

نتونستم نگهش دارم.

تو‌ بدون‌ من‌ هم می‌تونی زندگی کنی
و این‌ من‌ رو‌ می‌کشه.

تحلیل کن. اون‌قدر تحلیل کن که راهی برای دردناک حسش کردن، باقی نمونه.

کل تابستون خیلی جمعه بود و هست هنوز.

جز وصل تو دل به هرچه بستم، توبه.

قبل عشق، احترام گذاشتن رو یاد بگیر.

صبور نباشم هم کاری ازم برنمی‌آد.

- کوچیک‌خانم جالب نیست که مصیبت آدم‌ها رو به‌هم نزدیک می‌کنه‌؟

- الان چی می‌چسبه؟
+ چایی؟
- آفرین. بعد چایی چی می‌چسبه؟
+ سیگار؟
- آره ولی بعد سیگار چی می‌چسبه؟
+ چایی؟
- بین سیگار و چایی، خواب برات جایگاهی نداره؟
+ برای یه جغدِ شب‌زنده‌دار، نه.

- شب‌زنده‌داری یا از ترس کابوس نمی‌خوابی؟
+ فرق زیادی نداره، فقط این‌بار توی کابوس موردعلاقه‌ت بیداری.

هزاربار واقعیت و یک‌بار تو را رویا دیدم.

یا ربّ مبادا تابستون معتبر شود.

- بعد از ما که دنیا به آخر نمی‌رسه اما من بعد از "ما" تموم شدم.

- صبر توی واقعیت چیزی ازت می‌سازه که عجله رویاپردازیش می‌کنه مامانم.