با اگر، اما و شاید راه ننداز کارت رو. توی این نقطه «بایدیه» تو باید انجامش بدی.

آدم‌ها می‌گن حالشون خوبه اما بعد راجع بهش می‌خوابن.

من راجع بهش بیدار می‌مونم.
کابوس بیداری رو ترجیح می‌دم.

نتونستم نگهش دارم.

تو‌ بدون‌ من‌ هم می‌تونی زندگی کنی
و این‌ من‌ رو‌ می‌کشه.

تحلیل کن. اون‌قدر تحلیل کن که راهی برای دردناک حسش کردن، باقی نمونه.

کل تابستون خیلی جمعه بود و هست هنوز.

جز وصل تو دل به هرچه بستم، توبه.

قبل عشق، احترام گذاشتن رو یاد بگیر.

صبور نباشم هم کاری ازم برنمی‌آد.

- کوچیک‌خانم جالب نیست که مصیبت آدم‌ها رو به‌هم نزدیک می‌کنه‌؟

- الان چی می‌چسبه؟
+ چایی؟
- آفرین. بعد چایی چی می‌چسبه؟
+ سیگار؟
- آره ولی بعد سیگار چی می‌چسبه؟
+ چایی؟
- بین سیگار و چایی، خواب برات جایگاهی نداره؟
+ برای یه جغدِ شب‌زنده‌دار، نه.

- شب‌زنده‌داری یا از ترس کابوس نمی‌خوابی؟
+ فرق زیادی نداره، فقط این‌بار توی کابوس موردعلاقه‌ت بیداری.

هزاربار واقعیت و یک‌بار تو را رویا دیدم.

یا ربّ مبادا تابستون معتبر شود.

- بعد از ما که دنیا به آخر نمی‌رسه اما من بعد از "ما" تموم شدم.

- صبر توی واقعیت چیزی ازت می‌سازه که عجله رویاپردازیش می‌کنه مامانم.

- داره بارون میاد.
+ آره، چون آسمون خیس شد از شدت هات بودنت.

آسیب‌های روحی، تنش شدید و حمل بدنی پر از اضطراب باهات کاری می‌کنه که برای یک قطره آرامش و سکوت همیشه بیشتر از بقیه افراد تشنه باشی.