- شب‌زنده‌داری یا از ترس کابوس نمی‌خوابی؟
+ فرق زیادی نداره، فقط این‌بار توی کابوس موردعلاقه‌ت بیداری.

هزاربار واقعیت و یک‌بار تو را رویا دیدم.

یا ربّ مبادا تابستون معتبر شود.

- بعد از ما که دنیا به آخر نمی‌رسه اما من بعد از "ما" تموم شدم.

- صبر توی واقعیت چیزی ازت می‌سازه که عجله رویاپردازیش می‌کنه مامانم.

- داره بارون میاد.
+ آره، چون آسمون خیس شد از شدت هات بودنت.

آسیب‌های روحی، تنش شدید و حمل بدنی پر از اضطراب باهات کاری می‌کنه که برای یک قطره آرامش و سکوت همیشه بیشتر از بقیه افراد تشنه باشی.

این «گپِ کتاب» برای معاشرت کردنه اما از نوع کتابی‌ش. این دورهمی فقط برای افرادی تشکیل شده که عاشق کتاب خوندن، کتاب معرفی کردن، نقد و بررسی کردن و تحلیل کردنش هستن پس لطفا اگر علاقه ندارین و برای تماشا میایین انجام ندین و افراد فعال حضور پیدا کنن. ممنونم🌱

آب و هوا طوری شده که باید بهمن بخوری، چایی بکشی، غم توی قند غرق کنی، سمفونی تزریق کنی و فریاد آهنگ سریال 'پس از باران' سر بدی.

همه‌ی ما شبی خودمون رو بین شلوغی، تنها پیدا می‌کنیم.

- چرا انقدر داد می‌زنی؟
+ چون نمی‌شنوی. آروم حرف می‌زنم نمی‌شنوی. بلند حرف می‌زنم نمی‌شنوی. منطق نشون بدم یا احساس، نمی‌شنوی. تلخ حرف می‌زنم، شیرین حرف می‌زنم، طرف توام، طرف بقیه‌ام نمی‌شنوی. بد باشم یا خوب نمی‌شنوی. ضررت باشم یا منفعتت، نمی‌شنوی. انگار فقط اگر "من" باشم تو هیچی نمی‌شنوی.
برای همین هربار مجبورم حتی توی فاصله کمی که ازت دارم برخلاف تو، من انقدر داد بزنم که بالاخره واکنش نشون بدی اما چه فایده؟ آرامش موج توسط خود دریاست نه دعای ماهیگیر.

یادت نره؛ گاهی رها کردن یعنی صبور بودن.

همین که شرط می‌ذاری یعنی عشق نیست.

"Always the savior never the saved"

عصبانی‌شون کن.
عصبانی‌شون کن و ببین واقعا تمام مدت چطوری می‌دیدنت.

چطوری می‌شه دلتنگ چیزی شد که هیچ‌وقت نداشتیش؟

- چاییت رو با چه طعمی می‌خوری همیشه؟
+ مردگی.

«حتی اگر تجربه‌‌هاتون شبیه به‌هم باشه باز هم میزان بار احساسیش یکی نیست. نمی‌تونی توقع داشته باشی تمام تو درک بشه. هیچ‌کس مثل تو، تو بودن رو درک نمی‌کنه.»

- تو شبی؟
+ غروبم.
- توی شب؟
+ روز. حتی توی روشن‌ترین ثانیه‌های زندگی هم غروبم.