همیییییین.

الان من نمی‌دونم چرا اولین باری که این رو شنیدم خوشم نیومده بود. وا.

کاش آدمها هیچوقت از من آدرس نخوان یا نپرسن که کدوم طرفی برن، من تو شهر کوچکی که ۲۰ سال درش زندگی کردم هیچ جا رو بلد نیستم چه برسه ساری‌ که فقط یک ساله هستم-

صاحبخونه که طبقه بالاست هم دو ساعته مهمان اورده‌ سروصدا می‌کنن حتی نمی‌شه خوابید. بریم درس نامرتبط با امتحان بخونیم بابا تِف به این زندگی.

من برعکس، حسم خیلی وقتا توی روابطم بهم دروغ میگه و من همش باید باهاش درگیر بشم و قانعش‌ کنم که لعنت‌شده اینطور که تو فکر می‌کنی نیست. 😭

امتحانات دانشگاه این جوری شده که نه خودشون می‌دونن دارن چیکار می‌کنن نه ما می‌فهمیم که دارن چیکار می‌کنن.

این کشور پر درد و غم و خونه. زجری که بابت زندگی تو حکومت آخوندی کشیدم رو اگر ۱۰۰ بار دیگه‌ هم به زندگی‌های دیگه تناسخ پیدا کنم نخواهم کشید

گویا احتمالش زیاده اینترنت کاملا قطع و ملی شه. خواستم بگم دوستتون دارم و مراقب خودتون باشین دوستای خوب من. به امید روزای روشن ❤️‍🩹

سلام..
وصل شدم (به زور) و زنده‌ام

من از این بازجو های قصاب متنفرم چون صدا و سیما فقط دروغگو نیست چون فقط یک ابزار نیست، فقط رسانه‌ی حکومتی نیست، صدا و سیما جاییه که بعد از کشتن هم ولمون نمی‌کنه، جاییه که مرگ آدم ها هم براش کافی نیست و باید بره سراغ پدر و مادر داغ‌دار و بیچاره اشون که جگر گوشه اشون رو از دست دادن و اونها رو هم زجر کش کنه ، آدم‌هایی که هنوز دستشون بوی خاک می‌ده، هنوز اسم بچه‌شون تو دهنشون می‌لرزه، و همونا رو بنشونه جلوی دوربین و با تهدید و فشار و ترس ازشون چیزی بگیره که اسمش رو می‌ذاره اعتراف..... این اسمش خبرسازی دروغ نیست، این هتک حرمت کردن به سوگه ! این لگد زدن به آخرین چیزیه که از انسانیت باقی مونده شما از اشک محتوا می‌سازید و حتی میخواید از لرزش صدای آدم ها برای خودتون مشروعیت بخرید ؟! از شکستن آدم‌ها برنامه تلویزیونی می‌سازید؟ شما حتی عزاداری رو هم امنیتی کردید، حتی قبر و مرده ما هم از دست‌تون در امان نیست چقدر باید سقوط کرده باشید چقدر باید وقیح و بی شرف باشید که برید سراغ مادر کسی که کشتید و هنوز جرأت کنید بهش بگید حقیقت؟ این اعتراف‌ها دروغ نیستند چون غلط‌ان بلکه دروغ‌اند چون با زور ساخته شدند، چون پشت هر کلمه‌شون تهدید خوابیده، چون پشت هر جمله‌شون ترس از اینه که نکنه اون یکی رو هم بگیرن و بکشن من از شما عصبانی نیستم، من از شما منزجرم چون هیچ خط قرمزی ندارید، نه مرگ، نه خانواده، نه حرمت، نه انسان و بدونید هر بار که این کار رو می‌کنید، هر بار که اشک پدر و مادر کشته‌شده‌ها رو قاب می‌گیرید و پخش می‌کنید، نه مردم رو قانع می‌کنید و نه حقیقت رو می‌کشید، فقط عمق سقوط و وقاحت خودتون رو عریان‌تر می‌کنید، فقط ثابت می‌کنید که این دستگاه بدون شکنجه، بدون تحقیر، بدون لگد زدن به داغ، هیچ چیزی برای گفتن نداره

اقتصاد ونزوئلایی، اینترنت چینی، آزادی کره شمالی، عقاید طالبان، اینجا کلکسیونی از بهترین کشورهای دنیاس.

هرچقدر میخوام حواسمو از وضعیت پرت کنم بازم اشکه سرجاشه…

فکر نکنم فشاری که اعصابم از شروع ۲۰۲۶ تا به حال متحمل شده رو اشتراک مادام‌العمر تراپی هم بتونه خوب کنه.

از هرکسی که تریبونی داره، مهم نیست 10 نفر 100 نفر یا +1000 نفر میخوام این پست مهم رو شِیر کنه داخل چنلش و تا حد امکان صداشون باشید، صداشون رو به دنیا برسونید نادیده نگیرید و هرچقدر در توانتون هست کمک کنید
فقط ما میتونم صدای هم باشیم

لیست های بازداشتی ها، افراد در خطر اعدام و مفقودی ها برای ریتوییت :

لیست اول.

لیست دوم.

لیست سوم.

لیست چهارم.

لیست پنجم.

لیست ششم.

لیست هفتم.

لیست هشتم.

لیست نهم.

لیست دهم.

نامشان را صدا بزن، صدای بی صدایان باش.
نامشان را بخاطر بسپار.

هر بار با خودم میگم باید چیکار کنم که یکم آروم بشم اولین تصوری که به ذهنم میاد کوبیدن سر خودم به دیوار بصورت متناوبه‌.

این از ایران و عرزشیا و احمقای اینجا و صدا و سیما و جکای کثافتش با جنازه ها، از خارجیای احمق و غربت ما، اون از فایلای اپسین و عکسا و ایمیلای وحشتناک توش. نمیتونم دیگه. واقعا دیگه نمیتونم بدون یه نشانه خوب ادامه بدم. یه چیز یه چیز که ثابت کنه شانسی هست که کسی بفهمه، چه حداقل یک چیز به سمت بهبودی بره.

انگار دیگه نه خودمو می‌شناسم، نه زندگی رو. دقیقا مثل آدمی که دچار مسخ شخصیت شده، گاهی از دور خودم رو نگاه می‌کنم که خیلی غمگینه. که گیج و سردرگمه. که مستأصل و درمانده‌ست‌.