باربی‌ای بخاطر افکار و طرز برخورد صاحبش به مرگ فکر می‌کنه، پاهاش صاف می‌شه و کم کم خصوصیات انسانی پیدا می‌کنه. و برای همین مجبوره برخلاف خواسته‌ی خودش به دنیای واقعی بره و صاحبش رو پیدا کنه تا مشکلش رو برطرف کنه و برگرده به حالتی که بوده.

من این فیلم رو توی ۴ مرحله دیدم. از نظر روانی توانایی هضم این حجم از خجالت رو نداشتم! و اینطوری بودم که: چرا؟
ولی بالاخره تموم شد.
فیلمیه که نباید تنها بینیدش. حتما باید دو سه نفر دورتون باشن تا بتونید به صحنه‌ها بخندید، مسخره‌شون کنید و ورموردشون حرف بزنید. اگر تنهایی ببینید تنها چیزی که گیرتون میاد شرم نیابتیه.
نمی‌دونم بگم چه حسی دارم از دیدنش.
اینطوری نبود که بعد از تموم شدنش حس خوبی داشته باشم ولی اونطور هم نبود که بخوام با قاطعیت بگم ارزش دیدن نداره.
ولی خب...
نمی‌دونم، خودتون ببینید تا بفهمید.
من خیلی گیجم بعد از دیدنش.

Yes I love it when women cry

And men

Specially men

این صحنه نقطه‌ی اوجش بود.
بعد از این دو دقیقه و سی و پنج ثانیه سورئال‌ترین چیزی که دیدم کارهای سالوادور دالی بوده.

Kasper is Kaspering

می‌شه تلگرام دیگه آپدیت نده و اول باگ‌هاش رو درست کنه؟من نصف چنلم رو نمی‌تونم ببینم هنوز.

خط به خط این کتاب غم داره.
و غمش انقدر قشنگه که دلم می‌خواد تا ابد ادامه داشته باشه و هیچ وقت تموم نشه.

✎#TheInvisibleLifeOfAddieLaRue

⌜⭒𝐇𝐢𝐬 𝐡𝐞𝐚𝐫𝐭 𝐡𝐚𝐬 𝐚 𝐝𝐫𝐚𝐟𝐭.
𝐈𝐭 𝐥𝐞𝐭𝐬 𝐢𝐧 𝐥𝐢𝐠𝐡𝐭.
𝐈𝐭 𝐥𝐞𝐭𝐬 𝐢𝐧 𝐬𝐭𝐨𝐫𝐦𝐬.
𝐈𝐭 𝐥𝐞𝐭𝐬 𝐢𝐧 𝐞𝐯𝐞𝐫𝐲𝐭𝐡𝐢𝐧𝐠.⌟

✎#TheInvisibleLifeOfAddieLaRue

می‌شه هنری مال من باشه؟

نیاز به یک ریتم یکنواخت و سکوت دارم.
پس می‌شینم یک فانتزی فرانسوی درمورد دختر هشت ساله‌ای که داره با سوگ از دست دادن مادربزرگش کنار میاد رو نگاه می‌کنم و سیب زمینی می‌خورم.