غم حالات مختلف داره‌.
agony, hurt, dismay, sorrow, anguish, dejection
و چندین حالت مختلف دیگه که هر کدوم به یک شکل خودشون رو نشونت می‌دن. یکیش تو رو از پا می‌ندازه طوری که حتی دلت نمی‌خواد از روی تخت بلند شی و روزت رو شروع کنی. یکیش بهت اجازه‌ی فانکشن‌ کردن می‌ده ولی همیشه حضور و سنگینی وجودش رو روی قلبت حس می‌کنی. بعضی غم‌ها گذران بعضی‌هاشون مضمنن.
ولی غمی که من با این آهنگ حس کردم خشم داشت‌. خشمی که با ناامیدی همراه بود‌. خشمی که اونقدر نیست که دنیا رو نابود کنه و بیشتر شبیه بچه‌ایه که بخاطر مرگ خانواده‌ش و ناعدالتی دنیا خشمگینه و هیچ کاری نمی‌تونه بخاطرش بکنه پس به غم تبدیلش می‌کنه.
غم این آهنگ همچین خشمی داره‌.
و من خیلی، خیلی، خیلی دوستش دارم.

شما هیچ وقت از دست تیام و آهنگاش خلاص نمی‌شید. *لبخند*

من دیشب برای اولین بار یکی از آهنگ‌های چنلت رو پلی کردم بعد همینجوری بعدش بقیه هم پلی شدن و گوش دادم. یه چیزی که درموردشون حس کردم این بود که همشون انگار برای داستان نوشتن بودن. منظورم وقتیه که میتونی یه سناریو یا داستان کامل رو تو ذهنت طبق اون آهنگ تصور کنی. تا اونجایی که گوش دادم همشون این مدلی بودن. نمیدونم خودتم با این قصد گوش میدی یا نه ولی برای من جالب بود. الان که اینو گفتی گفتم بگم ببینم چقدر از حسم درست بوده.

می‌شه باهات ازدواج کنم؟ می‌شه؟ می‌شه؟
تو اولین کسی هستی که تم آهنگامو فهمیدی. (یا حداقل تنها کسی که فهمیدی و بهم گفتی)
من آهنگ‌هایی که صرفا جمله و کلمه باشن رو گوش نمی‌دم. برای همین کم بیش میاد آهنگ‌هایی که پلی می‌کنم عاشقانه باشن. چون نمی‌تونم تصور کنم اون آهنگ رو. دلم می‌خواد چیزی که می‌شنوم داستان داشته باشه. یه چیزی رو تعریف کنه، توضیح بده یا خودم رو مجبور کنه حتی که برم دنبالش بگردم. گشتن برای معنی و داستان پشت هر آهنگ رو خیلی دوست دارم.

یکی از نمونه‌های قشنگش این آهنگه.
که توی سه دقیقه کامل مجبورت می‌کنه سرچ کنی، بگردی و بخونی و قبرستان لندن که رودخانه‌ی Thames باشه رو پیدا کنی.

با قلب من این‌کارو نکن

آهنگ‌های داستان‌دار >>>
به شرطی که مثل یک نفر، کل آهنگ‌ها در مورد خاطرات با اکس بد عبضی نباشن.

نه ما آهنگی رو گوش می‌دیم که توش خواننده حاضره جونش رو برای نجات مردمش بده و شمشیر بکشه و خون بریزه.

و با آژدها می‌جنگه چون بالاخره
Cause Alduin has to be killed. 

آه این زیبا

اینکه تصور و درک مردم مناطق مختلف از اژدها چقدر متفاوته خیلی جالبه.
اژدها رسما توی چین پرستش می‌شه و توی غرب تجسم شیطانه. یعنی اینکه چقدر دو ملت مختلف می‌تونن روی یک موضوع نظرات و دید متفاوتی داشته باشن.

و اژدهایان اروپایی کهنسالان عبوسی هستن که تا مجبور نشن توی چیزی دخالت نمی‌کنن و توی کره ارواحی هستن که به توی بدترین مواقع به کمکت میان و بعضی‌وقت‌ها درمانت می‌کنن.

و خب ما توی نورس نیدهوکر رو داریم. اژدهایی که به اعماق ایدراسیل تبعید شده و بدون وقفه ریشه‌ی این درخت رو دندون می‌زنه تا وقتی که بالاخره رگناروک شکل بگیره و بتونه بیاد بیرون و انتقام تمام سال‌هایی که زجر کشیده رو از اودین و بقیه‌ی خدایان بگیره.

و خب اگه نمی‌دونید رگناروک چیه.
به طور خلاصه، زمان مرگ تمام خدایانه.
زمستون می‌شه. سردتر و طولانی‌تر از تمام زمستون‌هایی که وجود داشته. ماه و خورشید توسط دو خدای گرگ به اسم اسکول و هاتی خورده می‌شن. فنریر آزاد می‌شه و یورمونکانتور (پسر لوکی) بالاخره از میدگارد بالا میاد. سرپنتی که دور درخت رو گرفته و تمام تلاشش رو می‌کنه تا خودش رو بالا بکشه و دشمن قسم‌خورده‌ی ثور.
هل (دختر لوکی) با یه کشتی که از خون و استخوان و ناخن گناهکاران درست شده همراه با غول‌ها حمله می‌کنه.
نیدهوکر و همراهانش [Devourers] بالاخره موفق می‌شن خودشون رو آزاد کنن.
و همزمان غول‌های آتشین از یه از یکی از نه دنیا به اسم موسپل هاینم وارد ازگارد می‌شن.
فنریر و یورمونکانتور اودین و ثور رو می‌کشن و خودشون همراه باهاشون می‌میرن.

نورس داستان‌های تراژیک زیاد داره ولی هیچکدوم اندازه‌ی فنریر باعث نشده واقعا از دست خدایانشون عصبانی بشم.