یه چیزی دیدم و می‌خوام ازتون بپرسم.
اگه بهترین دوستتون سمت سرتون تفنگش رو نشونه گرفته بود، آخرین جمله‌ای که قبل از شلیک می‌گفتین چی بود؟

کاش می‌شد به یکی پول بدم این رو بنویسه؟

هر وقت پولدار شدم

بعضی‌ها حافظه‌شون بوهای خاص رو همیشه به یاد میاره. بویی که مادرش موقع شونه‌ زدن موهاش می‌داد. عطر غلیظ پشت سریش موقع کنکور. بوی عود وانیلی که بابای دوستش عادت داشت خونه روشن کنه.
و برای بعضی‌ها کلمات این تاثیر رو دارن. یکی با شنیدن جمله‌ی "مراقب باز زمین نخوری" طوری به عقب پرت می‌شه که انگار دوباره اون صحنه رو زندگی می‌کنه.
برای من، آهنگ و اصواتن.
شنیدن صدای بازیگر موردعلاقه‌ی مامانم توی سریالی که عادت داشت وقتی فکر می‌کرد من ۷ ساله خوابم تا صبح نگاهش کنه.
قطعه‌ی پیانویی که اولین بار توی کلاس موسیقی وقتی پیش‌دبستانی بودم شنیدمش.
و حس سنگینی بهم می‌دن.

این همه نوشتم که بگم دارم گریه می‌کنم

من هیچ وقت توی بچگیم سگ و گربه دوست نداشتم. دوم دبستان بودم و وقتی ازم می‌پرسید از چه حیوونی خوشت میاد می‌گفتم اسب‌. و مامانم برام یه روز کتابشونو خرید. هر روز می‌خوندمش مهم نبود چقدر طول بکشه. عطفش تیکه تیکه شده بود و کاغذهاش داشتن جدا می‌شدن.
و هربار که توی خونه دعوا می‌شد من بودم و کتابی که ورقش می‌زدم. کتابم حتی داستان نداشت. پر از اطلاعات درمورد نحوه‌ی استخوان‌بندی که نصفشون رو نمی‌فهمیدم و اصطلاحات بزرگونه‌ای که باید از مامانم می‌پرسیدم. و یادمه چندسال وقتی توی اسباب‌کشی گم شد رفتم توی اتاق و گریه کردم.

و حالا خودتون فکر کنید وقتی مامانم برام سی دی این انیمیشن رو خرید چقدر خوشحال شدم و چندبار نگاهش کردم.

دارم زیاد حرف می‌زنم. بهم توجه نکنید.

باید برم شیر بخرم
ولی می‌ترسم دیگه برنگردم
هارهارهار

به نظرتون ولیعهد نروژ الان داره چکار می‌کنه؟

I need therapy

تو بودن باید سخت‌تر از با تو بودن باشه.
دردی که کشیدی رو من از دور دیدم.
زخم‌هایی که خوردی رو من از دور لمس کردم.
اشک‌هات رو من از دور پاک کردم.
روحی که تکه تکه شد رو من از دور جمع کردم.
قلبی که به سختی می‌تپید رو من از دور نگاه کردم.

تازه بیدار شدم حالم از خودم و زندگیم و گذشته و حال و آینده‌ام بهم می‌خوره.

من واقعا از خوابیدن متنفرم
با تمام وجودم
با تک تک سلول‌های بدنم
و الان ۱۲ ساعت خوابیدم

تقصیر اون کتابه‌ست.
قرار بود یه چیز فان قبل خواب باشه ولی من با تک تک صفحاتش گریه کردم.

“I wish it was you in that car,” I mutter, wanting to hurt him the way he’s hurt me since the day we met. “I wish it was you who was lying in that bed, because then? The decision would be easy. I’d say pull the plug and not think twice. I wouldn’t even flinch.”

“Believe me,” he says slowly, his jaw ticking with tension. “You’re not the only one who wishes that. Because it’s more than clear, I’m not the family you want or need. So if I could trade places with one or both of them? I would. In a fucking heartbeat.”