جنگاوران راه‌پیما - اسپانیا

توی این عصر بالاخره انسان‌ها تونستن آتش رو به خدمت خودشون در بیارن. درسته که کشف شده بود قبلا، ولی هیچ وقت نتونسته بودن به طور کامل کنترلش کنن. و با کنترل آتش، از محصکلات و مشتاقش برای ترسیم تصاویر روی دیوارها استفاده می‌کردن.

به نقاشی‌های این دوره می‌گن پناهگاهی.
توی تمامشون انسان نقش اصلی رو داره و حیوانات اطرافشن و اهمیت قبل رو ندارن.
یاد گرفتن از سایه روشن بهتر استفاده کنن، به اشکال حجم بدن و بعد رو وارد نقاشی‌شون کنن.

ولی باز هم، نقاشی‌ها جنبه‌ی تزئینی نداشتن. طلسم و جادو رو با خودشون حمل می‌کردن و روح انسان‌ها و حیوانات رو توشون می‌دمیدن. و اون موقع بود که انسان وجود روح در طبیعت و دستیابی بهش از طریق طلسم‌ها و جادو رو پیدا کرد.

ولی فقط طلسم و جادو نبود.
انسان‌ها توتم رو خلق کردن.

توتم می‌تونه هر حیوانی باشه. از حیوانات کوچیک و بی‌آزار گرفته تا وحشی‌ترین‌هایی که انسان قادر به شکارش نبود.
ولی حیوان بودنش تقریبا اجبار بود. به ندرت پیش میومد قبیله‌ای یک گیاه یا چیزی مثل رعد و برق یا آتش رو توتم خودش قرار بده.

توتم روح قبیله بود.
حامی و محافظ نگهدارشون حساب می‌شد.
توتم حیوانی بود که همزمان با خطرناک بودنش برای دیگران. افراد قبیله رو می‌شناخت و ازشون مراقبت می‌کرد.
هر قبیله باید از درمور توتمشون سه قانون پیروی می‌کردن.
- نمی‌کشیم.
- نمی‌خوریم.
- از بین نمی‌بریم.

برای توتم‌ها مراسم برگزار می‌شد. مراسمی که توش انسان‌ها به تقلید از اون توتم می‌رقصیدن و رفتارش رو تکرارش می‌کردن.

یه چیز جالب که خیلی وقتی که خوندمش ذهنم رو درگیر کرد. مسئله‌ی رواثت و روابط جنسی بود که کاملا به توتم ربط داشت.
توتم هر فرد اول از سمت مادر بهش به ارث می‌رسید. یعنی اگه توتم مادرتون خرگوش باشه، توتم شما هم همون می‌شه. ولی بعد. پدر جای مادر رو گرفت.

و اینکه افرادی که توتم یکسان دارن اجازه‌ی رابطه‌ی جنسی باهم رو ندارن و نمی‌تونن ازواج کنن‌. پس ازدواج با محارم جرم محسوب می‌شد و جزای خودش رو داشت.
چون توتم حرف اول رو می‌زنه. توتم از فرد، خانواده‌ی فرد و قبیله‌ی فرد با ارزش داره‌. توتم تجسم جادو و حفاظت و خشمه.

و خب توی این عصر بود که چیزی به اسم فرهنگ شکل گرفت.

نقاشی دیواری - آفریقا

نقاشی دیواری - آفریقا

خب... تا همین جا بسه فکر کنم.

So I'm funny, sarcastic and a fan favorite?

عوهو

خب اینو خوندم.
و خیلی خیلی خیلی خیلی قشنگ بود.
کتاب‌هایی درمورد درمان شدن، بهتر شدن و در کل Healingن رو خیلی دوست دارم. چه از نظر روحی باشه چه جسمی.
و این کتاب تم اصلیش همین بود. پسری که تلاش می‌کنه مراحل سوگ رو طی کنه و با آسیبی که از سمت جامعه و خانواده بهش رسیده کنار بیاد. غمگین‌ترین انسان خندانی که بخاطر فرار از خودش یه شخصیت جدا برای خودش خلق کرده، و اون خوب انجامش‌ می‌ده که حتی نزدیک‌ترین افراد زندگی‌ش بهش شک نمی‌کنن.
پسری که از دویدن متنفره ولی وقتی با حس غرق شدن از خواب می‌پره ساعت‌ها می‌دوه تا چیزی از غیر از اون خفگی و غرق‌شدگی رو حس کنه.
و چقدر موفق شدن و خوشحال دیدنش زیبا بود. چقدر خوشحال دیدنش، از چشم یک نفر دیگه با تمام وجود عاشقش بود زیبا بود.

اینه ^^ اونی که تعریف کردم جلد دوم بود. لازم نیست جلد اول رو بخونید تا متوجه بشید. ولی اون هم به همین اندازه زیباست :>