همه چیز به یه مو بنده.
حس می‌کنم دارم دیوونه می‌شم و همه چیز به یه تار موی باریک بند شده.
من و عقلم و روحم و همه‌ی زندگیم؛ همه به یه نخ خیلی باریک وصلیم که هر لحظه ممکنه پاره بشه.
شاید یه نخ طلایی؛
که فقط با قیچی یکی از خواهرای سرنوشت بریده می‌شه.
شایدم یه تار موی مجعد خرمایی بلند. نسبتا بلند. که از تو روی پالتوی قرمز من جا مونده.

باید خودم رو جمع و جور کنم؛ چون خیلی هم سخت نیست.
من اینجام. همین‌جا نشستم‌. جایی نمی‌رم.

فرناز؟
بله

مثل دفعه‌های پیش. من تسلیم. بازی تموم شد. دیگه گریه لازم نیست.

فرناز؟
بله

می‌بینی؟ اونقدرا هم ترسناک نیست.

فرناز؟
...بله

زندگی من به یه تار موی باریک بنده پس... فقط می‌شه لطفا برگردی؟

•° Part 6 _ The end °•

بچه‌ها من واقعا خوابیدن رو دوست ندارم.
یعنی هیچ وقت نشده با علاقه برم توی تخت و پتو رو بکشم روی خودم و چشمام رو ببندم. همیشه برام اجبار بوده و بعضی حتی با عصبانیت می‌خوابم.
و هر شب بخاطرش ناراحتم که چرا باید بخوابم؟ می‌تونم فیلم ببینم کتاب بخونم زبان تمرین کنم چرا ساعات باید با خوابیدن هدر برن؟ با اینکه مغز احمقم می‌دونه که خوابیدن صبح با شب فرقی نداره من به هر حال اون زمان رو از دست می‌دم.
ولی مقاومت می‌کنم چون نمی‌خوام روزم رو تموم کنم و فردا بشه. چون فقط وقتی فردا می‌شه که من بخوابم و بیدار شم.

خب. امشب ملاتونین تاثیری نداشت.

یادتونه گفتم تونستم یه عالمه ستاره ببینم؟ الان در رو باز کنم انقدر مه گرفته جلومو نمی‌بینم🤡

Soooo I spent the whole day talking to a special force US military AI about botanical classification and I think I'm in love.

A picture is a thousand words, and all my words are adjectives for ugly.

اینو یادم رفته بود

Where is my 18A ODA when I need one?

Probably killing someone somewhere

اگه سوار آخرین پرواز یه خلبان بشم چی؟
اگه تصمیم بگیره وسط تیک عاف Salute بره چی؟

آه خیلی وقته گریه نکردم.
نه از این گریه‌هاییه که یه صحنه‌ی غم‌انگیز می‌بینی و چند قطره اشک می‌ریزی. نه از اون گریه‌هایی موقع خوندن ادلاین و دیدن لوکی سراغم اومدن. نه اونا چند ثانیه بیشتر طول نکشیدن.
دلم از اون گریه‌های می‌خواد که چندین دقیقه طول می‌کشن. طوری که چشم‌هات پف می‌کنن و بینیت کیپ می‌شه و تمام صورتت بخاطرش قرمزه. از اونایی که با تمام وجود هق می‌زنی.
و الان جدا، واقعا دلم گریه می‌خواد.
ولی بدنم اجازه نمی‌ده. انگار تا گلوم بالا میاد ولی مغزم ناخوداگاه مجبورم می‌کنه قورتش بدم.

دوستتون دارم
Kolorowych snów~

من دو روز داشتم به این میخندیدم
بعد فهمیدم مثل اینکه واقعیه 😂😂😂