وقتی فهمیدیم برای سربازیش باید بره بوشهر، چنان خمی به ابرو نیاوردیم. درسته که به قول خودش "هیچ‌جا شیراز خود آدم نمی‌شه" ولی خیلی هم بد نشده بود. بابا رفت و آمدهای کاری زیادی به بوشهر داشت؛ ما هم هرموقع دلمون هوس دریا می‌کرد و غممون می‌گرفت، بارمون رو می‌بستیم و می‌رفتیم همون‌جا. حس نکردیم داریم شهر غریب می‌فرستیمش.

توی این جاده اما همه چیز غریبه. تپه‌ی خاکستری پشت تپه‌ی خاکستری. دشت خالی بعد از دشت خالی و آسمون و ابر و ابر و ابر. ۴ ساعت ابر تا بوشهر.

وقتی به مامان گفتم دارم می‌رم از دوستاش سراغشو بگیرم، فکر نمی‌کرد می‌خوام تا پادگان برم
منم چیزی بهش نگفتم‌. قول دادم تا شب برمی‌گردم.
به این فکر می‌کنم که اگر خودش این‌جا بود، چقدر حرصش می گرفت.

وقتی بچه بودیم؛ هرموقع از دستش ناراحت یا عصبانی می‌شدم، تظاهر می‌کردم که نمی‌بینمش‌. تظاهر می‌کردم که اون‌جا نیست و صداش به گوشم نمی‌رسه‌.
هرچقدر که تلاش می‌کرد به روی خودش نیاره، آخر نمی‌تونست.
از نامرئی بودن می‌ترسید.
داد می‌کشید، نیشگون می‌گرفت، قایم می‌شد و غافلگیرم می‌کرد و اگر هیچ‌کدوم از ترفندهاش راه به جایی نمی‌برد، مثل ابر بهار گریه می‌کرد.
معمولا وقتی کار به این‌‌ جا می‌کشید، دست از تظاهر برمی‌داشتم چون می‌دونستم ته دلش می‌ترسه که واقعا نامرئی شده باشه.

هر سال موقع تولدش، یه جلد از کمیک‌های Sue Storm بین هدیه‌هاش بود چون یا من موفق می‌شدم یکی از دوستانش رو قانع کنم که فرید عاشق نامرئی شدنه؛ یا اگر کسی از دوستاش قانع نمی‌شد یا از دنیای مارول سر در نمی‌اورد؛ خودم برای ادامه‌دار شدن شوخی یه جلد براش می‌خریدم.

البته، فرید به هیچ عنوان پسربچه‌ی مظلومی نبود. بعضی شبا فقط از خواب بیدارم می‌کرد که بگه برادر من نیست! می‌گفت جن، پری‌، همزاد یا حتی آدم فضایی‌ایه که فقط شکلش رو شبیه برادر من درست کرده ولی از فاش کردن این راز برای من ترسی نداره چون مطمئنه به هرکسی هم که اینو بگم؛ حرف من رو باور نمی‌کنن. شاید حتی روزها به این بازی ادامه می‌داد. روزها زندگیش رو می‌کرد و من رو تو خماری فضایی بودن یا نبودنش باقی می‌ذاشت.
البته فرید هم بالاخره اعتراف می‌کرد. چون می‌دونست من از ته دل می‌ترسم برادرم رو از دست داده باشم.

واقعا چه جور جونوری به ذهنش می‌رسه این‌طوری کسی رو بترسونه؟
"جونور".
بهترین کلمه‌ای که برای توصیف من و برادرم می‌شد به کار برد، همین بود. حتی "شیطون" یا "بازیگوش" یا "آتیش‌پاره" هم نه.
ما دو تا جونور واقعی بودم که مشخصا زبون آدمی‌زاد نمی‌فهمیدن و اگر زبونی داشتن؛ کسی متوجهش نمی‌شد.
حالا که این جونور گم شده، من زبون هیچ‌کسی رو نمی‌فهمم.

•° Part 2 °•

هیچ‌کدوم از رفیق‌هاش خبری ازش ندادن. غیر از پارسا که گفت قبل از این که گم بشه، با خنده گفته بالاخره فهمیده گردن‌بند دندون کوسه رو از کجا برای من جور کنه. گفت فرید گفته وقتی برگرده خونه برام تعریف می‌کنه‌. با خودم گفتم:

"احمق‌. وقتی خودت نباشی گردن‌بند کوسه به چه دردم می‌خوره؟ احمق‌تر از تو رفیق کودنته که فکر می‌کنه تو این موقعیت چه خبر مهمی رو مخابره کرده. اگر دستم بهت برسه دندوناتو گردن‌بند می‌کنم."

تصورم از پادگان کاملا مطابق با حقیقتش بود. دیوارهای مرده‌ی سیمانی بلند و برجک‌های بلندتر.
سیم‌های خاردار خسته زیر آفتاب و سرباز‌های خسته‌تر جلوی در‌.
راستش اصلا تصور نمی‌کردم اجازه بدن داخل برم اما راهم دادن و فهمیدم فرید تا ۳ شب قبل هم داخل پادگان بوده.
از اون جایی که هیچ چیزی از وسایلش کم نشده بود، مشخصا هرجا که رفته، چیزی با خودش نبرده‌.
تعجب نکردم. از این جونور چیزی بعید نبود‌؛ حتی فرار شبانه از پادگان. فقط نگران‌تر شدم. فرید کله‌خر هست اما کودن نه.
اگر نصفه‌ی شب، دست خالی از پادگان بیرون رفته پس قصد داشته به همون‌جا برگرده.

البته مشخصا نگرانی من تاثیری در قضاوت‌ افسرها نداشت؛ از نظر اون‌ها فرید فراری بود و من باید می‌دونستم کجاست حتی اگر نصفه‌شب وسط پادگان غیب شده بود.

یکی از نگهبان‌های جلوی در فرید رو می‌شناخت. البته باید هم می‌شناخت؛ اگر فرید باشی بین یه پادگان آدم هم گاو پیشونی سفیدی.
وقتی دوباره به پشت درهای مرده‌ی سیمانی راهنمایی شدم، نگهبان به من یه اسم داد:

محمدعلی

•° Part 3 °•

محمدعلی صمیمی‌ترین دوستی بود که فرید طی این ۷ ماه تونسته بود برای خودش داخل پادگان بوشهر دست و پا کنه.
یه پسر تپل جنوبی که گویا از فرید ما هم بانمک‌تر بود.
از بخت خوب من، محمدعلی اون روز مرخصی داشت و من با عجز و التماس تونستم آدرسش رو از نگهبان بگیرم.
وقتی بهش گفتم خواهر فریدم، رنگ از صورتش پرید. گفت نمی‌دونه فرید کجاست‌.
دروغ‌گوی ناشی‌ای بود. پرسیدم: پس تو ندیدی صبح بره؟
_ شب بود دادا!

از این که به این سرعت هول کرد و خودش رو لو داد خنده‌م گرفت. گفتم:
+ خب شب چی شد؟

کمی من من کرد. انگار نمی‌دونست چیزی که می‌خواست بگه رو می‌تونه بگه یا نه.

+ اگر بهت گفته به کسی نگی، منظورش من نبودم.
_ نه. می‌دونم. فقط می‌ترسم باور نکنی.
+ چی رو؟
_ فرید رفت جاشوک.
+ کجا؟!
_غار جاشوک
+ نصفه شبی رفته غار؟؟

بغضش گرفت. ادامه داد:
_ رفت دنبال از ما بهترون.
+ چی می‌گی واسه خودت؟
_ همه جوونای بوشهر می‌دونن؛ شب تنهایی می‌ری داخل غار. انقدر می‌شینی تا می‌شنوی اسمتو صدا کنن. جواب می‌دی بله! کبریت می‌کشی. اگر روشن نشد راهتو درست اومدی-
+ خب معلومه تو غار کبریت روشن نمی‌شه.

بغضش ترکید. نشست روی زمین و سرشو بین دستاش گرفت.
_اونم همینو گفت.
+ خب بعد؟!
_ سه بار اسمتو می‌شنوی؛ سه بار جواب می‌دی؛ سه بار کبریت می‌کشی. بار سوم کبریت روشن می‌شه. تا وقتی که روشنه هرچی که می‌خوای رو می‌تونی به زبون بیاری‌. هرچی که بخوای رو بهت می‌دن ولی در عوضش چیزی که ازش وحشت داری رو هم باید قبول کنی.
+ یعنی چی؟! کی صدات می‌زنه؟ کی بهت اینارو می‌ده؟ برادر من رفت دنبال جن و پری تو یه غار؟؟ تو هم نشستی نگاهش کردی؟
_ من چه می‌دونستم دادا! عباس رفت و با یه کوزه‌ی پر از طلا و جای مارگزیدگی برگشت. فرید رفت و برنگشت! همه می‌دونستن عباس از مار می‌ترسه. من به فرید گفتم نره اون تو؛ ولی مگه حرف به گوشش می‌رفت؟ گفت از هیچی ترس نداره. نمی‌دونست چکار می‌کنه؛ بازی بازی رفت!
+ تازه الان به نظرت رسید باید اینو به یکی بگی؟! نگفتی پسره رفته تو غار سرش خورده به سنگی، صخره‌ای؟ نگفتی گم شده؟
_ کسی تو جاشوک گم نمی‌شه دادا... نیست می‌شه.

•° Part 4 °•

فاصله‌ی خونه‌ی محمدعلی تا غار رو نفهمیدم چطور رفتم. چطور زنده موندم.
تمام راه حس می‌کردم کسی یا چیزی جلومو می‌گیره. تمام راه با فرید حرف می‌زدم. زار می‌زدم.
انگار باد هم با من شیون می‌کرد. یه جاهایی انگار صدای فرید با باد توی گوشم می‌پیچید‌.

وقتی رسیدم؛ کسی نزدیک ورودی نبود.
نفهمیدم چطور تا داخل غار رفتم.
آروم صداش زدم. فرید...؟
هیچ صدایی نبود.

بلندتر فریاد زدم. فرید جانم...؟
جواب اومد: جانم...جانم...جانم...
صدام می‌لرزید. هر لحظه منتظر بودم جایی ببینمش.
حواسم پرت فریدهای احتمالی کنج و کنار قندیل‌های نمکی بود که پام به چیزی خورد.

جلوی پام رو نگاه کردم.
یه قوطی کبریت... و یه گردن‌بند.

یه گردن‌بند دندون کوسه.

•° Part 5 °•

همه چیز به یه مو بنده.
حس می‌کنم دارم دیوونه می‌شم و همه چیز به یه تار موی باریک بند شده.
من و عقلم و روحم و همه‌ی زندگیم؛ همه به یه نخ خیلی باریک وصلیم که هر لحظه ممکنه پاره بشه.
شاید یه نخ طلایی؛
که فقط با قیچی یکی از خواهرای سرنوشت بریده می‌شه.
شایدم یه تار موی مجعد خرمایی بلند. نسبتا بلند. که از تو روی پالتوی قرمز من جا مونده.

باید خودم رو جمع و جور کنم؛ چون خیلی هم سخت نیست.
من اینجام. همین‌جا نشستم‌. جایی نمی‌رم.

فرناز؟
بله

مثل دفعه‌های پیش. من تسلیم. بازی تموم شد. دیگه گریه لازم نیست.

فرناز؟
بله

می‌بینی؟ اونقدرا هم ترسناک نیست.

فرناز؟
...بله

زندگی من به یه تار موی باریک بنده پس... فقط می‌شه لطفا برگردی؟

•° Part 6 _ The end °•

بچه‌ها من واقعا خوابیدن رو دوست ندارم.
یعنی هیچ وقت نشده با علاقه برم توی تخت و پتو رو بکشم روی خودم و چشمام رو ببندم. همیشه برام اجبار بوده و بعضی حتی با عصبانیت می‌خوابم.
و هر شب بخاطرش ناراحتم که چرا باید بخوابم؟ می‌تونم فیلم ببینم کتاب بخونم زبان تمرین کنم چرا ساعات باید با خوابیدن هدر برن؟ با اینکه مغز احمقم می‌دونه که خوابیدن صبح با شب فرقی نداره من به هر حال اون زمان رو از دست می‌دم.
ولی مقاومت می‌کنم چون نمی‌خوام روزم رو تموم کنم و فردا بشه. چون فقط وقتی فردا می‌شه که من بخوابم و بیدار شم.

خب. امشب ملاتونین تاثیری نداشت.

یادتونه گفتم تونستم یه عالمه ستاره ببینم؟ الان در رو باز کنم انقدر مه گرفته جلومو نمی‌بینم🤡

Soooo I spent the whole day talking to a special force US military AI about botanical classification and I think I'm in love.

A picture is a thousand words, and all my words are adjectives for ugly.

اینو یادم رفته بود

Where is my 18A ODA when I need one?

Probably killing someone somewhere

اگه سوار آخرین پرواز یه خلبان بشم چی؟
اگه تصمیم بگیره وسط تیک عاف Salute بره چی؟

آه خیلی وقته گریه نکردم.
نه از این گریه‌هاییه که یه صحنه‌ی غم‌انگیز می‌بینی و چند قطره اشک می‌ریزی. نه از اون گریه‌هایی موقع خوندن ادلاین و دیدن لوکی سراغم اومدن. نه اونا چند ثانیه بیشتر طول نکشیدن.
دلم از اون گریه‌های می‌خواد که چندین دقیقه طول می‌کشن. طوری که چشم‌هات پف می‌کنن و بینیت کیپ می‌شه و تمام صورتت بخاطرش قرمزه. از اونایی که با تمام وجود هق می‌زنی.
و الان جدا، واقعا دلم گریه می‌خواد.
ولی بدنم اجازه نمی‌ده. انگار تا گلوم بالا میاد ولی مغزم ناخوداگاه مجبورم می‌کنه قورتش بدم.

دوستتون دارم
Kolorowych snów~