یکی از چیزهایی که بعضی وقت‌ها روی مخم می‌ره نحوه‌ی احضار کردن توی فیلم‌های ترسناکه. تو نمی‌تونی همینطوری رندوم از روی نوشته‌های یه کتاب قدیمی بخونی و باعث بشی یه شیطان احضار بشه و همه رو بکشه.

باید توی روز مشخص شیطان مشخص با طلسم مشخصش رو رسم کنی و بدونی داری چکار می‌کنی و هرچیزی سر جاش باشه چهارتا جمله لاتین خوندن با لهجه‌ی اشتباه زاگان احضار نمی‌کنه جلوت😭

اجازه بدید اذیتتون کنم

بچه‌ها باور کنین توجه کردن به حرفایی که میزنین کار سختی نیست :,>

کار سختی نیست ولی هرکسی هم اونقدر وقت نمی‌ذاره که واقعا "انجامش" بده. برای همین خیلیا دوستات حسودی می‌کنن. چون حتی اگه حرف نزنی حتی اگه خودت رو نشون ندی باز حواست بهشون هست و مراقبشونی و بدون هیچ انتظاری "توجه" می‌کنی.

۹۰ درصد فیک‌هایی که بیشترین تعداد kudos رو دارن جز معمولی‌ترین فیک‌های اون فندومن و معمولا پلات جالبی هم ندارن.

آخ

دلم برای خوندن Ty تنگ شده. دیدید خوندن بعضی شخصیت‌ها چقدر راحته؟ طوری که انگار اونا نوشته نیستن، فیلمن و جلوی چشمتون با وضوح حرکت می‌کنن و کاری به جز کنارشون زندگی کردن نمی‌تونین انجام بدین. این مرد برای من یکی از همون شخصیت‌هاست.

تیشرت‌های عجب و بدور از عرفی که اصرار داره بپوشه و بابت هیچ کدومشون عذرخواهی نمی‌کنه. بسته‌های سیگار برگ کوبایی‌ای که زیر سینک آشپزخونه‌ش قایم کرده و اصرار داره هیچکس جاشون رو بلد نیست. فارسی حرف زدنش توی خواب و سوییچ کردنش روی بریتیش وقتی که می‌خواد بقیه رو اذیت کنه.

لب‌هاش که زور می‌زنن برای لبخند بالا برن ولی نمی‌خنده چون نمی‌خواد قبول کنه یکی از خودش طنز قوی‌تری داره. موهایی که از بلند شدنشون متنفره و لپ‌هایی که وقتی خجالت می‌کشه برق می‌زنن و نفرتش از گربه‌ها و ناراحتیش برای وقتی که نتونست پیش خودش نگهشون داره.

و من هیچ وقت نمی‌تونم جلد آخر این مجموعه رو بخونم. چون تا وقتی نخوندمش این مرد هنوز هست. هنوز قصه‌ش تموم نشده و هنوز کنار من داره زندگی می‌کنه.

چند وقت پیش سعی کردم انجامش بدم ولی حتی به صفحه‌ ده نرسیده بودم که دیدم دارم اشک می‌ریزم و خودم حتی متوجه نشده بودم.

کاش می‌شد خودش هم بفهمه که چقدر دوست‌داشتنیه.