بچه‌ها باور کنین توجه کردن به حرفایی که میزنین کار سختی نیست :,>

کار سختی نیست ولی هرکسی هم اونقدر وقت نمی‌ذاره که واقعا "انجامش" بده. برای همین خیلیا دوستات حسودی می‌کنن. چون حتی اگه حرف نزنی حتی اگه خودت رو نشون ندی باز حواست بهشون هست و مراقبشونی و بدون هیچ انتظاری "توجه" می‌کنی.

۹۰ درصد فیک‌هایی که بیشترین تعداد kudos رو دارن جز معمولی‌ترین فیک‌های اون فندومن و معمولا پلات جالبی هم ندارن.

آخ

دلم برای خوندن Ty تنگ شده. دیدید خوندن بعضی شخصیت‌ها چقدر راحته؟ طوری که انگار اونا نوشته نیستن، فیلمن و جلوی چشمتون با وضوح حرکت می‌کنن و کاری به جز کنارشون زندگی کردن نمی‌تونین انجام بدین. این مرد برای من یکی از همون شخصیت‌هاست.

تیشرت‌های عجب و بدور از عرفی که اصرار داره بپوشه و بابت هیچ کدومشون عذرخواهی نمی‌کنه. بسته‌های سیگار برگ کوبایی‌ای که زیر سینک آشپزخونه‌ش قایم کرده و اصرار داره هیچکس جاشون رو بلد نیست. فارسی حرف زدنش توی خواب و سوییچ کردنش روی بریتیش وقتی که می‌خواد بقیه رو اذیت کنه.

لب‌هاش که زور می‌زنن برای لبخند بالا برن ولی نمی‌خنده چون نمی‌خواد قبول کنه یکی از خودش طنز قوی‌تری داره. موهایی که از بلند شدنشون متنفره و لپ‌هایی که وقتی خجالت می‌کشه برق می‌زنن و نفرتش از گربه‌ها و ناراحتیش برای وقتی که نتونست پیش خودش نگهشون داره.

و من هیچ وقت نمی‌تونم جلد آخر این مجموعه رو بخونم. چون تا وقتی نخوندمش این مرد هنوز هست. هنوز قصه‌ش تموم نشده و هنوز کنار من داره زندگی می‌کنه.

چند وقت پیش سعی کردم انجامش بدم ولی حتی به صفحه‌ ده نرسیده بودم که دیدم دارم اشک می‌ریزم و خودم حتی متوجه نشده بودم.

کاش می‌شد خودش هم بفهمه که چقدر دوست‌داشتنیه.

شاید وقتی تمام جلدهاش با کاوری که خودم دوست دارم رو خریدم بهتون نشونش بدم. تا اون موقع توی بغلم قایمش می‌کنم.

یکی تمام توصیفات من از Ty رو سیو می‌کنه! چرا؟ :))

۱- از من بهتر فارسی حرف می‌زنه
۲- چرا اون مرد سمت چپیه شبیه گینکوی موشیشی‌عه؟

*پلک زدن متقابل*

Zero at the bone:
دکتری که ناخواسته شاهد قتلی بود که برای همیشه زندگیش رو عوض کرد. قتلی که باعث شد از شغلش، از خانواده‌ش جدا بشه صرفا برای اینکه زنده بمونه تا بتونه توی دادگاه شهادت بده. و قاتلی که مجبوره بخاطر زنده موندن خودش اون رو به قتل برسونه.

Fool hearts:
جایی که بزرگ شد توش عشق اونقدر ساده نبود. باید بزرگ شی ازدواج کنی و بچه‌دار بشی و هیچ وقت هیچکس خارج از این خط مستقیم فکر نمی‌کرد. پس وقتی فهمید عاشق بهترین دوستش شده چکار کرد؟ قایمش کرد. قورتش داد و هیچ وقت ازش صحبت نکرد. وقتی که دوستش گفت عاشق شد شکست. و وقتی که گفت می‌خواد ازدواج کنه حس کرد نفس کشیدن براش توی اون شهر سخته. پس چکار کرد؟ فرار.
و حالا چند سال گذشته و اون داره به همون شهری برمی‌گرده که ازش فرار کرده بود. برای همون آدم، این بار دلیل کاملا متفاوت.

Employing Patience:
به شب رسوندن روزهاش روز به روز سخت‌تر می‌شد. خستگی و استرس و دوتا خواهری که به جز اون هیچکس رو ندارن و زندگی‌ای که با چنگ و دندون نگهش داشته. و همه چی خیلی آسون‌تر می‌شد اگه فقط می‌تونست دهنش رو بسته نگهداره و موقع دیدن رئیسش هر چیزی به ذهنش می‌زنه رو به بیرون پرت نکنه. (فقط بذارید بگم رئیس این مرد تا ابد یه جایی توی قلبم داره چون لاتینو بیبی)