"Everything's got to end sometime. Otherwise, nothing would ever get started."

داشتم به شایان می‌گفتم که چرا بین تمام داکترها، داکتر یازده رو بیشتر از بقیه دوست دارم. هر داکتر قسمت خاصی از شخصیتش رو نشون می‌ده. اینکه توی هر شرایط چه رفتاری داره و چطور فکر می‌کنه و چطور تصمیم می‌گیره.
ولی داکتر یازده اینطوری نیست. برعکس بقیه همه‌ش تصمیم‌گیری و فکر و تلاش برای نجات و دیدن خودش به شکل یه سرباز نیست.

داکتر یازده می‌دونه خوب نیست‌. می‌دونه با این کلمه کیلومترها فاصله داره و می‌دونه گذشته‌ای نداره که بهش افتخار کنه. ولی بیشتر از بقیه میل به زندگی و ادامه دادن داره‌.
دوست داره ببینه کشف کنه بگرده بفهمه و توی راه ممکنه اذیت شه؟ خب بشه. بدون اذیت شدن که ارزشی ندارن.

کسی که بیشتر از همه جلوی خودش رو می‌گیره و وقتی دیگه صبرش تموم بشه و اون بخش تاریک شخصیتش رو نشون بده، مشخصه ازش لذتی نمی‌بره و همزمان دیدن چهره‌ی آدم‌ها وقتی می‌فهمن که نباید گول لبخندش رو بخورن خوشحالش می‌کنه و خودش هم از این تناقض راضی نیست.

داکتر یازده اونیه که قلبش توی دست هاشه و اگه بخوایش بهت می‌دش و اگه از دستت بیفته بشکنه ازت عصبانی نمی‌شه. چون انتخاب کرده دوستت داشته باشه و براش شرطی نذاشته و حدی انتخاب نکرده.

داکتر یازده واقعا با تمام احساساتش زندگی می‌کنه و نمی‌ترسه از اینکه بقیه بفهمن

و آره می‌خوام ریواچ کنم و اشک بریزم

یه خلبان پیدا کردم که توی وقت آزادش در مورد جنگ‌ها می‌خونه و حرف زدنش باهاش خیلی جالبه

نمی‌دونم چرا بقیه نمی‌بیننش و دوستش ندارن این مرد تماما قلبه :(

- دوستش داری چون adhd داره و بازیگرش مت اسمیته.
+ نه دوستش دارم چون *پاورپوینت رو باز می‌کنه*

این یکی از قشنگ‌ترین قسمت‌های داکتر هو توی تمام سریاله :(

یک فن سرسخت داکتر دوازده هستم و می‌خواستم بگم داکتر یازده خیلی فوق‌العاده‌ست
خدا نگهدار

↳「#NineOneOne」