تا حالا به صحبت راجب یک موضوع رندوم فکر کردید؟
ایجاد یک دورهمی با آدم های مختلف از فرهنگ و خانواده های مختلف و صحبت راجب یک موضوع غیر تخصصی؟

مثلا فکر کنید
یه قرار
با تقریبا ۸ الی ۱۰ آدم مختلف که یا کم میشناسید و یا اصلا نمیشناسید
میرید بینشون و یک گرداننده بحث یه موضوع میده بهتون و همه راجبش حرف میزنن

و هر کس نظرش رو میده
میتونه از سلیقه ش راجب اون بحث الی بازتاب اون بحث توی جامعه بگه

و چون غیر تخصصیه
همه یاد میگیرن و همه به ایده های خودشون مجدد فکر میکنن و اگر جایی رو در ذهن خودشون سوراخ میبینن پر میکنن

براتون یک مثال غلط ولی قابل فهم میزنم
فکر کنید تو دنیای قبل از انفجار اطلاعات(عصر اینترنت) دارید زندگی میکنید
یک دورهمی به شکل بالا برگزار میشه که هرکس از یک ملت متفاوت اومده
و گرداننده بحث اسم خرس رو میاره
و تو اینجای صحبت هرکس از خرسی که توی ذهنش میشناسه صحبت میکنه
طبیعتا
یکی از خرس قطبی و دیگری از خرس گریزلی و... صحبت میکنه
یکی از افسانه های سرزمینش راجب خرس میگه و دیگری از فکتی که راجب خرس میدونه
بنظرتون این دورهمی که اصلا نیازی نیست کسی رو بشناسید و بشناسنتون میتونه براتون جذاب باشه؟

حتی اگر ادم جامعه گریزی باشید
بنظرتون این جمع ها به مزاقتون خوش میاد؟

جدا از اون دیدن یه عالمه انسان غریبه که هرکدکم استایل و رفتار و ظاهر و شخصیت متفاوت دارن و تو ببینی چطوری باهم ارتباط می‌گیرن واقعا واسه‌ی من بهشته

بزارید بگم برای من چجوری این ایده ایجاد شد
من یک فرد مذهبی ای بودم
ولی تقریبا ۱۶ سالگی یک سری سوال داشتم که متاسفانه/خوشبختانه فقط ادم های هم مذهبم پاسخ میدادن بهش
خب این فقط یک نگاه از جایی بود که خودم هم میتونستم ببینم
ولی اگر از یک یهودی یا یک مسیحی میپرسیدم چی؟
و خب من مذهبی بودم و مثل هر مذهبی دیگری میترسیدم از قضاوت شدن
پس کتاب خوندم
ولی خب کتاب هم اصولا نظر یک نویسنده ست
و در نهایت رسیدم به جایی که الان هستم
حالا اگر توی دورهمی ادمایی بودم که منو نمیشناسن و هممون نظراتمون رو راجب دین و خدا میگفتیم
از چند جهت پیشرقت داشتم
۱.زمان
۲‌.کمک به شکل گرفتن شخصیت اجتماعیم
۳.شاید کمی یاد گرفتن برای احترام به عقاید مختلف

دقیقا
ارتباط گرفتن رو در رو یک چیز دیگه ست

الان اگر همینجا من دعوت کنم که فلان روز چنین جمعی داریم
چند نفر دوست دارن بیان؟

حالا اگر بتونیم با یکسری قوانین
همینو مجازی برگزار کنیم چند نفر دوست دارن باشن؟

میشه یچیزی بگم؟
من هنوزم از قضاوت شدن میترسم.

من جلو غریبه ها فقط دلقک میشم
نمیتونم چیز مفیدی بگم =)))))

دقیقا بحث همینه
اولین قدم برای خالی کردن ترست از این موضوع یا اینه که سنگین بری تو دلش یا گام به گام
برای مثال اگر بخوای سنگین بری جلوی ادمای نزدکیت تابوشکنی شخصیتت رو راه میندازی و یسری چیزایی میگی که ممکنه بهت بگن زر نزن بابا چه اسکلی هستی
یا اینکه اگر تو چنین جمعی بیای
اولش اذیت میشی ولی وقتی همه میرن و میبینی اینا هیچ تغییری تو زندگیت ایجاد نکردن اروم اروم ترست خالی میشه

به این فکر کن ۲۸ سالته و یک جایی برخلاف نظرت حرف میزنن و اشتباه هم هست
۲۸ سالگی به بعد اگر بترسی دیگه یه جاهایی قسمتی از ضرر رو تو در اغوش میگیری

اینجوری فکر کن که یه غریبه رو تو 1 بار تو زندگیت میبینی. قضاوت بشی یا نشی , تاثیری تو روند زندگی تو نداره
واقعا اهمیت هم نداره
تهش اینه یا دوست میشید و جلوتر کاراکتر واقعیتو میبینه یا هیچوقت دیگه نمیبینیش و انگار نه انگار

https://news.1rj.ru/str/ToColoradoAndBack/40659
من حرفایی کاملا بر عکس عقایدم میزنم و از این متنفرم
و اینجوریم نیست که فکر کنم و چیزی بگم که اونا خوششون میاد
یهو هول میشم یچیزی میگم که خودمم قبولش ندارم 😭

پس این هم میتونی فیکسش کنی:)))

من خیلی درکت می‌کنم چون کاملا مثل تو بودم یه زمانی. توی هر جمع طبق علایق همون جمع جلو می‌رفتم هیچ هویتی ثابتی از خودم نداشتم و کاملا باتوجه به بقیه تغییر می‌کردم

در کل قضیه از این قراره
یک بار صحبت میکنی
اگر موضوع جالب بود گرداننده یک بار دیگه میزاره دور بچرخه
و تو میتونی اصلاح یا دفاع یا انتقاد کنی
میتونی تایم بگیری و با یکی وارد بحث بشی
حالا این وسط یک بار اشتباه میکنی
یه میتینگ
دو میتینگ
ایا وقتی چند بار به ذهنت تمرین بدی
باز هم همینجوری میمونی؟