بزارید بگم برای من چجوری این ایده ایجاد شد
من یک فرد مذهبی ای بودم
ولی تقریبا ۱۶ سالگی یک سری سوال داشتم که متاسفانه/خوشبختانه فقط ادم های هم مذهبم پاسخ میدادن بهش
خب این فقط یک نگاه از جایی بود که خودم هم میتونستم ببینم
ولی اگر از یک یهودی یا یک مسیحی میپرسیدم چی؟
و خب من مذهبی بودم و مثل هر مذهبی دیگری میترسیدم از قضاوت شدن
پس کتاب خوندم
ولی خب کتاب هم اصولا نظر یک نویسنده ست
و در نهایت رسیدم به جایی که الان هستم
حالا اگر توی دورهمی ادمایی بودم که منو نمیشناسن و هممون نظراتمون رو راجب دین و خدا میگفتیم
از چند جهت پیشرقت داشتم
۱.زمان
۲‌.کمک به شکل گرفتن شخصیت اجتماعیم
۳.شاید کمی یاد گرفتن برای احترام به عقاید مختلف

دقیقا
ارتباط گرفتن رو در رو یک چیز دیگه ست

الان اگر همینجا من دعوت کنم که فلان روز چنین جمعی داریم
چند نفر دوست دارن بیان؟

حالا اگر بتونیم با یکسری قوانین
همینو مجازی برگزار کنیم چند نفر دوست دارن باشن؟

میشه یچیزی بگم؟
من هنوزم از قضاوت شدن میترسم.

من جلو غریبه ها فقط دلقک میشم
نمیتونم چیز مفیدی بگم =)))))

دقیقا بحث همینه
اولین قدم برای خالی کردن ترست از این موضوع یا اینه که سنگین بری تو دلش یا گام به گام
برای مثال اگر بخوای سنگین بری جلوی ادمای نزدکیت تابوشکنی شخصیتت رو راه میندازی و یسری چیزایی میگی که ممکنه بهت بگن زر نزن بابا چه اسکلی هستی
یا اینکه اگر تو چنین جمعی بیای
اولش اذیت میشی ولی وقتی همه میرن و میبینی اینا هیچ تغییری تو زندگیت ایجاد نکردن اروم اروم ترست خالی میشه

به این فکر کن ۲۸ سالته و یک جایی برخلاف نظرت حرف میزنن و اشتباه هم هست
۲۸ سالگی به بعد اگر بترسی دیگه یه جاهایی قسمتی از ضرر رو تو در اغوش میگیری

اینجوری فکر کن که یه غریبه رو تو 1 بار تو زندگیت میبینی. قضاوت بشی یا نشی , تاثیری تو روند زندگی تو نداره
واقعا اهمیت هم نداره
تهش اینه یا دوست میشید و جلوتر کاراکتر واقعیتو میبینه یا هیچوقت دیگه نمیبینیش و انگار نه انگار

https://news.1rj.ru/str/ToColoradoAndBack/40659
من حرفایی کاملا بر عکس عقایدم میزنم و از این متنفرم
و اینجوریم نیست که فکر کنم و چیزی بگم که اونا خوششون میاد
یهو هول میشم یچیزی میگم که خودمم قبولش ندارم 😭

پس این هم میتونی فیکسش کنی:)))

من خیلی درکت می‌کنم چون کاملا مثل تو بودم یه زمانی. توی هر جمع طبق علایق همون جمع جلو می‌رفتم هیچ هویتی ثابتی از خودم نداشتم و کاملا باتوجه به بقیه تغییر می‌کردم

در کل قضیه از این قراره
یک بار صحبت میکنی
اگر موضوع جالب بود گرداننده یک بار دیگه میزاره دور بچرخه
و تو میتونی اصلاح یا دفاع یا انتقاد کنی
میتونی تایم بگیری و با یکی وارد بحث بشی
حالا این وسط یک بار اشتباه میکنی
یه میتینگ
دو میتینگ
ایا وقتی چند بار به ذهنت تمرین بدی
باز هم همینجوری میمونی؟

من یک فایل دارم توش حدود ۴۰ تا سواله که معمولا وقتی بین دوستامون نشستیم رندوم میپرسم
مثلا فک کنید به تیام گفتم اگر دست خودش بود کجا زندگی میکرد و چرا؟

بعد از حرفای محمد جوابتو میدم
این کار خیلی آسیب زنندست

تیام مثلا میگه بمبئی
خب چرا؟
مثلا چمیدونم "بخاطر اینکه هنوز شاگردای راجنیش اوشو اونجان"
حالا از همین میتونه یه کنجکاوی برای بقیه ایجاد میکنه
یا تو همون بحث ما راجب اوشو میفهمیم یا بعدها خودمون سرچ میکنیم

چیزی نیست تو این بحث که تیام وقتی رفت خونه بگه وای چرا اون بحثو کردم
مگر اینکه دچار قضیه ماسک عقیده بشه که دوست عزیزمون گفت
خب تو چند بار اینکارو میکنی؟
تا کی بنظرت این اشتباهو تکرار میکنی؟

قضیه از این قراره بصورت کلی
شما این هم می آموزی
چیزی که خود من تا یک تایمی در مقابل آموختنش مقابله کردم
اینکه

فکر کن شما وارد یک جمع میشی و گرداننده یک صفحه قرمز جلوت میزاره و شما شروع میکنی کلی صحبت از طیف های مختلف رنگ قرمز دیگری از بسامد و طول موج رنگ قرمز و یکی میاد میگه اره رنگ قهوه ای یکسری مزایا داره به شرح زیر...
طبیعتا پرات میریزه و اگر اون شخص هی ادامه بده ممکمه ذهنت بگه چه اسکلیه اون

ولی وقتی بحث تموم میشه میفهمی طرف اصن کوررنگی داشته:)))
و چیزی که عصبیت میکرده اصرار ذهنت بر واقعیتی بود که میدیده
تو چنین جمعی
شما با یک خط فکری و یک عقیده وارد میشی ولی یک نیو فولدر باید باز کنی که توش بدترین و بهترین عقیده های مردم رو بزاری:)))