افسانه‌ها، قصه‌ها، اسطوره‌ها و... خیلی جالبن. طوری که به انسان‌ها کمک می‌کنن با کانسپت‌های سخت زندگیشون کنار بیان و اونطور که می‌تونن هضمش کنن. هرکس جامعه می‌تونه طبق نیاز مردمش از مرگ یه تصویر بسازه که پذیرشش راحت‌تر باشه و حتی ازش استقبال کنن!

خب یه سوالی دارم، انسان که از چیزای ناشناخته میترسید چطور از شناخته ها براشون قربانی میکرد؟ یعنی بهتر نبود به شناخته هاش اعتماد کنه؟ از دستشون نده؟

رعد و برق رو یه خدای عصبانی تصور کن که خشمش آسمان رو روشن می‌کنه و غرشش کوه رو می‌لرزونه و انسانی رو در نظر بگیر که فکر می‌کنه با قربانی کردن و هدیه و پیشکشی از اون خشم در امان بمونه

و انسان همیشه موجود کنجکاوی بوده و هیچ وقت به دانشته‌هاش رضایت نمی‌داده.

اصلا چیشد که فکر کرد خدا ازش عصبانیه؟ میتونه ربطی به داستان ادم و حوایی که به ما گفتن داشته باشه؟

نه به اون صورت. انسان از چیزی که می‌ترسه وحشت داره و ازش اطاعت می‌کنه و چیزی که دوست داره و سعی می‌کنه راضی نگهداره
رئیس قبیله رو در نظر بگیر
انسان هم اون موقع خالق اون رعد و برق شبیه همون رئیس قبیله‌ای می‌دیده که می‌تونسته رضایتش رو بخره

چیشد که فکر کرد باید یکی از هم نوع های خودش رو قربانی کنه؟

انسان منشا زندگیه
بالاترین چیزی که می‌تونه به خدایان تقدیم بشه. خونی که ازش می‌ریزه سمبل اون انرژی‌ایه که باعث می‌شه اون انسان، انسان بشه و راه بره و نفس بکشه.
رابطه‌ی انسان خدا یه رابطه‌ی کاملا "دادن و گرفتن" بوده. خدا چیزی می‌ده و در ازاش چیزی می‌خواد. و چرا خدا باید پرنده‌ای که خیلی ساده به دست میاد رو قبول کنه؟

انسان ارزش خیلی بالایی داشته برای همین همیشه قوی‌ترین قربانی می‌شده،‌ پاک‌ترین قربانی می‌شده‌. باهوش‌ترین قربانی می‌شده.

خب وقتی جواب نداد نباید بیخیال میشد؟

از کجا می‌دونی جواب نداد؟ =)
از هر ده بار اگه پنج بارش هم جواب داده بشه کافیه و اگه کسی‌بمیره یا قبلیه‌ای از بین بره حتما بخاطر جزای گناهانشون یا عصبانی کردن خدا بوده‌.

بابا این خیلی چیزه! وای خیلی بی دانشیه

انسان غارنشین به دانش‌ فکر نمی‌کرده که اون موقع =)

کانسپت قربانی کردن به نظر من اول به خاطر دلایل محیطی به وجود اومده و بعدا با قصه‌های مختلف بهش دلیل معنوی بخشیدن.
مثل افسانه‌‌های اژدهایی بیرون شهر که اگه هر سال ده‌تا از جوونامون رو بهش بدیم، دیگه نمیاد شهرمون رو بسوزونه.
این‌ها می‌تونسته برخاسته از رسومات قبیله‌ای باشه. مثلا یه قبیله، قبیله دیگه رو در جنگ سركوب می‌کرده، بعد برای این که شرایط صلح حفظ بشه و بهشون حمله نشه چند نفر از اعضاشون رو پیشکش می‌کردن.
یا وقتی می‌خواستن از رشد یه بيماری توی قبیله جلوگیری کنن باید افراد مبتلا رو می‌کشتن تا نتونن انتقالش بدن.

گاهی هم تخیل صرف برای ناشناخته‌ها معنایی بیشتر از اونچه واقعا داره می‌آفرینه.
اگه ندونی ساختار رعد و برق چیه تصور این که یه هیولای خشمگین داخل ابرهاست سخت نیست

با این تفاسیر اینکه منقرض نشدیم جالبه

اتفاقا خیلی به انسجام و اتحاد کمک می‌کرده. انسان‌های دارای قدرت با همین تفکرات تونستن ملت‌ها رو دستشون بگیرن. مثال؟ کلیسای قرون وسطی

انسان همیشه میل به بقا داشته و از این میلش خیلی جاها سواستفاده شده. بعضی وقت‌ها برای کار خوب و بعضی وقت‌ها برای اهداف شخصی

ببین به طور کلی به نظرم احتمال مردن ما از زنده موندن در تمامی طول تاریخ بیشتر بوده. انسان درسته عقل و اختیار داره اما به شدت موجود ضعیفیه نسبت به هر چیزی توی دنیا...
در زمان به دنیا اومدنش احتمال ناقص یا بیمار به دنیا اومدنش خیلی بیشتره، بعدشم احتمال مردن
اما زنده ایم و قدرت رو در دست داریم، این عجیبه

ما خیلی ضعیفیم ولی همین باعث شده تلاش کنیم ضعف رو جوری جبران کنیم. حیوانات به ما توی تاریکی حمله می‌کردن؟ از آتش استفاده کردیم.
فهمیدیم نمی‌تونیم با دست خالی بکشیمشون؟ سلاح ساختیم.
متاسفانه انسان باهوشه، خیلی باهوشه‌=) بالاخره یه طوری از مرگ و انقراض فرار می‌کنه.
ولی تا کی؟ معلوم نیست

انسان خودش بخواد هم رو به انقراض نمیره، دلیلشم واضحاً میل به بقاست.
جالب ترین مثالش همین ۳ ۴ سال پیش و کروناست.
طی یه سری تحقیقا اوایل شیوع ویروس ، چون تازه بود و ناشناخته، میزان تولد خیلی افت شدیدی داشت تو آمریکا (چون تقرییا یه مدت طولانی صدر نشین مرگ و میر بود مثال میزنمش)
و بعد از یه مدت که لاک دَون (واقعاً فارسیشو یادم نیست) شد میزان زاد و ولد به طرز عجیبی افزایش پیدا کرد و این در شرایطی بود که قبل کرونا هم این قضیه رو به افول بوده.
در نتیجه حتی اون زمان هم وقتی رعد و برق میزد یا هرچیزی به خاطر عدم آگاهیشون ، درسته قربانی میدادن، ولی فکر میکردن همه چیز بعدش گل و بلبل میشه و بعدشو اینجوری میدیدن که انگار فرصت دوباره بهشون داده شده، پس سعی میکردن لذت بهتری ببرن