انسان غارنشین به دانش‌ فکر نمی‌کرده که اون موقع =)

کانسپت قربانی کردن به نظر من اول به خاطر دلایل محیطی به وجود اومده و بعدا با قصه‌های مختلف بهش دلیل معنوی بخشیدن.
مثل افسانه‌‌های اژدهایی بیرون شهر که اگه هر سال ده‌تا از جوونامون رو بهش بدیم، دیگه نمیاد شهرمون رو بسوزونه.
این‌ها می‌تونسته برخاسته از رسومات قبیله‌ای باشه. مثلا یه قبیله، قبیله دیگه رو در جنگ سركوب می‌کرده، بعد برای این که شرایط صلح حفظ بشه و بهشون حمله نشه چند نفر از اعضاشون رو پیشکش می‌کردن.
یا وقتی می‌خواستن از رشد یه بيماری توی قبیله جلوگیری کنن باید افراد مبتلا رو می‌کشتن تا نتونن انتقالش بدن.

گاهی هم تخیل صرف برای ناشناخته‌ها معنایی بیشتر از اونچه واقعا داره می‌آفرینه.
اگه ندونی ساختار رعد و برق چیه تصور این که یه هیولای خشمگین داخل ابرهاست سخت نیست

با این تفاسیر اینکه منقرض نشدیم جالبه

اتفاقا خیلی به انسجام و اتحاد کمک می‌کرده. انسان‌های دارای قدرت با همین تفکرات تونستن ملت‌ها رو دستشون بگیرن. مثال؟ کلیسای قرون وسطی

انسان همیشه میل به بقا داشته و از این میلش خیلی جاها سواستفاده شده. بعضی وقت‌ها برای کار خوب و بعضی وقت‌ها برای اهداف شخصی

ببین به طور کلی به نظرم احتمال مردن ما از زنده موندن در تمامی طول تاریخ بیشتر بوده. انسان درسته عقل و اختیار داره اما به شدت موجود ضعیفیه نسبت به هر چیزی توی دنیا...
در زمان به دنیا اومدنش احتمال ناقص یا بیمار به دنیا اومدنش خیلی بیشتره، بعدشم احتمال مردن
اما زنده ایم و قدرت رو در دست داریم، این عجیبه

ما خیلی ضعیفیم ولی همین باعث شده تلاش کنیم ضعف رو جوری جبران کنیم. حیوانات به ما توی تاریکی حمله می‌کردن؟ از آتش استفاده کردیم.
فهمیدیم نمی‌تونیم با دست خالی بکشیمشون؟ سلاح ساختیم.
متاسفانه انسان باهوشه، خیلی باهوشه‌=) بالاخره یه طوری از مرگ و انقراض فرار می‌کنه.
ولی تا کی؟ معلوم نیست

انسان خودش بخواد هم رو به انقراض نمیره، دلیلشم واضحاً میل به بقاست.
جالب ترین مثالش همین ۳ ۴ سال پیش و کروناست.
طی یه سری تحقیقا اوایل شیوع ویروس ، چون تازه بود و ناشناخته، میزان تولد خیلی افت شدیدی داشت تو آمریکا (چون تقرییا یه مدت طولانی صدر نشین مرگ و میر بود مثال میزنمش)
و بعد از یه مدت که لاک دَون (واقعاً فارسیشو یادم نیست) شد میزان زاد و ولد به طرز عجیبی افزایش پیدا کرد و این در شرایطی بود که قبل کرونا هم این قضیه رو به افول بوده.
در نتیجه حتی اون زمان هم وقتی رعد و برق میزد یا هرچیزی به خاطر عدم آگاهیشون ، درسته قربانی میدادن، ولی فکر میکردن همه چیز بعدش گل و بلبل میشه و بعدشو اینجوری میدیدن که انگار فرصت دوباره بهشون داده شده، پس سعی میکردن لذت بهتری ببرن

قابلیت انسان این بوده که می‌تونسته تو گروه‌های بزرگی همکاری کنه که انجامش برای پستانداران دیگه غیرممکن بوده.
چون جدا از زبان ساختاریافته و کامل داشتن(چون بعضی از گونه‌های دیگه هم زبان دارن) انسان قادر بوده یه کانسپت انتزاعی رو انتقال بده و کاری کنه بقیه بهش باور پیدا کنن. همون ذهنی که خدایان رو خلق کرده، کانسپت پول رو هم اختراع کرده و دوتاش یه نوع هوشمندی رو می‌خواد.

وای خیلی وقت بود اینطوری حرف نزده بودم پیشتون و حس خیلی خیلی خوبی دارم

می‌دونید یه مسئله راجع به قانون بقا که همیشه ذهنم رو درگیر کرده، اینه که قانون بقا درواقع درباره‌ی "خود" نیست، درباره‌ی خرانه ژنتیکیه. انسان یه ارگانیسم پیچیده است که توسط ژن‌ها بهش فرمان رونده می شه و این ژن‌ها به بقا و تکثیر خودشون تمایل دارن. میل به بقای خود و تولید مثل درواقع پدیده‌ی دومیه که از این بقای ژنوم نتیجه می‌گيره.
اما گاهی هم افراد یک گونه، خودشون رو برای بقیه قربانی می‌کنن، چون این درنهایت بقای ژنوم گونه است که بر حياط و اراده‌شون تاثیر می‌ذاره، نه صرفِ بقای خود.

یعنی اهمیت به جون خود، یه میل غریزیه که نتیجه‌ی برهم‌کنش ژن‌هاست، اما نوع‌دوستی هم همینطور. این که هیج گونه‌ای کنیبال نیست و هم‌گونه‌ی خودش رو نمی‌خوره تصادفي نیست.

البته کنیبالیسم بین گونه‌های دیگه خیلی زیاد دیده شده، منتها اولویت اول نیست.
حشرات که به این امر معروفن، خصوصا گونه‌های ماده‌ای که بعد از جفت‌گیری نر رو می‌خورن. معروف‌ترینشون هم همون بیوه سیاهه، ولی در بین بقیه حشرات هم زیاده.
گربه‌سانان، سگ‌سانان و خرس‌ها، نخستی‌سانان و خیلی از گونه‌های جوندگان؛ از موش‌ها گرفته تا حتی خرگوش‌ها، همگی در حال کشتن و خوردن بچه‌های خود دیده شدن. 
حتی ماهی‌ها، دوزیستان، خزندگان، و پرندگان هم در کشتن و بلعیدن بچه‌ها و شریک‌های زندگی خودشون، نقش دارن.

عکنبوتا نصف بچه های خودشونو میخورن
عقرب ماده بعد به دنیا اومدن بچه هاش، بچه هاش بدن مادرشونو و بعد همدیگه رو‌ میخورن و قوی ترینا میمونن فقط
کوسه اگه دو یا سه قلو باردار باشه بزرگترین جنین تو رحم بقیه جنین هارو میخوره

و فقط کنیبالیسم نیست که انسان تابو میدونه ولی تو خیلی گونه ها دیده شده
مثلا جفتگیری دو تا حیوان نر
توی بوفالو ها، قو ها و کفتار ها بیشتر از همه دیده شده که نر ها باهم جفتگیری کنن.

بعد بعضیا: رابطه جنسی با همجنس کاملا خلاف طبیعته، طبیعت اینکارو پس زده و قبول نکرده🫵🏻

بعد لیترالی طبیعت: از هر چهار زوجِ قو، یه زوج هر دوتا نر ان

همه‌ی این‌ رفتارها در شرایطیه که یه سودی برای اون موجود داشته باشه
مثلا همجنسگرایی برای تخلیه غریزه‌ی جنسی توی گروه‌هایی از حیواناته که جمعیتشون خیلی زیاده و شانس جفت‌گیری موفق کم می‌شه مثل خفاش‌ها یا اون مثال‌هایی که زدین
کنیبالیسم هم همینه، در شرایطیه که شانس بقا رو افزایش می‌ده، خود عنکبوت نر در خیلی موارد بعد جفت‌گیری حتی فرار نمی‌کنه چون انرژی مورد نیاز برای پرورش تخم‌ها زیاده و نره خودشو قربانی می‌کنه تا ژن‌هاش به نسل بعد انتقال پیدا کنن.
توی انسان قتل و کنیبالیسم توجیهی نداره یا به قول تیام یه مانع غریزی براش وجود داره چون اون ژنی که پایه‌ی اون رفتار رو شکل می‌ده مدت‌هاست که انتخاب اول نیست بین انسان‌ها برای بقا و علاوه بر اون اون‌چه درستی و غلطی رفتارها رو تعریف می‌کنه در جوامع انسانی به کل زیر و رو شده
#ScienceWithShayan

کلا این قضیه‌ی انتقال ژن‌ها و انتخاب طبیعی همیشه در راستای بهترین یا قویترین هم نیست، بلکه در راستای انتخاب اون چیزیه که با محیط زندگی اون موجود بیشتر هم‌راستاست.
یه مثال بارزش همینه که ایرانیا و کلا افراد هندی و خاورمیانه‌ای می‌گن آقا چرا من هر چی می‌خورم می‌ره تو شکمم چربی می‌شه چرا عضله ساختن انقدر سخته برای بدنم، چون زمان قدیم این منطقه که ما توش زندگی می‌کنیم یه منطقه بوده که کلی قحطی میومده توش!
خب چه ربطی داره؟
هیچی دیگه اونایی که شکم گنده داشتن توی قحطی زنده می‌موندن و این چربیاشون بهشون کمک می‌کرد دووم بیارن، اونا که عضله‌ی گنده داشتن؟ خدا بیامرزدشون

حالا همینو شما برو توی دانمارک و بین وایکینگا همشون گنده، هیکل گنده، قد بلند. چون هوا سرد، محیط سخت غذا به دست آوردن نیازمند شکار و توانایی فیزیکی زیاد، همینا زنده موندن و شده این.

پ ن: همین ژنی که باعث می‌شه ما وقتی چاق می‌شیم بره توی شکممون چربی شه همون ژن باعث دیابت هم می‌تونه بشه و دلیل این‌که نزدیک 20 30 درصد جمعیت ایران و عربستان یا مبتلا به دیابتن یه در خطرشن همینه :)

یه مثال دیگه از این موضوع افراد زود انزالن!😂😂

آقا توی دوران باستان که انسان توی محیط وحشی زندگی می‌کرد به قولی جفت‌گیری به معنی این بود که شما در خطری، هر چقدر بیشتر طول می‌کشید بیشتر ممکن بود یه خرس هم اضافه شه و با شما تریسام بزنه در نتیجه در طبیعت اونایی که سریع کارشون رو می‌کردن و می‌رفتن بیشتر زنده می‌موندن😂
حتی شما نگاه کنید بین حیوونا هم فرایند جفت‌گیری خیلی سریعه.