- لطفا بذارید اراگون اونجا بمونه
- فیلم اول یه مستند بامزه از اژدهایانه

می‌خواستم beowulf هم بذارم ولی خیلی به دلم ننشست انیمیشنش و فیلمش که کلا سای‌فای/فانتزیه (و اونقدر ربطی نداره) پس کنسل شد

"born to freak the fuck out forced to name 5 things I can see, 4 things I can touch, 3 things I can hear, 2 things I can smell, and 1 thing I can taste"

I can see the human shaped display of emptiness roam the halls. I can see the absence of light in his eyes. I can see every crack on the wall, every stain on the floor. I can see the headlights approaching.
If I reach out, I can almost touch every dream he's meant to achieve, but it's always failure that takes my hand. I can touch every claw mark I've ever left on my body, but my touch is never any gentler. I can push away the thorns tearing me to pieces, but I only ever push them deeper. I could wipe all the dust he's fading under, but all I ever do is watch.
I can hear him cry through the walls. I can hear my own heart breaking, and the sirens that follow.
I can smell the fear and desperation in the air, and all I can taste is iron in my mouth.

the amount of times i've watched this is unhealthy
↳「#NineOneOne」

eddie line dancing eddie line dancing eddie line dancing eddie line dancing eddie line dancing eddie line dancing eddie line dancing eddie line dancing

می‌دونید لگام جادوگر (witch's bridle) یا لگام سرزنش چیه؟

توی قرن ۱۶ توی انگلیس و اسکاتلند وسیله‌ی تنبیهی برای زنان ساخته شد که از شایعه پراکنی، غیبت کردن و حاضرجوابی‌شون جلوگیری کنه و با تحقیر عمومی بد بودن کارشون رو نشون بده.

قطعه‌ای که توی دهن فرو می‌رفت کارش این بود که از حرف زدن زن جلوگیری کنه و بعضی وقت‌ها به شدت دردناک بود و باعث خونریزی می‌شد.

حتی بعضی وقت‌ها برای تحقیر بیشتر از زنگوله دور گردنشون استفاده می‌کردن که با هر تکان صدا بده.

و بعد از اون یه زنجیر مثل قلاده دور گردن زن می‌بستن و توی خیابون راه می‌بردنش که همه ببین این زن کیه و چکار کرده و جزای کارش رو چطور داره می‌بینه.

عاشوب گفت سینمای ایران و من باز یاد شیرین عباس کیارستمی افتادم. فیلمی که ۱۱۳ بازیگر زن بدون هیچ حرفی توی سینما نشستن و خسرو و شیرین نگاه می‌کنن.

سینمای ایران سینمای احساساته
ما تا قبل از چند سال اخیر هیچ وقت تلاشی برای وصل کردن خودمون به هالیوود نداشتیم. چون جنس فیلم‌های ما حتی بهشون نزدیک هم نبود.

سینما ایران به وجود اومد تا احساسات بیننده رو تحت تاثیر قرار بده بدون اینکه زده بشه ازش. برای همینه شما هنوز با حوض نقاشی بغض می‌کنید و با سنتوری به تمام دنیا فحش می‌دید و با هامون هاج و واج به تلویزیون نگاه می‌کنید.

برای همینه که سینمای الان ایران حالم رو بد می‌‌کنه. به جز دو سه تا فیلم خوب در سال (اگه شانس بیاریم) که کمدی نباشن تازه، ما هیچی نداریم.

راستش کلا صنعت سینما و تلویزیون ایران به حدی هویت خودشو از دست داده که منِ مخاطب نمی‌تونم باور کنم صداسیمایی که داره این آت‌و‌آشغال هارو پخش می‌کنه، همونیه که توش مدار صفر درجه و روزگار قریب و در چشم باد ساخته شدن.