فکر می‌کنه من فقط گرگینه‌ها رو دوست دارم

باید بگم اشتباه فکر می‌کنه من فقط جادوگرا رو دوست دارم

رمنتسایز کردن بیماری‌ها توی دوره‌ی ویکتورین خیلی عجیبه. سلی که زیبایی‌های زنانه رو چندین برابر می‌کرد. پوست رنگ پریده در برابر گونه‌های سرخ و تبدار و بدن لاغر و اندام نحیف و چشم‌های پر آب و براق و و و
به جای نشون دادن واقعیت زیبا به تصویر می‌کشیدنشون و مردن در دستان کسی که عاشقشی در حالی که هنوز جوان و زیبایی، افتخار بوده.

بیماری شاعرانه‌ای که کاری می‌کنه حتی در بستر مرگ زیبا باشید و زیبا بمیرید و درمورد جسم و روح جوان رنج‌دیده‌تون شعر و داستان نوشته بشه و نقاش برای ترسیم آخرین نفس‌هاتون التماس کنه.

نمی‌دونم چرا دارم بهش فکر می‌کنم

ببینید حتی من هم ناخواسته عاشقانه توصیفش کردم =)

افسانه‌ها رو دوست دارم. افسانه‌های گم‌شده و ناقص رو کمی بیشتر.

چون فقط یه تصویر کلی جلوته و می‌تونی هرطور می‌خوای کاملش کنی‌. lady of the lakeای که به دریاچه‌ها زنجیر شده و به شاه آرتور شمشیر می‌ده و انقدر قدیمیه که نمی‌تونی شروعش رو پیدا کنی و فقط پیچیده‌تر و پیچیده‌تر می‌شه و شخصیتیه که نه خوبه و نه بد و همیشه چهره‌ی مغمومی داره و کنار مرلین می شینه و جادو یاد می‌گیره و عاشقش می‌شه و حبسش می‌کنه و معنای زندگیه و آب رو به رقص در میاره

و هیچکس اسم واقعی‌ش رو نمی‌دونه.

خب دیگه خداحافظ دارم چرت و پرت می‌گم و دیسکاوری داره التماس می‌کنه ادامه‌ش بدم

چشمام چشمام چشمام

باید برم بیرون ولی حوصله ندارم. دلم می‌خواد برم پیاده‌روی ولی حوصله ندارم. دلم می‌خواد کتاب بخونم ولی حوصله ندارم. کلا حوصله در من پیدا نمی‌شه.

پیاده روی با این آهنگو خیلی دوست دارم (چون عصریخبندانه)

الان بهترم