تم این هفته قراره سیندرلا باشه و ناهارمون رو با کیس‌بوک جناب اقای Alan Dundes می‌‌خوریم.

و شما هم چون اینجا اسیرید باید بشنوید

↳「##NineOneOne」

خوشحالم که وجود داری و خوشحالم که تصمیم گرفتی بخشی از زندگیت رو کنار ما بگذرونی.
تولدت مبارک لیلی ✨

اینکه باید ساعت ده شب مثل کودکان ابتدایی بخوابم و نمی‌تونم درست تولداتون رو تبریک بگم خیلی داره اعصابمو خرد می‌کنه.

خشم بدترین حسیه که یه نفر میتونه داشته باشه، و بدترین نوع خشم هم خشم آدما نسبت به خودشونه.

ببینید جوابش اشتباهه ولی توضیحش کاملا درسته. طبق تحقیقات انجام شده خشم بدترین حس نیست، شرمه (shame)
حالا شب می‌گم

این هم نوعی از شرمه برای همین گفتم درسته

قبلش این رو بخونید بد نیست

خیلی خیلی حوصلم سر رفته و حس میکنم دو ثانیه با لیوان سوم قهوه‌ی امروز فاصله دارم

بیا بگم اگه نقاشی بودی چی بودی

Christina’s World
Andrew Wyeth [1948]

در نگاه اول تصویر مهمی به نظر نمی‌رسه. یک زن که نشسته و به کلبه‌ی روبه‌روش نگاه می‌کنه.
یکم دیگه بهش نگاه کن و بعد تا با آنا کریستینا السن رو به یه شکل دیگه ببینیم.

کریستینا همسایه‌ی اندروعه، همسایه‌ی همیشه بیمارش که هیچ وقت کسی نفهمید مشکلش دقیقا چی بوده. ولی هرچی که بود، کرستینا بخاطرش نمی‌تونست راه بره، حتی نمی‌تونست پاهاش رو تکون بده.

و کریستینا کسی بود که حالش از ویلچر بهم می‌خورد. حالش از اینکه بخاطرش مردم شکل دیگه‌ای نگاهش کنن بهم می‌خورد. برای همین هیچ وقت، حتی یکبار، از ویلچر استفاده نکرد.

روی زمین می‌خزید و مهم نبود که توی دید بقیه چطور به نظر می‌رسید. حاضر بود خودش رو روی زمین بکشه ولی هرطور شده جلو بره. کریستینا از ترحم منتفر بود. از اینکه نتونه حرکاتش رو کنترل کنه توسط شخص دیگه‌ای حرکت داده بشه متنفر بود. پس بهترین لباسش رو می‌پوشید هر طور که شده جلو می‌رفت.
و همه نشون می‌داد شاید سالم نباشه، ولی هیچی ازشون کم نداره. شاید نقص داشته باشه، ولی پابه‌پاشون حرکت می‌کنه. و هیچ چیزی جلوشو نمی‌گیره.