ببینید جوابش اشتباهه ولی توضیحش کاملا درسته. طبق تحقیقات انجام شده خشم بدترین حس نیست، شرمه (shame)
حالا شب می‌گم

این هم نوعی از شرمه برای همین گفتم درسته

قبلش این رو بخونید بد نیست

خیلی خیلی حوصلم سر رفته و حس میکنم دو ثانیه با لیوان سوم قهوه‌ی امروز فاصله دارم

بیا بگم اگه نقاشی بودی چی بودی

Christina’s World
Andrew Wyeth [1948]

در نگاه اول تصویر مهمی به نظر نمی‌رسه. یک زن که نشسته و به کلبه‌ی روبه‌روش نگاه می‌کنه.
یکم دیگه بهش نگاه کن و بعد تا با آنا کریستینا السن رو به یه شکل دیگه ببینیم.

کریستینا همسایه‌ی اندروعه، همسایه‌ی همیشه بیمارش که هیچ وقت کسی نفهمید مشکلش دقیقا چی بوده. ولی هرچی که بود، کرستینا بخاطرش نمی‌تونست راه بره، حتی نمی‌تونست پاهاش رو تکون بده.

و کریستینا کسی بود که حالش از ویلچر بهم می‌خورد. حالش از اینکه بخاطرش مردم شکل دیگه‌ای نگاهش کنن بهم می‌خورد. برای همین هیچ وقت، حتی یکبار، از ویلچر استفاده نکرد.

روی زمین می‌خزید و مهم نبود که توی دید بقیه چطور به نظر می‌رسید. حاضر بود خودش رو روی زمین بکشه ولی هرطور شده جلو بره. کریستینا از ترحم منتفر بود. از اینکه نتونه حرکاتش رو کنترل کنه توسط شخص دیگه‌ای حرکت داده بشه متنفر بود. پس بهترین لباسش رو می‌پوشید هر طور که شده جلو می‌رفت.
و همه نشون می‌داد شاید سالم نباشه، ولی هیچی ازشون کم نداره. شاید نقص داشته باشه، ولی پابه‌پاشون حرکت می‌کنه. و هیچ چیزی جلوشو نمی‌گیره.

خونه‌ای کریستینا توی نقاشی داره به سمتش می‌ره خونه‌ی خودشه و هنوز که هنوزه وجود داره و مردم به دیدن جایی می‌رن که تمامش توسط این زن لمس شده.

همین دیگه
شبنم واسم کریستیناییه که به سمت خونه، جایی که همراهانش و خانواده‌ای که ساخته و اینده‌ش می‌خزه، هرطور‌ که شده.

بازممم. حتی به عنوان میدل نیم هم خیلی ظالمانه‌س اخه چرا😭😭😭