↳FanFiction
        ↳ Masters of the air

After a bad experience, Gale has sworn off love and dating for a while. But when a young theatre company takes up residence in the theatre he works at, something clicks between him and one of the actors. Between a job he hates, the ghosts of his past, and the bright presence at his side, maybe this time he'll find a way to get what he truly wants.

↳FanFiction
        ↳ Masters of the air

Young theatre actor John Egan is waiting for the big break that will bring him and his company, the Bloody Hundredth, among the greatest.When he finds himself inexplicably attracted to a small local theatre, he gambles his life savings away for a chance at success; thanks to the handsom usher who catches his attention at first sight, he'll end up finding much more than that.

[Such Stuff John's version]

هر چیزی که امشب می‌گم تقصیر عاشوبه

[Maybe in another word, you would have chosen me.]

[You touch me and suddenly I feel a little less war torn. I'm not sure what peace is supposed to feel like but I think it may feel a lot like you.]

[That wasn't supposed to happen, I wasn't supposed to love you like this. When I first met you I wouldn't have ever imagined that you would be the one I would ache for, the one whose name leaves me with this nostalgic pain. You mean more to me than I ever expected.]

نگفتم تقصیر عاشوبه؟

[Not love at first sight but curiosity at first glance. The need to know more, to learn everything. An inability to look away. They say attention is the beginning of devotion - you've always had all of mine.]

[So, take my tags, and I'll take yours, and if I die in this shitry fucking war, don't tell them we switched; let me be buried under your name - and some fifty years from now on, you can be buried under mine.]

یکم دیگه توی سیود مسیجام بگیرم اتفاقا جالبی نمیفته.

تنها دلیلم برای فردا بیدار شدن اینه که کلاسام تموم شه بشینم پرل هاربر ببینم

این هفته یه مجموعه جنایی شروع کردم که رومنسش اونقدر پررنگ نیست. ولی طوری که شکل می‌گیره کل داستان رو تحت تاثیر قرار می‌ده. اروت لارکین کارآگاهیه که توی جوخه‌ی پرونده‌های باز (مختومه نشده) دپارتمان پلیس نیویورک کار،
می‌کنه‌. سال ۲۰۰۲ به دلیل‌ برخورد چوب بیسبال توی سرش دچار یه اختلال نادر می‌شه. و هیچ چیز رو نمی‌تونه فراموش کنه. مغزش ریزترین جزئیات رو ثبت می‌کنه و قادره با همون احساساتی که حین تجربه‌ی اتفاق بهش دست داده براش یادآوری کنه.
نمی‌تونه عادی صحبت کنه. بالا و پایین پردن صداش براش کار راحتی نیست و لحنش خیلی مونوتن به نظر می‌رسه. حتی وقتی سوال می‌پرسه هم انگار ته جمله‌هاش نقطه گذاشته.
کتاب با حضور لارکین توی صحنه‌ی جرم شروع می‌شه. جسدی که مال بیش از ۲۰ سال پیشه و با افتادن یک درخت از توی جعبه‌ای که توش دفن شده بیرون اومده.
روی صورت جسد یه ماسک فلزیه و فارنزیکی که همراهش درحال بررسی صحنه‌ی جرم بوده بهش پیشنهاد می‌ده با آیرا دویل صحبت کنه. آرتیست فارنزیکی که تاحالا اسمشو نشنیده.
و اینجا آیرا وارد می‌شه. مردی که وقتی می‌شینه انگار استخوان‌های بدنش آروم می‌گیرن. لبخندش می‌تونه کمی دنیا رو روشن‌تر کنه و صداش می‌تونه مطمئنت کنه که همه چی درست می‌شه. آیرایی که بچه‌ها همیشه توی اولویتشن و نفر اول صف داوطلب‌ها برای صحبت با قربانی زیر سن قانونیشه. الکل نمی‌خوره و همیشه باید در حال حرکت باشه. انگار نمی‌تونه اعضای بدنش رو متوقف کنه.
آیرایی که برای اولین بار به اورت می‌گه براش مهمه اگه حالش خوب نباشه.
حالا کسی از اورت نخواسته درمورد احساساتش راستش رو بگه.
چون مردم نمی‌خوان بدونن
مردم انقدر براشون مهم نیست که بخوان بدونن.

اورت با تماس پوستی مشکل داره. حس خوبی نمی‌گیره از اینکه لمس لشه و با این حال بعضی وقت‌ها جلوی آیرا می‌ایسته و می‌گه "می‌تونم بغلت کنم؟"
آیرا یه کش مو به اورت داده که هیچکس وقت از دستش در نمیاد. و آیرا هر وقت بخواد حال اورت رو بپرسه یکم کش رو می‌کشه. بدون اینکه حرف بزنه.
آیرا هیچ وقت موقع صحبت با اورت صداش رو بالا نمی‌ره. چون تناژ بالای صداش هیچ وقت از ذهن اورت پاک نمی‌شه.

نمی‌دونم آیرا خیلی ساده‌ست.
به ساده‌ترین حالت ممکن اورت رو با تمام ویژگی‌هاش پذیرفته.

البته اینکه نریتر کیل ویلیامزه و صدایی که برای آیرا ساخته مثل یه تیکه ابره که توی دهنت آب می‌شه هم توی احساساتم نسبت به این مرد تاثیر داره.