سلام به همراهان عزیز.
با توجه به آن که ، از رسالت های مهم انجمن علمی انتشار عقاید، نقطه نظرها و تحلیل های دانشجویان و اهالی اندیشه در باب مسائل روز از منظری روانشناختی است،رسالتی که تاکنون از آن غفلت شده،از تمامی این عزیزان دعوت می شود در صورتی که مطلبی حول دغدغه های خود پرورانده اند برای ما ارسال نمایند تا در کانال منتشر گردد.
@iupsya

🔸کارگاه «رسانه ای به نام سینما»
🗓دوشنبه،۳۰بهمن
⏰ساعت ۱۳الی۱۷
🏢سالن جلسات امور فرهنگی، بالای مصلا
@iupsya
🔹از طریق لینک زیر میتوانید ثبت نام کنید https://evnd.co/zIK9V

⚽️جلسه سوم کارگاه بازی درمانی⚽️
@iupsya

مطلب زیر با عنوان "هرچه فریاد دارید بر سر خودتان بکشید!" را آقای میلاد نوروزی برای ما فرستاده اند. بدیهی است که مسئولیت آنچه گفته شده به عهده خود ایشان است.
@iupysa

وقتی تصمیم به نوشتن این متن گرفتم، با یک سوال اساسی مواجه بودم...چطور بنویسم؟! بله...زیادی اساسی است!
نقد، امری پیچیده و دقیق است و نیاز به آگاهی از موضوع مورد صحبت دارد. یعنی اینکه هرکاری کردم نتوانستم هیچ قسمتی از نظریات ژاک لکان را در قالبی بنویسم که برای کسی که تازه با این مفاهیم مواجه میشود قابل تحمل باشد. بنابراین با اینکه شاید این مفهوم به درد بخور ترین چیزی باشد که اکنون میتوان از آن نوشت، باید از آن چشم پوشید.
این حقیقت البته بسیار تکان دهنده است. اینکه مجبوری سطحی و پوپولیستی بنویسی. بسیار خوب میبود اگر میشد بگویم "همانطور که تامس ساس گفته" و بعد همه بدانند که تامس ساس چه گفته!
سیستم دانشگاه امروز دست در دست سیستم های سیاسی، اجتماعی و اقتصادی؛ تمام تلاش خود را مبذول داشته تا دانشجو را "دانش نجو" بار بیاورد. این سیستم کار خود را با شیوه خاصی از مقوله بندی دانش شروع میکند. همان سوال بدوی و ظاهرا خیلی عمیق جلسات اول کلاس هایمان:روانشناسی چیست؟ بعد از آن هر استاد معجون خاص خود را ارائه میکند. ته تهش روانشناسی میشود علم بررسی رفتار! این تعریف که البته خودش نشان بی تعریفی است، سریعا ما را هل میدهد داخل یک فیلد بسیار بسته و نامنعطف. رفتار طوری تعریف میشود که هیچ ربطی به جامعه و سیاست نداشته باشد. یعنی دیگر نیاز نیست سیاست و فلسفه و جامعه شناسی بدانیم، ما فقط متخصص شب ادراری کودکان هستیم و این موضوع فقط مرتبط با روانشناسی است یا اینکه روانشناسی بهتر از بقیه این را تحلیل میکند. در خارج از روانشناسی هم هیچ چیزی مهم نیست. مثلا دیالکتیک ارباب و برده مال رشته فلسفه است و به ما ربطی ندارد.
این فرایند البته میسر نمیشود مگر با همکاری دانشکده های دیگر و نظام سیاسی-اجتماعی. یعنی مثلا وقتی گروه برق یک فروند متخصص سیم لخت کنی تولید میکند، آنگاه سیستم اقتصادی نیز باید به گونه ای عمل کند که فقط جناب مهندس خان بتوانند سیم ها را لخت کنند. مهم نیست که آیا کس دیگری بلد هست یا نه...مهم اینست که مدرکش را ندارد. جناب مهندس خان هم در تمامی طول زندگی اش غیر از همین قضایای مربوط به انبردست و دم باریک و دم کلفت چیزی نمی داند. در اینجاست که حوزه عمومی از بین میرود یا به ابتذال کشیده میشود. ما امروز غیر از جوک های جنسی و آنچه رسانه ها به خوردمان داده اند، چیزی برای گفتن به هم نداریم. چون هرکسی سرش را کرده داخل یک سوراخ و بیرون هم نمی آورد. اینجاست که دانشجوی روانشناسی نمیتواند از دیسکورس های لکان صحبت کند چون فلسفه میخواهد. دانشجوی فلسفه هم البته نمیتواند چون روانشناسی میخواهد. در این تقسیم بندی های عجیب و غریب علوم، بزرگانی چون ژاک لکان همیشه مغفول یا ناقص می مانند. برای لکان خوانی هم به فلسفه نیاز است هم به زبان شناسی و جامعه شناسی و روانکاوی و ریاضیات و ... .
@iupsya
🖋part1

دانشگاه برای سرپوش گذاشتن بر این جنایت خود، "میان-رشته" تولید میکند که البته باز هم به درد نخور است. ما دانشجوی "اقتصاد سیاسی" نمیخواهیم؛ دانشجوی اقتصاد سیاسی زیست شناسی فیزیک... میخواهیم. همانطور که لکان بود. قرار نیست در همه چیز استاد باشیم؛ اما این بی علاقگی و طرد آنچه که در سرفصل برایمان تعریف نشده را باید کنار بگذاریم. این روند، دانشجو را بدل به سیب زمینی گندیده و خاک خورده ای کرده که نسبت به هیچ چیزی غیر از آن چیزی که مجبور است، واکنشی نشان نمیدهد. مقوله بندی البته جایگاه سوژگی جالب توجهی هم تولید کرده. دانشجوی ترم یک فلسفه، " یک فیلسوف خردادماهی مغرور" میشود، عکس پروفایلش را از خاله شادونه به نیچه تغییر میدهد و به برتری فلسفه بر همه چیز اعتقاد خواهد داشت.
@iupsya
🖋part2

دانشجویان روانشناسی امروز بیش از گذشته غرق در تکنیک شده اند. این خودش بازاری شده برای کارگاهچی ها! من جمله کارگاه فخیمه اکت 200 نفره که از غفلت مسئولان در کتاب گینس ثبت نشد! همه چیز به فن تقلیل یافته و از کارگاه روانکاوی انتظار میرود که فن روانکاوی یاد دهد. حالا گور پدر فروید که خودش مخالف این شیوه آموزش بود. اینجاست که حرف دیگر ارزشی ندارد، با کله باید پرید توی عمل! آنجایی که object petit autre همه اعمال ما را هدایت میکند. میشویم بردگان میل؛ میلی که میل دیگریست. اقتصاد بازار و دست نامرئی اش ما را هر طرفی بخواهد میکشد. دانشجویان نمیگویند چرا بیمه نباید هزینه خدمات روانکاوی را تقبل کند، می گویند تقبل نمیکند و برای همین ما بدون هیچ پشتوانه نظری ای درمان را کوتاه می کنیم! بدون اینکه بتوانیم نقد قابل قبولی بر فروید وارد کنیم، می گذاریمش کنار چون دیگر مد نیست. سازمان های بیمه ای و نهادهای اقتصادی امروز آنقدر پررو شده اند که در قالب dsm ، بیماری روانی را تعریف میکنند تا بشود آنچه که آنها میخواهند. نمیدانم که توانسته ام مطلب را برسانم یا نه ولی منظورم اینست که یک سیستم اقتصادی-سیاسی کلان است که از این نحوه "دانش آموزی" سود میبرد و ما را وادار به اطاعت از خود میکند.
مخاطبین انگشت شماری که تا اینجا رسیده اید؛ ارتباط میان ماها امروز فجیع تر از همیشه تحت تاثیر دیسکورس دانشگاه است. دانشگاه توجه ما را به "چیز"ها معطوف داشته و این چیزها را مقوله بندی و جدا نموده است. بیراه نیست اگر بگوییم که ما دیگر زبان هم را نمی فهمیم! همینست که کلام اگر بخواهد در حوزه عمومی وجود داشته باشد، باید تا سطح هیچ خودش را کاهش دهد... بشود مثل این هیچی که بنده نوشتم!
@iupsya
🖋part3
✍میلاد نوروزی

🔸کارگاه «رسانه ای به نام سینما»
🗓دوشنبه،۳۰بهمن
⏰ساعت ۱۳الی۱۷
🏢سالن جلسات امور فرهنگی، بالای مصلا
@iupsya
🔹از طریق لینک زیر میتوانید ثبت نام کنید https://evnd.co/zIK9V

⭕️كارگاه فوق مقدمه ایست كلي براي دانشجويان در رشته هاي مختلف و به ويژه دانشجویان روانشناسي، جهت برگزاری كارگاه هاي بعدي انجمن در حيطه ي آموزش نقد روانشناختي

🔴هم نشینی کتاب سه شنبه ها با موری

🗓دوشنبه ۷ اسفند

🕛ساعت ۱۲ الی ۱۴

🚪کلاس ۱۰۱ دانشکده روانشناسی

منتظر حضورتان هستیم

🔷گزارش عملکرد و اطلاع رسانی
کارگاه‌ها و سخنرانی‌های انجمن روانشناسی ایران-شعبه‌ی استان اصفهان:
@iranpaisfahan96

🔸طرح شهاب(از ایده تا عمل)
🔸در این نشست ابعاد اجرایی طرح شهاب بصورت موشکافانه بررسی میشود
🔸همراه با تریبون آزاد

⏰یکشنبه، ۱۳اسفند ، ساعت ۱۲ تا ۱۴
🏢تالار فارابی ، دانشکده روانشناسی
@iupsya

از فعالان آموزش و پرورش ، دانشجویان، اساتید، دانش آموزان مدارس سمپاد و غیر سمپاد و تمام کسانی که مدرسه و آموزش و پرورش برایشان اهمیت دارد، دعوت میکنیم که با حضورتان در برگزاری غنی تر این نشست مارا یاری فرمایید🙏

از فعالان آموزش و پرورش ، دانشجویان، اساتید، دانش آموزان و تمام کسانی که مدرسه و آموزش و پرورش برایشان اهمیت دارد، دعوت میکنیم که با حضورتان در برگزاری غنی تر این نشست مارا یاری فرمایید🙏
@iupsya

🔸نشست
«طرح‌شهاب،از‌ ایده تاعمل»

۱۳ اسفند ۹۶
@iupsya

💠فایل صوتی نشست "شهاب و آینده آموزش و پرورش درصورت حذف سمپاد"

@iupsya

🔷در باب مقاله‌ی «اسطوره‌ی بیماری روانی» که به پیوست در اختیار شما همراهان گرامی قرار داده میشود :

توماس ساس آنچنان آدم بزرگی نیست؛ ولی آنقدر هم کوچک نیست که روانشناسان نادیده اش بگیرند. دلیل آنکه در کتابها اسمش را نخوانده ایم اینست که او را معمولا بعنوان ضد روانپزشک میشناسند (البته که خودش میگفت من فقط ضد روانپزشکی اجباری ام).
یکی از مواضع اصلی ساس اینست که "بیماری روانی وجود ندارد". این موضع توسط افراد زیاد دیگری نیز اتخاذ شده...افرادی که خیلی بهتر از ساس این موضوع را توجیه کرده اند. اما به نظر میرسد هیچکدام از آنها تا به این حد برای جامعه آکادمیک روانشناسی و روانپزشکی ملموس نباشد. ملموس از این جهت که ساس به آنچه که در محیط آکادمی آموزش داده میشود نقد میکند. همین تعاریفی که در محیط آکادمی پرستیده میشوند. در مقاله زیر وی تعدادی از تعاریف مختلف بیماری را که در آکادمی رایجند، به چالش میکشد و سعی میکند تعریف جدیدی از هدف روانشناسی ارائه کند. بنابراین شاید لازم باشد قبل از پریدن جفت پایی توی رواندرمانی اول بدانیم که چه چیزی قرارست درمان شود...چیزی که ممکن است وجود نداشته باشد!
✍️:میلاد نوروزی
@iupsya

🔷اسطوره‌ی بیماری روانی_توماس ساس
@iupsya

🔸کارگاه بازی درمانی

اسفند ۱۳۹۶

@iupsya