💠 خدمات بازرگانی بین المللی

کلینیک تخصصی بازرگانی بین المللی به مدیریت استاد محمود مسعودی (مشاور و مدرس بازرگانی خارجی با بیش از 34 سال تجریه در زمینه بازرگانی بین المللی) خدمات زیر را به تجار محترم ارائه می نماید.

✅ ارائه کلیه خدمات بازرگانی بین المللی

✅ مشاوره های تخصصی بازرگانی خارجی (واردات و صادرات کالا و خدمات) از مرحله اخذ پیش فاکتور تا ترخیص کالا از گمرک

✅ تنظیم قراردادهای خارجی(خرید، فروش )

✅ بررسی و حل اختلافات گمرکی

✅ ثبت سفارش کالا

✅ گشایش اعتبار اسنادی

✅ برگزاری دوره های حرفه ای بازرگانی خارجی بصورت شبیه سازی و کاربردی با توجه به نیاز سازمان ها و شرکت ها

☎️ 02188213636
02188069241
02188069242

🌐 www.ifbc.ir

https://www.instagram.com/masoudi.business.clinic/

https://telegram.me/ifbcmasoudi

✅ پکیج جامع مهارت های بازرگانی بین الملل
برای سفارش با شماره ی ذیل تماس حاصل فرمایید👇🏻

☎️ 88213636

🔴 ساعت کاری 9صبح الی19
از طریق وبسایت و کانال تلگرامی،ما را دنبال کنید.
🌐 ifbc.ir
📱 @ifbcmasoudi

"کلینیک تخصصی بازرگانی بین المللی"
♨️ پکیج آموزش غیرحضوری
🔶 اگر امكان حضور در دوره به صورت حضوري را نداريد، مي توانيد از پكيج آموزش غير حضوري شامل موارد زير استفاده نماييد:

✅ 1- پكيج اطلاعات جامع بازرگاني بين المللي
(شامل ٢عدد DVD)
✅ 2- جزوه آموزشي
✅ 3- صداي ضبط شده دوره
✅ 4- گلچين برنامه هاي استاد مسعودي در راديو اقتصاد با عنوان آموزش صادرات
✅ 5- يك جلسه رفع اشكال و آزمون
✅ 6- گواهينامه پايان دوره (در صورت قبولي در آزمون)

☎️ 02188213636
☎️ 02188069241
☎️ 02188069242

🆔 @masoudiifbc
🌐 WWW.IFBC.IR

شروع رویداد کارآفرینی تجربه در مسیر
با هم کاری اتاق بازرگانی اصفهان و انجمن های علمی دانشگاه اصفهان
دوشنبه ۷ آبان ۱۲:۳۰ الی ۱۴

لیگ تورم

اگر عرضۀ هر کالایی افزایش یابد (با فرض ثبات سایر شرایط) قیمت آن کاهش خواهد یافت. این در حالی است که کاهش قیمت معمولاً تاثیری بر ارزش کالا ندارد. افزایش عرضه و کاهش قیمت اتوموبیل، گوجه فرنگی، کاغذ یا .. باعث نمی شود ارزشی که تک تک ما برای فواید ناشی از این کالاها قائل هستیم، کاهش یابد. یک سیب کیلویی پانصد تومانی کمتر از سیب کیلویی ده هزارتومانی خوشمزه و مفید و دلخواه نیست (با فرض یکسانی کیفیت). افزایش تولید و عرضۀ کالاها موجب کاهش کمیابی نسبی و افزایش رفاه کلّ جامعه می شود. به نظر می رسد این گزاره همیشه صحیح است. امّا یک استثنای بزرگ دارد که معمولاً از نظرها پنهان می ماند: پول.

پول مثل هیچ کالای دیگری نیست. افزایش عرضۀ پول، ارزش آن را کاهش می دهد. این اتفاقی است که برای هیچ کالای دیگری نمی افتد. هر کالایی می تواند در شرایط خاصی و برای افراد خاصی لوکس باشد. هر کالایی به جز پول. زیرا به محض این که کسی بتواند کار کند یا حتی صدقه یا یارانه بگیرد، پول خواهد داشت. پول حاوی هیچ ارزش مصرفی نیست. یک کالای سرمایه ای نیست که بتوان به کمک آن کالا یا خدمات مفیدی تولید کرد. پول فقط به این خاطر ارزش دارد که دیگران حاضرند کالا و خدمات خود را با آن معاوضه کنند. پول واجد ارزشی از آن خود نیست بلکه فقط به این خاطر ارزش دارد که «انتقال ارزش» را تسهیل می کند؛ انتقال ارزش در ابعاد مختلف: بین افراد (مبادله)، در طول فضا (حوالۀ قدرت خرید) و در طول زمان (پس انداز برای آینده).

افزایش تولید و عرضۀ مسکن یا نان یا پارچه، رفاه جامعه را افزایش می دهد. امّا آیا افزایش عرضۀ پول نیز به بهبود رفاه خواهد انجامید؟ اگر در همین لحظه قانونی تصویب شود که حساب بانکی هر ایرانی به ده برابر موجودی آن افزایش یابد، اتفاق خاصی خواهد افتاد؟ خیر. چنین اتفاقی باعث بیشتر شدن کالاها و خدمات موجود در یک اقتصاد نمی شود و بنابراین رفاه را افزایش نمی دهد.

پس آیا می توان گفت افزایش عرضۀ پول، پدیدۀ خنثی و بی خطری است؟ بستگی دارد. اگر پول به روش مثال غیرواقعی قبلی و به طور سرانه زیاد شود، می تواند خنثی باشد. ولی در عمل پول به این روش زیاد نمی شود. بلکه در قالب وامهای کلان به بانکها پرداخت می شود تا به متقاضیان وام واگذار شود. توزیع پول خلق شده برابر نیست. با خلق پول یک نابرابری جدید خلق می شود و همراه با گردش پول به کلّ اقتصاد سرایت می کند: نابرابری قدرت خرید قبل و بعد از تورم. وام گیرندگانی که زودتر از دیگران به پول خلق شده دست می یابند برندۀ بازی هستند و دیگران بازنده. این بازی پولی را بانک مرکزی به راه می اندازد و همۀ ما در آن شرکت داریم؛ حتّی اگر نخواهیم؛ حتّی اگر روحمان خبر نداشته باشد. امّا چرا بانک مرکزی لیگ تورم برگزار می کند؟ مگر بیکار است؟ مگر آزار دارد؟ نه. بانک مرکزی وظیفه دارد بخشی از مخارج دولت را تأمین کند. پولی که بانک مرکزی منتشر می کند مستقیم یا غیرمستقیم به دولت قرض داده می شود. علاوه بر آن دولت ها و بانکهای مرکزی تحت تأثیر اقتصاددانی اداره می شوند که معتقدند مقداری کسربودجه و تورم برای اقتصاد مفید است و بعضی از آنها هم معتقدند تورّم علتهای دیگری غیر از افزایش حجم پول دارد.

تورم یعنی افزایش مستمر سطح عمومی قیمتها. تورم با یک درصد مشخص می شود. در حالی که پس از افزایش حجم پول، همۀ قیمت ها همزمان با هم و به اندازۀ هم افزایش نمی یابند. اگر شما کالا یا خدمتی ارائه می دهید که قیمت آن بیشتر و زودتر بالا می رود، به صدر جدول خواهید رفت. دست ته جدولی ها که معمولاً کم درآمدترین اقشار جامعه هستند، به هیچ جا بند نیست. جز این که به دسته های پایین تر (دهک های پایین تر) سقوط کنند.

امّا مهمترین آثار مخرّب افزایش حجم پول در شاخص کل قیمتها منعکس نمی شوند. لیگ تورم به تدریج در دیواره های استادیوم محل برگزاری خود ترک ایجاد می کند. ترک هایی که فقط روزی دیده می شوند که برای تعمیرشان خیلی دیر شده باشد. تحریف ساختار قیمتهای نسبی قصه ای است که مجال دیگری می طلبد.

آیا باید گرانفروشی ممنوع باشد؟ در شرایط اضطراری چطور؟

⭕️ "تامین مالی تجارت" یا "تجارت تامین مالی"؟

امیرعباس زینت بخش

اجازه بدهید این پست را با یک سوال آغاز کنم: به نظر شما آیا فایننس مقدم است یا تجارت؟ یا به عبارت دیگر؛ این فایننس است که باید جلو حرکت کند و تجارت را به دنبال خود بکشد، یا تولید و تجارت است که باید فایننس را به دنبال خود بکشد؟

❇️ در قدیم الایام رسم بر این بوده که از تولید و تجارت به فایننس و بانکداری می رسیده اند و امروزه رسم بر این است که از بانکداری وارد تولید می شوند! در آن زمانها بانکداران؛ ابتدا تجار قدرتمندی بودند که به چرخه تولید از A تا Z آن اشراف داشتند و در راستای نیاز به تامین مالی جهت توسعه کار و کسب شان بانک هم تاسیس می کردند و امروزه جریان بر عکس شده و ابتدا عده ای دور هم جمع شده و مجوز بانک می گیرند و برای کسب سود، وارد هر تولید و تجارتی می شوند! همچنین در قدیم الایام رسم بر این بود که اول کار می کردند و بعد به کَسب می رسیدند و می گفتند کاروکاسبی و امروزه اول کَسب می خواهیم و بعد اگر قسمت شد، کار و می گوییم کسب و کار!

❇️ یک قرن پیش، جناب جی پی مورگان، شرکت جنرال الکتریک، شرکت فولاد آمریکا، شرکت تلفن و تلگراف آمریکا (AT&T) و شرکت تولید تجهیزات و ماشین آلات کشاورزی (IH) و... را پایه گذاری کرد و برای تامین مالی این گونه فعالیت ها و توسعه کاروکسب خود از بازوی تامین مالی و بانک استفاده می کرد (که اکنون بانک او با دارایی 2.5 تریلیون دلاری؛ بزرگترین بانک در آمریکا و ششمین بانک بزرگ جهان است) و در نقطه مقابل، امروزه عمده بانکدارها بدون علاقه به تولید و تجارت و با مقاصد سفته جویانه وارد تولید و تجارت هر چیزی شده و به هر قیمتی با سود قطعی از آن بیرون می آیند! شعار آنها این است که پول قدرت است و هر کس قدرتمند است؛ حق با اوست!

❇️ تجربه جهانی اینگونه به ما می آموزد که "تجارت تامین مالی" یعنی جلو افتادن فایننس و هدف شدنِ رشد بازارهای مالی فارغ از اوضاع اقتصاد واقعی و تولید با مالی سازی و Financialization بازارها و تنوع و رشد قارچ گونه موسسات مالی، جایگزین شدن کارخانه های تولیدی با شعب بانکی و سپرده ها و توسعه ابزارهای مالی مبتنی بر ربا؛ حاصلی جز حباب، بحران مالی، ورشکستگی، رکود، بیکاری و سیکل های رونق و رکود شدید و طولانی مدت ندارد!
و بر عکس آن، "تامین مالی تجارت"؛ یعنی جلو بودن تجارت و تولید واقعی و حرکت حمایتی فایننس پشت سر آن، منجر به رشد پایدار شده و سیکل های رونق و رکود ملایم تری رقم خواهد زد.

❇️ و بالاخره اینکه؛ رشد دورقمی بازار پولی و مالی و رشد منفیِ اقتصاد واقعی، بالا رفتن بی رویه نرخ ارز و بالابردن نرخ بهره برای کنترل نقدینگیِ دامن زن به رشد نرخ ارز در شرایطی که اقتصاد واقعی و تجارت قفل شده و... همه بازتاب و نتیجه انتخاب و ترجیح "تجارت تامین مالی" بر "تامین مالی تجارت" از سوی متولیان و سیاستگذاران در یک بازار است!
🆔 @IR_EC0

🔰من بهشتي هستم
نکوداشت نودمین سالروز تولد شهید آیت الله دکتر بهشتی
✅ ٢١، ٢٢ ،٢٣ آبان ماه در تالار شريعتي
#رسانه_باشيد
@anjomanesfahan

پادشاه لخت

داستانش را شنیده اید. کارتونش را هم شاید دیده باشید. خیاط شیادی نزد پادشاهی رفت و دستمزد کلانی گرفت تا برای او لباسی نامرئی بدوزد. مثلاً دوخت و پادشاه هم مثلاً آن را پوشید و به میان انظار آمد. هیچکس جرأت نکرد بگوید پادشاه لخت است؛ غیر از یک بچۀ فضول سرتق که نمیترسید واقعیت را بگوید. چون بچه بود و خبر نداشت گفتن واقعیت ممکن است هزینۀ گزافی داشته باشد.

ساختار اجتماعی به آگاهی ما جهت می دهد. فهمیدن واقعیتی که مورد تأیید اقتدارها و مرجعیتها (سیاسی و فرهنگی و دانشگاهی و...) نباشد، سخت و گاهی غیرممکن است؛ هرچند که آن واقعیت بسیار ساده و سرراست باشد. نکتۀ اصلی در این داستان فقط این نیست که مردم میترسیدند واقعیت را بگویند. نکتۀ کلیدی این است که اصولاً مردم واقعیت را همان چیزی می دانند که اقتدارهای حاکم دیکته میکنند.

نمی توان با کارد میوه خوری درخت قطع کرد. و نمی توان با ساطور زیرابرو برداشت. هر کاری ابزار مناسب خودش را می خواهد. کار علمی هم از این قاعده مستثنی نیست. علومی مثل فیزیک و شیمی و زیست شناسی با روش تجربی کار می کنند: مشاهده و فرضیه سازی و آزمون. این روش برای این علوم مناسب و کارآمد است چراکه حرکت و تغییر اجزای طبیعت فقط تحت تأثیر علت هاست: یعنی قوانین یا غریزه های ثابت و تخطی ناپذیر. با استفاده از روش تجربی می توان این قوانین را کشف کرد و پدیدۀ مورد مطالعه را توضیح داد. میتوان آزمایشهایی طراحی کرد که در آنها تاثیر یک عامل مجزّا بر موضوع مورد نظر هزاران بار دیده و سنجیده شود. میتوان معیارهای دقیقی برای سنجش تعریف کرد.

امّا در مورد انسان چطور؟ انسان فقط تحت تاثیر غریزه هایش عمل میکند؟ نه. انسان میتواند گرسنه بماند و غذایش را به کس دیگری دهد. انسان می تواند جانش را برای نجات موجود دیگری به خطر بیندازد که نه تنها فرزند او نیست بلکه حتی همنوع او هم نیست و بلکه حتا اصولاً وجود ملموس مادّی ندارد (مثلاً کیان ملّی). انسان میتواند پزشک باشد و بداند سیگار مضرّ است امّا همچنان سیگار بکشد. انسان میتواند در مقاطعی از زندگی در جادّۀ غریزه ها دنده عقب بگیرد و کاملاً خلاف جهت آنها حرکت کند. انسان می تواند ترس یا نفرت یا احساسات محرّک دیگر را به خود القا کند.

«رفتار انسان می تواند معلول علّتی باشد که خودش آن را به وجود آورده»

گذشته از این واقعیت غیرقابل انکار، باید به این نکته نیز توجه داشت که در علوم اجتماعی حتّی امکان آزمون جداگانۀ علتها نیز وجود ندارد. و معیارهای سنجش نیز به شدت تقریبی و ضعیفند. جامعۀ انسانی مثل گلّۀ بزرگی از بوفالوها نیست. مثل جنگلی از درختان کمابیش همنوع نیست. وقتی در مورد انسان و پدیدها و نهادها و روابط انسانی صحبت می کنیم، مشت هرگز نمونۀ خروار نیست. نظم ساختاری جامعۀ انسانی، با عینک آماری و کمّی قابل تشخیص نیست. در عالَم انسانی کیفیات بسیار تعیین کننده تر هستند تا کمیات و مقدارها.

البته امروز اقتدار دانشگاهی همۀ این نقدها را حرفهای مفت نامربوط می داند. اقتدار دانشگاهی، اقتصاد را چیزی از جنس فیزیک می داند و اعتنایی به این حقیقت ندارد که هرچه ثبات رفتاری و ثبات ساختاری و همگن بودن موضوع مطالعه کمتر باشد، کارایی روش تجربی کمتر خواهد بود. مطالعۀ تجربی نویزهای سفید، فقط وقت گذرانی است. چون تلاش برای یافتن نظمی است که طبق تعریف وجود ندارد. مطالعۀ تجربی انسانها هم میتواند به همین اندازه بیهوده باشد اگر قرار باشد برای کشف نظم فقط به مشاهدات و دیتا تکیه کنیم.

روش تجربی، علم اقتصاد را علمی تر نکرده بلکه آن را غیرعلمی تر کرده است. اقتصاددانان تجربی مسلک مدام شواهد تجربی شان را بر سر هم می کوبند و یکدیگر را به بی سوادی محکوم می کنند. به این دلیل که هریک از آنها میخواهند قوانین و پیشبینی های دقیقی مانند فیزیک و مهندسی را از دل اطلاعات اقتصادی استخراج کنند و البته نمیتوانند. آنها مدّعی کشف چیزی هستند که وجود ندارد.

زیر سوال بردن روش تجربی تحلیل اقتصادی، به جان خریدن انگ بیسوادی است. در دهه های اخیر اقتصاد کلان متعارف ردای روش تجربی را به دوش انداخته تا اعتباری مانند فیزیک پیدا کند. ولی همیشه چشمهای کنجکاو کودکانه ای خواهند بود که عاری از انگ نداشته باشند: این پادشاه لخت است.