🔹 فصلنامه "گفتمان راهبردی فلسطین" به عنوان نخستین فصلنامه تخصصی-بین المللی چند زبانه درجمهوری اسلامی ایران و به طورخاص درحوزه مسائل فلسطین و رژیم صهیونستی بارویکردی علمی-پژوهشی به همت دبیرخانه کنفرانس بین المللی حمایت از انتفاضه فلسطین مجلس شورای اسلامی مبادرت به چاپ مقالات برتر از سوی صاحبنظران واستادان مجرب در حوزه مورد نظرمی نماید. انتشار این فصلنامه اهداف متعددی را دنبال می کند که از جمله می توان به تقویت فضای تحقیق و پژوهش در حوزه مطالعات فلسطین و سایر دانشگاه هادرعرصه بین المللی، ترسیم و ارائه رویکرد سازمان های بین المللی و منطقه ای از دیدگاه اندیشمندان و فرهیتگان عربی وغربی وهمجنین چشم اندازوافق نگاه ملت فلسطین به تحقق حقوق مشروع خود اشاره کرد؛ آن هم به صورتی که پژوهش های انجام گرفته، کاربردی داشته وبا مسائل جاری در حوزه فلسطین و رژیم صهیونستی مرتبط باشد. این فصلنامه ازطرف مجلس شورای اسلامی به کتابخانه مرکزی اهداء گردیده است.
@UT_Central_Library
yon.ir/MpKZM
@UT_Central_Library
yon.ir/MpKZM
کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران
Photo
#تقویم_فرهنگی امروز، ۱۵ مهر ۱۳۹۷
۴۵ سال پیش در چنین روزی در سال ۱۳۵۲، مهدی بامداد ـ مورخ، محقق، نویسنده و رجالشناس برجسته ـ درگذشت.
مهدی بامداد در سال ۱۲۷۶ در شهر مشهد متولد شد. پدرش رفیع، معروف به رفیعالممالک خراسانی، از رجال خراسان و برادر بزرگش، محمدعلی بامداد، از ادبا و افاضل بودند. مهدی بامداد به اقتضای وضعیت خانوادگی به تحصیلات قدیمه روی آورد و پس از طی مقدمات، سطوح را نیز نزد علما و استادان خراسان گذرانید. او در عین حال از تحصیل علوم جدید غافل نماند و ضمن تلاش برای یادگیری زبانهای خارجی، به زبان فرانسه تسلط یافت.
بامداد پس از مهاجرت به تهران، جذب ادارات دولتی شد و در مدت حدود ۴۰ سال خدمت در مشاغل دولتی، در این مسیر به مدارج عالی رسید، از جمله در سال ۱۳۲۲ و در دوران نخستوزیری علی سهیلی و به پیشنهاد او، به همراه حسین مکی، به عضویت کمیسیون بازرسی انتخاب گردید و برای بازرسی از برخی وزارتخانهها مانند وزارت کشاورزی و وزارت پیشه و هنر، مأموریت یافت. همچنین از آبان ۱۳۲۴ تا بهمن همان سال، در دولت ابراهیم حکیمی (حکیمالمُلک) معاونت نخستوزیری را بر عهده داشت. بامداد از دوستان نزدیک ابراهیم حکیمی بود و حتی در سالهای بعد و تا زمانی که حکیمی زنده و فعال بود، در کارهای مختلف به وی کمک میکرد. با برخی دیگر از رجال سیاسی نیز، همچون سید حسن تقیزاده، نجمالممالک و اعلمالدولهی ثقفی مناسبات نزدیک شخصی و دوستانه داشت و همین موضوع در کنار علاقه و اشتیاق او برای کسب اطلاع از احوال رجال ایران، موجب شد در این زمینه اطلاعات فراوانی بیندوزد که این اطلاعات بعدها در تألیف اثر بزرگ او ـ شرح حال رجال ایران در قرون ۱۲ و ۱۳ و ۱۴ هجری ـ بسیار به کارش آمد. وی در سفرنامهنویسی نیز ید طولایی داشت و وقایع و ماجراهای سیاحت و دنیاگردی خود در ۲۳ کشور مختلف اروپایی و آفریقایی را در سفرنامه یا سیاحتنامهی مفصلی تحریر کرده بود که البته تا کنون به چاپ نرسیده است. اما بیگمان، اثر اصلی و مهم او همان کتاب بزرگ و شش مجلدی «شرح حال رجال ایران» است که انتشار آن از سال ۱۳۴۷ آغاز شد و در سال ۱۳۵۲ به علت درگذشت وی پایان یافت.
مهدی بامداد در ۱۵ مهر ۱۳۵۲، پس از یک دورهی چند سالهی بیماری، در ۷۶ سالگی در تهران درگذشت و در آرامگاه امامزاده عبدالله شهر ری به خاک سپرده شد.
@UT_Central_Library
بازنویسی و تنظیم: #آرش_امجدی
۴۵ سال پیش در چنین روزی در سال ۱۳۵۲، مهدی بامداد ـ مورخ، محقق، نویسنده و رجالشناس برجسته ـ درگذشت.
مهدی بامداد در سال ۱۲۷۶ در شهر مشهد متولد شد. پدرش رفیع، معروف به رفیعالممالک خراسانی، از رجال خراسان و برادر بزرگش، محمدعلی بامداد، از ادبا و افاضل بودند. مهدی بامداد به اقتضای وضعیت خانوادگی به تحصیلات قدیمه روی آورد و پس از طی مقدمات، سطوح را نیز نزد علما و استادان خراسان گذرانید. او در عین حال از تحصیل علوم جدید غافل نماند و ضمن تلاش برای یادگیری زبانهای خارجی، به زبان فرانسه تسلط یافت.
بامداد پس از مهاجرت به تهران، جذب ادارات دولتی شد و در مدت حدود ۴۰ سال خدمت در مشاغل دولتی، در این مسیر به مدارج عالی رسید، از جمله در سال ۱۳۲۲ و در دوران نخستوزیری علی سهیلی و به پیشنهاد او، به همراه حسین مکی، به عضویت کمیسیون بازرسی انتخاب گردید و برای بازرسی از برخی وزارتخانهها مانند وزارت کشاورزی و وزارت پیشه و هنر، مأموریت یافت. همچنین از آبان ۱۳۲۴ تا بهمن همان سال، در دولت ابراهیم حکیمی (حکیمالمُلک) معاونت نخستوزیری را بر عهده داشت. بامداد از دوستان نزدیک ابراهیم حکیمی بود و حتی در سالهای بعد و تا زمانی که حکیمی زنده و فعال بود، در کارهای مختلف به وی کمک میکرد. با برخی دیگر از رجال سیاسی نیز، همچون سید حسن تقیزاده، نجمالممالک و اعلمالدولهی ثقفی مناسبات نزدیک شخصی و دوستانه داشت و همین موضوع در کنار علاقه و اشتیاق او برای کسب اطلاع از احوال رجال ایران، موجب شد در این زمینه اطلاعات فراوانی بیندوزد که این اطلاعات بعدها در تألیف اثر بزرگ او ـ شرح حال رجال ایران در قرون ۱۲ و ۱۳ و ۱۴ هجری ـ بسیار به کارش آمد. وی در سفرنامهنویسی نیز ید طولایی داشت و وقایع و ماجراهای سیاحت و دنیاگردی خود در ۲۳ کشور مختلف اروپایی و آفریقایی را در سفرنامه یا سیاحتنامهی مفصلی تحریر کرده بود که البته تا کنون به چاپ نرسیده است. اما بیگمان، اثر اصلی و مهم او همان کتاب بزرگ و شش مجلدی «شرح حال رجال ایران» است که انتشار آن از سال ۱۳۴۷ آغاز شد و در سال ۱۳۵۲ به علت درگذشت وی پایان یافت.
مهدی بامداد در ۱۵ مهر ۱۳۵۲، پس از یک دورهی چند سالهی بیماری، در ۷۶ سالگی در تهران درگذشت و در آرامگاه امامزاده عبدالله شهر ری به خاک سپرده شد.
@UT_Central_Library
بازنویسی و تنظیم: #آرش_امجدی
🖌 مقدمه ی دکتر رسول جعفریان بر کتاب تازه انتشار یافته فهرست کتابخانه مرکزی و مرکز اسناد دانشگاه تهران:
🔹 کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران، بزرگترین کتابخانه دانشگاهی کشور است، و این بزرگی، نه فقط در کمیت، بلکه در کیفیت و محتوای آثار موجود در این کتابخانه نیز هست. حجم وسیعی کتاب خطی، شمار فراوانی عکس، در کنار صدها هزار جلد کتاب لاتین، عربی و فارسی، شاهدی بر اعتبار و ارزش این مجموعه عظیم است، مجموعهای که یادگار تلاش مردان بزرگی است که طی چندین دهه این آثار را گرد آوردهاند.
🔹 در کنار میراث یاد شده، اوراق زیادی به عنوان اسناد در کتابخانه مرکزی نگهداری میشود، اسنادی که غالباً توسط شماری از شخصیتهای سیاسی و چهرههایی از خانوادههای دراز دامن و پرنفوذ ادوار اخیر تاریخ ایران به کتابخانه اهدا شده است. این اسناد منحصر به فرد، برگهایی از تاریخ ایران عزیز ما و گوهری شبچراغ برای شناسایی رویدادهایی است که در حوزه سیاست، اقتصاد و فرهنگ بر مردم ما رفته است.
🔹 معالاسف بهرغم تلاشی که توسط مردانی مانند دانشپژوه و افشار و دیگران برای شناسایی میراث خطی موجود در کتابخانه مرکزی انجام گرفته و فهارس نسخ خطی منتشر شده، در زمینه اسناد، کار کمتری صورت گرفته و هنوز حجم عظیمی از اسناد در این کتابخانه وجود دارد که میبایست فهرست شود.
🔹 پیش از این، در زمینه فهرستنگاری اسناد کارهایی صورت گرفته که شرح آن را در مقدمه نویسنده، ملاحظه خواهید کرد، اما این تلاش میبایست دنبال شده و با سرعت بیشتری دنبال شود.
🔹 کتاب حاضر که به کوشش سرکار خانم تقوایی آماده شده، گامی است در ادامه فعالیتهای گذشته که با همت و دقت و پیگیری ایشان به انجام رسیده است. مقدمه مفصل ایشان، گویای اهمیت این اسناد و روشی است که در ادامه کارهای پیشین، در زمینه فهرستنگاری اسناد موجود در کتابخانه مرکزی صورت گرفته است.
🔹 در اینجا و پس از گذشت یازده ماه از مسئولیت مدیریت کتابخانه مرکزی، باید عرض کنم، معالاسف، و به عکس شرایطی که در دوره ریاست کتابخانه مجلس طی سالهای 87 تا 91 داشتم، در کتابخانه مرکزی، از امکانات لازم برای برداشتن قدمهایی در آن حد و اندازه که هیچ، حتی عُشر آن را ندارم. این مشکل، هم به لحاظ مالی و هم از جهت اختیارات است، مشکلی که بخش عمده آن به سیستم اداری دانشگاه و پیچیدگی آن باز میگردد. متأسفانه به نظر میرسد، با وضعیت موجود، هیچ نشانی از تغییر و طبعاً پیشرفت دیده نمیشود. با این حال، تولید این مجلد از فهرست اسناد کتابخانه مرکزی را به فال نیک گرفته، امیدوارم به همت کارمندان فعال کتابخانه، بتوان گامهای بعدی را برداشت. یکی از این گامها، تأسیس بخش اسناد دانشگاه تهران در کتابخانه مرکزی بود که چند ماه قبل افتتاح شد و امیدواریم با حمایت مسئولان بتوانیم بر غنای آن بیفزاییم.
🔹 در اینجا، از سرکار خانم تقوایی که طی این ماهها بیوقفه کار کرد، و نیز مدیریت بخش اسناد کتابخانه مرکزی سرکار خانم اصیلی که خود در حال تهیه مجلدی دیگر از فهرست اسناد کتابخانه هستند، سپاسگزاری کرده و آرزوی توفیق بیشتر برای این پژوهشگران را دارم.
@UT_Central_Library
yon.ir/wBPYF
🔹 کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران، بزرگترین کتابخانه دانشگاهی کشور است، و این بزرگی، نه فقط در کمیت، بلکه در کیفیت و محتوای آثار موجود در این کتابخانه نیز هست. حجم وسیعی کتاب خطی، شمار فراوانی عکس، در کنار صدها هزار جلد کتاب لاتین، عربی و فارسی، شاهدی بر اعتبار و ارزش این مجموعه عظیم است، مجموعهای که یادگار تلاش مردان بزرگی است که طی چندین دهه این آثار را گرد آوردهاند.
🔹 در کنار میراث یاد شده، اوراق زیادی به عنوان اسناد در کتابخانه مرکزی نگهداری میشود، اسنادی که غالباً توسط شماری از شخصیتهای سیاسی و چهرههایی از خانوادههای دراز دامن و پرنفوذ ادوار اخیر تاریخ ایران به کتابخانه اهدا شده است. این اسناد منحصر به فرد، برگهایی از تاریخ ایران عزیز ما و گوهری شبچراغ برای شناسایی رویدادهایی است که در حوزه سیاست، اقتصاد و فرهنگ بر مردم ما رفته است.
🔹 معالاسف بهرغم تلاشی که توسط مردانی مانند دانشپژوه و افشار و دیگران برای شناسایی میراث خطی موجود در کتابخانه مرکزی انجام گرفته و فهارس نسخ خطی منتشر شده، در زمینه اسناد، کار کمتری صورت گرفته و هنوز حجم عظیمی از اسناد در این کتابخانه وجود دارد که میبایست فهرست شود.
🔹 پیش از این، در زمینه فهرستنگاری اسناد کارهایی صورت گرفته که شرح آن را در مقدمه نویسنده، ملاحظه خواهید کرد، اما این تلاش میبایست دنبال شده و با سرعت بیشتری دنبال شود.
🔹 کتاب حاضر که به کوشش سرکار خانم تقوایی آماده شده، گامی است در ادامه فعالیتهای گذشته که با همت و دقت و پیگیری ایشان به انجام رسیده است. مقدمه مفصل ایشان، گویای اهمیت این اسناد و روشی است که در ادامه کارهای پیشین، در زمینه فهرستنگاری اسناد موجود در کتابخانه مرکزی صورت گرفته است.
🔹 در اینجا و پس از گذشت یازده ماه از مسئولیت مدیریت کتابخانه مرکزی، باید عرض کنم، معالاسف، و به عکس شرایطی که در دوره ریاست کتابخانه مجلس طی سالهای 87 تا 91 داشتم، در کتابخانه مرکزی، از امکانات لازم برای برداشتن قدمهایی در آن حد و اندازه که هیچ، حتی عُشر آن را ندارم. این مشکل، هم به لحاظ مالی و هم از جهت اختیارات است، مشکلی که بخش عمده آن به سیستم اداری دانشگاه و پیچیدگی آن باز میگردد. متأسفانه به نظر میرسد، با وضعیت موجود، هیچ نشانی از تغییر و طبعاً پیشرفت دیده نمیشود. با این حال، تولید این مجلد از فهرست اسناد کتابخانه مرکزی را به فال نیک گرفته، امیدوارم به همت کارمندان فعال کتابخانه، بتوان گامهای بعدی را برداشت. یکی از این گامها، تأسیس بخش اسناد دانشگاه تهران در کتابخانه مرکزی بود که چند ماه قبل افتتاح شد و امیدواریم با حمایت مسئولان بتوانیم بر غنای آن بیفزاییم.
🔹 در اینجا، از سرکار خانم تقوایی که طی این ماهها بیوقفه کار کرد، و نیز مدیریت بخش اسناد کتابخانه مرکزی سرکار خانم اصیلی که خود در حال تهیه مجلدی دیگر از فهرست اسناد کتابخانه هستند، سپاسگزاری کرده و آرزوی توفیق بیشتر برای این پژوهشگران را دارم.
@UT_Central_Library
yon.ir/wBPYF
🌱 کارگاه آموزشی سه شنبه 17 مهرماه 97/07/17 آشنایی با مجموعه پایگاههای علمی نور(نورمگز) است. این پایگاه مجموعه ای غنی از مجلات فارسی و عربی را در حوزه های مختلف علوم انسانی و اجتماعی ارایه می کند. پایگاه نور علاوه بر مجلات پایگاه های سمیم نور(سامانه مشابهت یاب)، نورلایب(کتاب های الکترونیکی)و چندین پایگاه در حوزه علوم انسانی و اسلامی را شامل می شود.
کارگاه از ساعت 8:30 الی10در کتابخانه مرکزی، طبقه اول راهرو شرقی، کارگاه شماره 3 برگزار می گردد .
کارگاه از ساعت 8:30 الی10در کتابخانه مرکزی، طبقه اول راهرو شرقی، کارگاه شماره 3 برگزار می گردد .
🌿 کتاب " مساله آرتساخ(قراباغ)" در سال 1396به همت ایساک یونسیان وهمکاران ایشان، در نشر هزار کرمان تهران به چاپ رسیده است .هدف از تالیف این کتاب بررسی خطوط اصلی تاریخ ارمنستان ،آرتساخ(قراباغ)وجمهوری آذربایجان است،تدوین این کتاب با این امید انجام پذیرفته است که طرح گوشه هایی از حقایق وتاریخ منطقه قفقاز در این کتاب ،برای خواننده این امکان را فراهم کند تا خود در باره تحریف تاریخ ملت های بزرگی چون ایران وارمنستان قضاوت کند .
کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران
عبدالحسین نوایی
#تقویم_فرهنگی امروز، ۱۶ مهر ۱۳۹۷
۱۴ سال پیش در چنین روزی در سال ۱۳۸۳، عبدالحسین نوایی ـ مورخ و از مفاخر فرهنگی ایران ـ درگذشت. عبدالحسین نوایی در سال ۱۳۰۲ در تهران به دنیا آمد. تحصیلات مقدماتی را در مدارس تهران گذراند، سپس به دانشسرای عالی رفت و در رشتهی زبان و ادبیات فارسی دانشنامهی لیسانس گرفت. پس از این مراحل، دانشاندوزی را در رشتهی تاریخ ادامه داد و از دانشگاه سوربن فرانسه دانشنامهی دکتری گرفت.
دکتر نوایی از سال ۱۳۲۳ به معلمی پرداخت. در دانشگاههای تهران نیز مشغول تدریس شد و بعد از سالیان طولانی فعالیت در حوزهی فرهنگ، در سال ۱۳۵۶ بازنشسته گردید. دکتر نوایی پس از پیروزی انقلاب اسلامی، در حوزههای تصحیح، تألیف و تدریس، فعالیتهای فرهنگی را ادامه داد و همچنان در دانشگاههای شهر تهران به تدریس پرداخت. «شرح حال رجال حبیبُالسیَر»، «کریم خان زند»، «فتح تهران و گوشههایی از تاریخ مشروطیت ایران»، از آثار وی است.
دکتر عبدالحسین نوایی در ۱۶ مهر ۱۳۸۳ در ۸۱ سالگی در تهران درگذشت. انجمن آثار و مفاخر فرهنگی، استاد دکتر عبدالحسین نوایی را به عنوان یکی از مفاخر ایرانزمین معرفی کرده است.
@UT_Central_Library
بازنویسی و تنظیم: #آرش_امجدی
۱۴ سال پیش در چنین روزی در سال ۱۳۸۳، عبدالحسین نوایی ـ مورخ و از مفاخر فرهنگی ایران ـ درگذشت. عبدالحسین نوایی در سال ۱۳۰۲ در تهران به دنیا آمد. تحصیلات مقدماتی را در مدارس تهران گذراند، سپس به دانشسرای عالی رفت و در رشتهی زبان و ادبیات فارسی دانشنامهی لیسانس گرفت. پس از این مراحل، دانشاندوزی را در رشتهی تاریخ ادامه داد و از دانشگاه سوربن فرانسه دانشنامهی دکتری گرفت.
دکتر نوایی از سال ۱۳۲۳ به معلمی پرداخت. در دانشگاههای تهران نیز مشغول تدریس شد و بعد از سالیان طولانی فعالیت در حوزهی فرهنگ، در سال ۱۳۵۶ بازنشسته گردید. دکتر نوایی پس از پیروزی انقلاب اسلامی، در حوزههای تصحیح، تألیف و تدریس، فعالیتهای فرهنگی را ادامه داد و همچنان در دانشگاههای شهر تهران به تدریس پرداخت. «شرح حال رجال حبیبُالسیَر»، «کریم خان زند»، «فتح تهران و گوشههایی از تاریخ مشروطیت ایران»، از آثار وی است.
دکتر عبدالحسین نوایی در ۱۶ مهر ۱۳۸۳ در ۸۱ سالگی در تهران درگذشت. انجمن آثار و مفاخر فرهنگی، استاد دکتر عبدالحسین نوایی را به عنوان یکی از مفاخر ایرانزمین معرفی کرده است.
@UT_Central_Library
بازنویسی و تنظیم: #آرش_امجدی
کارگاه آموزشی سه شنبه 17 مهرماه 97/07/17 آشنایی با مجموعه پایگاههای علمی نور(نورمگز) است. این پایگاه مجموعه ای غنی از مجلات فارسی و عربی را در حوزه های مختلف علوم انسانی و اجتماعی ارایه می کند. پایگاه نور علاوه بر مجلات پایگاه های سمیم نور(سامانه مشابهت یاب)، نورلایب(کتاب های الکترونیکی)،پژوهیار(نرم افزار مدیریت استناد دهی در مقالات فارسی) و چندین پایگاه در حوزه علوم انسانی و اسلامی را شامل می شود.
کارگاه از ساعت 8:30 الی 10در کتابخانه مرکزی، طبقه اول راهرو شرقی، کارگاه شماره 3 برگزار می گردد .
کارگاه از ساعت 8:30 الی 10در کتابخانه مرکزی، طبقه اول راهرو شرقی، کارگاه شماره 3 برگزار می گردد .
کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران
فرخ حجت کاشانی
#تقویم_فرهنگی امروز، ۱۷ مهر ۱۳۹۷
۷۷ سال پیش در چنین روزی در سال ۱۳۲۰، فرخ حجت کاشانی ـ چهرهی ماندگار مهندسی برق ـ به دنیا آمد.
فرخ حجت کاشانی در ۱۷ مهر ۱۳۲۰ در مشهد زاده شد. در سال ۱۳۴۲ از دانشکدهی فنی دانشگاه تهران در رشتهی برق، در مقطع کارشناسی فارغالتحصیل شد و برای ادامهی تحصیل به آمریکا رفت و در سالهای ۱۳۴۸ و ۱۳۵۰، دانشنامههای لیسانس و دکتری الکترونیک را دریافت کرد.
دکتر حجت کاشانی پس از بازگشت به میهن، در دانشگاههای تهران به تدریس در مخابرات و الکترونیک پرداخت. زمینهی تحقیقاتی وی، «پراکندگی امواج و اندازهگیری امواج پیکو ثانیه» بوده است. وی کتابهای متعددی در زمینهی دانش خود تألیف و ترجمه کرده است و در چهارمین همایش چهرههای ماندگار در رشتهی مهندسی برق به عنوان چهرهی ماندگار برگزیده شد.
دکتر فرخ حجت کاشانی از چهرههای ماندگار مهندسی برق، امروز ۷۷ساله میشود.
@UT_Central_Library
بازنویسی و تنظیم: #آرش_امجدی
۷۷ سال پیش در چنین روزی در سال ۱۳۲۰، فرخ حجت کاشانی ـ چهرهی ماندگار مهندسی برق ـ به دنیا آمد.
فرخ حجت کاشانی در ۱۷ مهر ۱۳۲۰ در مشهد زاده شد. در سال ۱۳۴۲ از دانشکدهی فنی دانشگاه تهران در رشتهی برق، در مقطع کارشناسی فارغالتحصیل شد و برای ادامهی تحصیل به آمریکا رفت و در سالهای ۱۳۴۸ و ۱۳۵۰، دانشنامههای لیسانس و دکتری الکترونیک را دریافت کرد.
دکتر حجت کاشانی پس از بازگشت به میهن، در دانشگاههای تهران به تدریس در مخابرات و الکترونیک پرداخت. زمینهی تحقیقاتی وی، «پراکندگی امواج و اندازهگیری امواج پیکو ثانیه» بوده است. وی کتابهای متعددی در زمینهی دانش خود تألیف و ترجمه کرده است و در چهارمین همایش چهرههای ماندگار در رشتهی مهندسی برق به عنوان چهرهی ماندگار برگزیده شد.
دکتر فرخ حجت کاشانی از چهرههای ماندگار مهندسی برق، امروز ۷۷ساله میشود.
@UT_Central_Library
بازنویسی و تنظیم: #آرش_امجدی
کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران
محمدابراهیم آیتی
#تقویم_فرهنگی امروز، ۱۷ مهر ۱۳۹۷
۵۴ سال پیش در چنین روزی در سال ۱۳۴۳، محمدابراهیم آیتی ـ مورخ، ادیب و مترجم ـ درگذشت.
محمدابراهیم آیتی در سال ۱۲۹۳ در روستایی از توابع بیرجند متولد شد. تحصیلات خود را در زادگاهش آغاز کرد و در شهر مشهد ادامه داد. او محضر استادانی چون؛ آخوند ملّا عبدالله گازاری، حاج شیخ محمدباقر آیتی بیرجندی و ادیب نیشابوری را درک کرد. همچنین مقدمات عربی را از پدرش شیخ محمد قائنی آموخت. سپس برای ادامهی تحصیل به تهران آمد و در دانشکدهی علوم معقول و منقول به تحصیل پرداخت. محمدابراهیم آیتی در این دانشکده در رشتهی فلسفهی اسلامی دانشنامهی دکتری گرفت.
دکتر آیتی در سال ۱۳۳۴ در دانشکدهی علوم معقول و منقول مشغول به تدریس شد. کتابهای: «تاریخ حکومت مسلمین در اروپا»، «تاریخ پیامبر اسلام»، «سرمایهی سخن»، «فهرست اَبواب و فصول اَسفار» و «مرجعیت و روحانیت» از تألیفهای اوست. وی «آیینهی اسلامِ» دکتر طه حسین و «تاریخ یعقوبی» را هم به فارسی برگردانده است.
دکتر محمدابراهیم آیتی در روز جمعه ۱۷ مهر ۱۳۴۳ در حالی که برای درس تفسیر به شمیران میرفت، در اثر تصادف با خودرو، در ۵۰ سالگی درگذشت.
پیکر دکتر محمدابراهیم آیتی از مدرسهی کاظمیه تا میدان شوش تشییع گردید و پس از آن، به دستور آیتالله مرعشی در آرامگاه ابوحسین قم در ایوان اختصاصی به خاک سپرده شد.
@UT_Central_Library
بازنویسی و تنظیم: #آرش_امجدی
۵۴ سال پیش در چنین روزی در سال ۱۳۴۳، محمدابراهیم آیتی ـ مورخ، ادیب و مترجم ـ درگذشت.
محمدابراهیم آیتی در سال ۱۲۹۳ در روستایی از توابع بیرجند متولد شد. تحصیلات خود را در زادگاهش آغاز کرد و در شهر مشهد ادامه داد. او محضر استادانی چون؛ آخوند ملّا عبدالله گازاری، حاج شیخ محمدباقر آیتی بیرجندی و ادیب نیشابوری را درک کرد. همچنین مقدمات عربی را از پدرش شیخ محمد قائنی آموخت. سپس برای ادامهی تحصیل به تهران آمد و در دانشکدهی علوم معقول و منقول به تحصیل پرداخت. محمدابراهیم آیتی در این دانشکده در رشتهی فلسفهی اسلامی دانشنامهی دکتری گرفت.
دکتر آیتی در سال ۱۳۳۴ در دانشکدهی علوم معقول و منقول مشغول به تدریس شد. کتابهای: «تاریخ حکومت مسلمین در اروپا»، «تاریخ پیامبر اسلام»، «سرمایهی سخن»، «فهرست اَبواب و فصول اَسفار» و «مرجعیت و روحانیت» از تألیفهای اوست. وی «آیینهی اسلامِ» دکتر طه حسین و «تاریخ یعقوبی» را هم به فارسی برگردانده است.
دکتر محمدابراهیم آیتی در روز جمعه ۱۷ مهر ۱۳۴۳ در حالی که برای درس تفسیر به شمیران میرفت، در اثر تصادف با خودرو، در ۵۰ سالگی درگذشت.
پیکر دکتر محمدابراهیم آیتی از مدرسهی کاظمیه تا میدان شوش تشییع گردید و پس از آن، به دستور آیتالله مرعشی در آرامگاه ابوحسین قم در ایوان اختصاصی به خاک سپرده شد.
@UT_Central_Library
بازنویسی و تنظیم: #آرش_امجدی
گفتگو با استاد داوری در باره رابطه علوم انسانی و دین
@UT_Central_Library
@UT_Central_Library
📚 کتاب «ساختمان مشروطه» (روایت مرمت و بازسازی عمارت مجلس شورای ملی) نوشته مهرداد بهمنی و سارا کریمی به کتابخانه مرکزی اهدا شد.
🔹 کتاب «ساختمان مشروطه» با بیانی مستند، از زوایای گوناگون بازسازی این ساختمان تاریخی را پس از آتشسوزی ویرانگر سال 1373 روایت میکند، بخش تاریخی کتاب مطالعه مفصلی از تاریخ عمارت به دست میدهد و میکوشد تا پیشینه و مراحل تکوین بنا را تا زمان مرمت در اختیار مخاطب قرار دهد.
🔹 شخصیت اصلی این کتاب عمارت مجلس شورای ملی است که در سکوت، روایتهای گوناگون را حمل میکند. (عمارت بهارستان، ساختمان مشروطه (موزه مجلس) و یا مجلس شورای ملی در واقع کاخ میرزا حسین خان سپهسالار بوده که در ۱۲۹۵ه.ق توسط مهندس بنام ایرانی میرزا مهدی خان شقاقی ملقب به ممتحن الدوله به دستور شخص سپهسالار طراحی و ساخته شد. از زمان پیروزی انقلاب مشروطه، کاخ بهارستان برای مجلس در نظر گرفته شد. از این ساختمان برای برگزاری نشستهای مجلس شورای ملی استفاده میشد. این عمارت در طول عمر خود یکبار به توپ بسته شد و سه بار نیز طعمه حریق شد.
@UT_Central_Library
yon.ir/Tsi9v
🔹 کتاب «ساختمان مشروطه» با بیانی مستند، از زوایای گوناگون بازسازی این ساختمان تاریخی را پس از آتشسوزی ویرانگر سال 1373 روایت میکند، بخش تاریخی کتاب مطالعه مفصلی از تاریخ عمارت به دست میدهد و میکوشد تا پیشینه و مراحل تکوین بنا را تا زمان مرمت در اختیار مخاطب قرار دهد.
🔹 شخصیت اصلی این کتاب عمارت مجلس شورای ملی است که در سکوت، روایتهای گوناگون را حمل میکند. (عمارت بهارستان، ساختمان مشروطه (موزه مجلس) و یا مجلس شورای ملی در واقع کاخ میرزا حسین خان سپهسالار بوده که در ۱۲۹۵ه.ق توسط مهندس بنام ایرانی میرزا مهدی خان شقاقی ملقب به ممتحن الدوله به دستور شخص سپهسالار طراحی و ساخته شد. از زمان پیروزی انقلاب مشروطه، کاخ بهارستان برای مجلس در نظر گرفته شد. از این ساختمان برای برگزاری نشستهای مجلس شورای ملی استفاده میشد. این عمارت در طول عمر خود یکبار به توپ بسته شد و سه بار نیز طعمه حریق شد.
@UT_Central_Library
yon.ir/Tsi9v
کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران
حبیبالله هدایت
#تقویم_فرهنگی امروز، ۱۷ مهر ۱۳۹۷
۵ سال پیش در چنین روزی در سال ۱۳۹۲، پروفسور حبیبالله هدایت ـ پایهگذار مؤسسهی تغذیه و علوم غذایی و پدر علم تغذیه در ایران ـ درگذشت. حبیبالله هدایت در سال ۱۲۹۹ در شهرضا (قمشه)ی اصفهان زاده شد. او فرزند حاج علی معروف به حاج ناظم بود. دورهی ابتدایی را در زادگاهش گذراند و دورهی دبیرستان را در اصفهان به پایان برد. پس از این مراحل، تحصیلاتش را در دانشکدهی پزشکی تهران ادامه داد و دورهی انترنی را در بخش جراحی زنان و زایمان به پایان رساند. در سال ۱۳۲۷ به فرانسه رفت و در طی دورهی تخصصی زنان و زایمان، دورههای تخصصی بهداشت صنعتی و طب کار را نیز با موفقیت گذراند.
دکتر هدایت در رشتههای دکتری پزشکی در شاخهی تخصص زنان و بهداشت عمومی و صنعتی از فرانسه و علوم تغذیه از انگلستان دانش آموخت و پس از بازگشت به ایران در سال ۱۳۳۱، «انستیتو علوم تغذیه»، «انجمن دیابت ایران» و «انستیتو بهداشت کار» را تأسیس کرد. کارهای برجستهی دکتر هدایت در علوم تغذیه در طول ۵۰ سال گذشته، مورد توجه جامعهی دانشگاهی، صنعتی و سازمانهای دولتی ایران و مقامات جهانی تغذیهای ایران به رسمیت شناخته شده است. تألیف ۶ کتاب ، ۳۳ مقالهی علمی و بیش از ۵۰ گزارش تحقیقاتی بر تغذیه، و بیش از ۱۰۰ حضور در کنفرانسهای ملی و بینالمللی، در کارنامهی فعالیتهای پربار علمی دکتر هدایت دیده میشود. او پایهگذار «مجلهی تغذیه» نیز هست. مهمترین دستاورد علمی وی نظارت بر ارزیابی چگونگی تغذیه و نیازهای تغذیهای مردم ایران است. این ارزیابی در ۳۰ بخش شهری، روستایی، قبیلهای و صنعتی صورت گرفته است. نتایج این تحقیقات به فائو (سازمان خواروبار جهانی) گزارش شد که به عنوان نتایج تحقیقاتی که در جهان سوم دربارهی تغذیه به انجام رسیده، مانند یک مرجع در کشورهای در حال توسعه مورد استفاده قرار گرفت. جشنوارهی صنایع غذایی دکتر هدایت نیز به افتخار ایشان هرساله توسط انجمن علوم و صنایع غذایی ایران برگزار میشود. پروفسور حبیبالله هدایت ـ پزشک و دانشمند حوزههای بهداشت عمومی و تغذیه، پدر علم تغذیهی ایران ـ در ۱۷ مهر ۱۳۹۲ در ۹۳ سالگی شمع وجودش خاموش گشت و پس از تشییع از مقابل انستیتو تحقیقات تغذیهای و صنایع غذایی ایران، در خاک آرمید.
@UT_Central_Library
بازنویسی و تنظیم: #آرش_امجدی
۵ سال پیش در چنین روزی در سال ۱۳۹۲، پروفسور حبیبالله هدایت ـ پایهگذار مؤسسهی تغذیه و علوم غذایی و پدر علم تغذیه در ایران ـ درگذشت. حبیبالله هدایت در سال ۱۲۹۹ در شهرضا (قمشه)ی اصفهان زاده شد. او فرزند حاج علی معروف به حاج ناظم بود. دورهی ابتدایی را در زادگاهش گذراند و دورهی دبیرستان را در اصفهان به پایان برد. پس از این مراحل، تحصیلاتش را در دانشکدهی پزشکی تهران ادامه داد و دورهی انترنی را در بخش جراحی زنان و زایمان به پایان رساند. در سال ۱۳۲۷ به فرانسه رفت و در طی دورهی تخصصی زنان و زایمان، دورههای تخصصی بهداشت صنعتی و طب کار را نیز با موفقیت گذراند.
دکتر هدایت در رشتههای دکتری پزشکی در شاخهی تخصص زنان و بهداشت عمومی و صنعتی از فرانسه و علوم تغذیه از انگلستان دانش آموخت و پس از بازگشت به ایران در سال ۱۳۳۱، «انستیتو علوم تغذیه»، «انجمن دیابت ایران» و «انستیتو بهداشت کار» را تأسیس کرد. کارهای برجستهی دکتر هدایت در علوم تغذیه در طول ۵۰ سال گذشته، مورد توجه جامعهی دانشگاهی، صنعتی و سازمانهای دولتی ایران و مقامات جهانی تغذیهای ایران به رسمیت شناخته شده است. تألیف ۶ کتاب ، ۳۳ مقالهی علمی و بیش از ۵۰ گزارش تحقیقاتی بر تغذیه، و بیش از ۱۰۰ حضور در کنفرانسهای ملی و بینالمللی، در کارنامهی فعالیتهای پربار علمی دکتر هدایت دیده میشود. او پایهگذار «مجلهی تغذیه» نیز هست. مهمترین دستاورد علمی وی نظارت بر ارزیابی چگونگی تغذیه و نیازهای تغذیهای مردم ایران است. این ارزیابی در ۳۰ بخش شهری، روستایی، قبیلهای و صنعتی صورت گرفته است. نتایج این تحقیقات به فائو (سازمان خواروبار جهانی) گزارش شد که به عنوان نتایج تحقیقاتی که در جهان سوم دربارهی تغذیه به انجام رسیده، مانند یک مرجع در کشورهای در حال توسعه مورد استفاده قرار گرفت. جشنوارهی صنایع غذایی دکتر هدایت نیز به افتخار ایشان هرساله توسط انجمن علوم و صنایع غذایی ایران برگزار میشود. پروفسور حبیبالله هدایت ـ پزشک و دانشمند حوزههای بهداشت عمومی و تغذیه، پدر علم تغذیهی ایران ـ در ۱۷ مهر ۱۳۹۲ در ۹۳ سالگی شمع وجودش خاموش گشت و پس از تشییع از مقابل انستیتو تحقیقات تغذیهای و صنایع غذایی ایران، در خاک آرمید.
@UT_Central_Library
بازنویسی و تنظیم: #آرش_امجدی
کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران
سید محمد مشکوة
#تقویم_فرهنگی امروز، ۱۸ مهر ۱۳۹۷
۳۸ سال پیش در چنین روزی در سال ۱۳۵۹، سید محمد مشکوة ـ نسخهشناس و از مفاخر فرهنگی ایران ـ درگذشت.
سید محمد مشکوة در سال ۱۲۷۹ در خانوادهای روحانی از سادات جلیلالقدر شهر بیرجند به دنیا آمد. تحصیلات ابتدایی را در مکتبخانه گذراند. مدتی نیز به کسب و تجارت مشغول شد و در ضمن کار، به فراگیری زبان فرانسه پرداخت. سید محمد مشکوة در سال ۱۲۹۳ در مدرسهی علمیهی بیرجند، صرف و نحو، منطق، معانی و بیان و مقدمات فقه و اصول را آموخت. پس از این مراحل، در ۱۲۹۶ راهی مشهد مقدس شد و در حوزهی علمیهی آن جا، نزد ادیب نیشابوری و آقازادهی خراسانی درس خواند. آنگاه به عتبات عالیات رفت و به تکمیل تحصیلات علوم دینی پرداخت. سید محمد مشکوة در بازگشت به وطن در ۱۳۱۱، به دعوت وزارت معارف وقت، به تدریس فلسفه در مدرسهی سپهسالار (مدرسهی عالی شهید مطهری کنونی) پرداخت. در ۱۳۱۵ از دانشگاه تهران در رشتهی زبان و ادبیات فارسی دانشنامهی دکتری گرفت و در ۱۳۱۶ نشان درجه ۲ علمی به او داده شد. در سال ۱۳۲۹ نیز به درجهی استادی در دانشگاه تهران رسید. استاد دکتر مشکوة در نسخهشناسی و کتابشناسی تبحر بسیار داشت. اهل شعر نیز بود. از کارهای ارزشمند وی، اهدای کتابخانهی شخصی مشتمل بر ۱۳۲۱ عنوان نسخهی خطی به دانشگاه تهران در سال ۱۳۲۸ است. او با این کار نام خود را در شمار بنیانگذاران کتابخانهی مرکزی دانشگاه تهران ثبت کرده است. «رگشناسی» یا «رساله در نبض» ابن سینا، «ارسطاطالیس حکیم» و «فوائد الدریه» شامل چند رساله از ابن سینا، بخشی از آثار این دانشمند علوم انسانی است که بیش از هفتاد اثر در زمینهی تصحیح متون و تألیف دارد. استاد دکتر سید محمد مشکوة در ۱۸ مهر ۱۳۵۹ در ۸۰سالگی در لندن شمع وجودش خاموش گشت و پیکرش پس از انتقال به ایران، در حرم حضرت معصومه سلامالله علیها در قم به خاک سپرده شد. انجمن آثار و مفاخر ملّی، استاد دکتر سید محمد مشکوة را به عنوان یکی از مفاخر ایرانزمین معرفی کرده است.
@UT_Central_Library
بازنویسی و تنظیم: #آرش_امجدی
۳۸ سال پیش در چنین روزی در سال ۱۳۵۹، سید محمد مشکوة ـ نسخهشناس و از مفاخر فرهنگی ایران ـ درگذشت.
سید محمد مشکوة در سال ۱۲۷۹ در خانوادهای روحانی از سادات جلیلالقدر شهر بیرجند به دنیا آمد. تحصیلات ابتدایی را در مکتبخانه گذراند. مدتی نیز به کسب و تجارت مشغول شد و در ضمن کار، به فراگیری زبان فرانسه پرداخت. سید محمد مشکوة در سال ۱۲۹۳ در مدرسهی علمیهی بیرجند، صرف و نحو، منطق، معانی و بیان و مقدمات فقه و اصول را آموخت. پس از این مراحل، در ۱۲۹۶ راهی مشهد مقدس شد و در حوزهی علمیهی آن جا، نزد ادیب نیشابوری و آقازادهی خراسانی درس خواند. آنگاه به عتبات عالیات رفت و به تکمیل تحصیلات علوم دینی پرداخت. سید محمد مشکوة در بازگشت به وطن در ۱۳۱۱، به دعوت وزارت معارف وقت، به تدریس فلسفه در مدرسهی سپهسالار (مدرسهی عالی شهید مطهری کنونی) پرداخت. در ۱۳۱۵ از دانشگاه تهران در رشتهی زبان و ادبیات فارسی دانشنامهی دکتری گرفت و در ۱۳۱۶ نشان درجه ۲ علمی به او داده شد. در سال ۱۳۲۹ نیز به درجهی استادی در دانشگاه تهران رسید. استاد دکتر مشکوة در نسخهشناسی و کتابشناسی تبحر بسیار داشت. اهل شعر نیز بود. از کارهای ارزشمند وی، اهدای کتابخانهی شخصی مشتمل بر ۱۳۲۱ عنوان نسخهی خطی به دانشگاه تهران در سال ۱۳۲۸ است. او با این کار نام خود را در شمار بنیانگذاران کتابخانهی مرکزی دانشگاه تهران ثبت کرده است. «رگشناسی» یا «رساله در نبض» ابن سینا، «ارسطاطالیس حکیم» و «فوائد الدریه» شامل چند رساله از ابن سینا، بخشی از آثار این دانشمند علوم انسانی است که بیش از هفتاد اثر در زمینهی تصحیح متون و تألیف دارد. استاد دکتر سید محمد مشکوة در ۱۸ مهر ۱۳۵۹ در ۸۰سالگی در لندن شمع وجودش خاموش گشت و پیکرش پس از انتقال به ایران، در حرم حضرت معصومه سلامالله علیها در قم به خاک سپرده شد. انجمن آثار و مفاخر ملّی، استاد دکتر سید محمد مشکوة را به عنوان یکی از مفاخر ایرانزمین معرفی کرده است.
@UT_Central_Library
بازنویسی و تنظیم: #آرش_امجدی