کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران
محمدعلی جمالزاده
#تقویم_فرهنگی امروز، ۱۷ آبان ۱۳۹۷
۲۱ سال پیش در چنین روزی در سال ۱۳۷۶، سید محمدعلی جمالزاده ـ نویسنده و مترجم ـ درگذشت.
سید محمدعلی جمالزاده فرزند سید جمالالدین واعظ اصفهانی، در سال ۱۲۷۰ در اصفهان زاده شد. پدر جمالزاده ـ سید جمالالدین واعظ ـ از روحانیان بنام دورهی مشروطه بود که در مبارزه با محمدعلی شاه قاجار دستگیر شد و به حکم او در بروجرد به شهادت رسید. جمالزاده تحصیلات خود را در بیروت آغاز کرد، سپس به فرانسه رفت و آن را ادامه داد. پس از مدتی، به پیشنهاد ممتازالسلطنه ـ سفیر ایران در فرانسه ـ به لوزان سویس رفت. بعد از این مرحله، دوباره به فرانسه رفت و در دانشگاه شهر «دیژون» در رشتهی حقوق تحصیل کرد و در ۱۲۹۰ دانشنامهی دیپلم حقوق گرفت.
جمالزاده در گیرودار جنگ جهانی اول به دعوت ملّیون ایران به رهبری سید حسن تقیزاده، برای مبارزه بر ضد روسیه و انگلیس به برلین رفت. در آن جا با ابراهیم پورداوود، محمد قزوینی و حسین کاظمزادهی ایرانشهر آشنا شد. او در آلمان با «مجلهی کاوه» همکاری میکرد که تا تعطیلی این مجله در سال ۱۳۰۱ ادامه داشت. مدتی هم در سفارت ایران در برلین خدمت کرد. در ۱۳۱۱ نیز به «دفتر بینالمللی کار» وابسته به جامعهی ملل پیوست.
جمالزاده در مجموع فقط ۱۳ سال از عمر طولانی خود را در ایران گذراند. او در دوران جنگ جهانی دوم در ژنو ساکن شد و در گوشهی تنهایی به نوشتن مقالات و داستانهای خود مشغول گردید. در دوران حکومت رضا شاه پهلوی، کم و بیش خاموشی گزیده بود، اگرچه در مواردی کارهایی به انجام رساند، مانند نشر «مجلهی علم و هنر» در ژنو. محمدعلی جمالزاده ابداعکنندهی «قصهنویسی نوین فارسی» است. وی برای حفظ فرهنگ عامه و نشان دادن زبان مردم کوچه و بازار، در داستانهایش از لغات و اصطلاحات روزمرهی مردم استفاده میکرد. شخصیتهای داستانی او نیز هر یک نمایندهای از گروههای مختلف جامعه هستند و این، ویژگی خاص نوشتههای او بود. جمالزاده نخستین کتاب خود ـ گنج شایگان ـ را در سال ۱۲۹۶ به چاپ رساند و پس از آن، نخستین نوشتهی داستانیاش را با نام «فارسی شکر است» در سال ۱۳۰۰ در «مجلهی کاوه» منتشر کرد. او پیش از روی آوردن به داستاننویسی، نویسندهی مباحث تاریخی، اجتماعی و سیاسی در «مجلهی کاوه» بود. جمالزاده ترجمه هم میکرد. «ویلهلم تل» اثر شیلر، «داستان بشر» اثر هندریک وان لون، و «دون کارلوس» و «خسیس» ِ مولیر از آثاری است که او به فارسی برگردانده است. داستانهای وی انتقادی، ساده، طنزآمیز و آکنده از ضربالمثلها و اصطلاحات عامیانه است. این نویسندهی نامدار معاصر ایران، در سال ۱۳۵۵ بخشی از کتابهای کتابخانهی خود را در ۳ مرحله به «کتابخانهی مرکزی و مرکز اسناد دانشگاه تهران» بخشید. از دیگر آثار وی: «فرهنگ لغات عامیانه» و داستانهای: «یکی بود یکی نبود»، «دارُالمجانین»، «صحرای محشر» و «قُلتَشَن دیوان» است.
سید محمدعلی جمالزاده در ۱۷ آبان ۱۳۷۶ در ژنو سویس در حالی که بیش از یک سده از عمر خود را پشت سر گذاشته بود، درگذشت و در همان جا به خاک سپرده شد.
@UT_Central_Library
بازنویسی و تنظیم: #آرش_امجدی
۲۱ سال پیش در چنین روزی در سال ۱۳۷۶، سید محمدعلی جمالزاده ـ نویسنده و مترجم ـ درگذشت.
سید محمدعلی جمالزاده فرزند سید جمالالدین واعظ اصفهانی، در سال ۱۲۷۰ در اصفهان زاده شد. پدر جمالزاده ـ سید جمالالدین واعظ ـ از روحانیان بنام دورهی مشروطه بود که در مبارزه با محمدعلی شاه قاجار دستگیر شد و به حکم او در بروجرد به شهادت رسید. جمالزاده تحصیلات خود را در بیروت آغاز کرد، سپس به فرانسه رفت و آن را ادامه داد. پس از مدتی، به پیشنهاد ممتازالسلطنه ـ سفیر ایران در فرانسه ـ به لوزان سویس رفت. بعد از این مرحله، دوباره به فرانسه رفت و در دانشگاه شهر «دیژون» در رشتهی حقوق تحصیل کرد و در ۱۲۹۰ دانشنامهی دیپلم حقوق گرفت.
جمالزاده در گیرودار جنگ جهانی اول به دعوت ملّیون ایران به رهبری سید حسن تقیزاده، برای مبارزه بر ضد روسیه و انگلیس به برلین رفت. در آن جا با ابراهیم پورداوود، محمد قزوینی و حسین کاظمزادهی ایرانشهر آشنا شد. او در آلمان با «مجلهی کاوه» همکاری میکرد که تا تعطیلی این مجله در سال ۱۳۰۱ ادامه داشت. مدتی هم در سفارت ایران در برلین خدمت کرد. در ۱۳۱۱ نیز به «دفتر بینالمللی کار» وابسته به جامعهی ملل پیوست.
جمالزاده در مجموع فقط ۱۳ سال از عمر طولانی خود را در ایران گذراند. او در دوران جنگ جهانی دوم در ژنو ساکن شد و در گوشهی تنهایی به نوشتن مقالات و داستانهای خود مشغول گردید. در دوران حکومت رضا شاه پهلوی، کم و بیش خاموشی گزیده بود، اگرچه در مواردی کارهایی به انجام رساند، مانند نشر «مجلهی علم و هنر» در ژنو. محمدعلی جمالزاده ابداعکنندهی «قصهنویسی نوین فارسی» است. وی برای حفظ فرهنگ عامه و نشان دادن زبان مردم کوچه و بازار، در داستانهایش از لغات و اصطلاحات روزمرهی مردم استفاده میکرد. شخصیتهای داستانی او نیز هر یک نمایندهای از گروههای مختلف جامعه هستند و این، ویژگی خاص نوشتههای او بود. جمالزاده نخستین کتاب خود ـ گنج شایگان ـ را در سال ۱۲۹۶ به چاپ رساند و پس از آن، نخستین نوشتهی داستانیاش را با نام «فارسی شکر است» در سال ۱۳۰۰ در «مجلهی کاوه» منتشر کرد. او پیش از روی آوردن به داستاننویسی، نویسندهی مباحث تاریخی، اجتماعی و سیاسی در «مجلهی کاوه» بود. جمالزاده ترجمه هم میکرد. «ویلهلم تل» اثر شیلر، «داستان بشر» اثر هندریک وان لون، و «دون کارلوس» و «خسیس» ِ مولیر از آثاری است که او به فارسی برگردانده است. داستانهای وی انتقادی، ساده، طنزآمیز و آکنده از ضربالمثلها و اصطلاحات عامیانه است. این نویسندهی نامدار معاصر ایران، در سال ۱۳۵۵ بخشی از کتابهای کتابخانهی خود را در ۳ مرحله به «کتابخانهی مرکزی و مرکز اسناد دانشگاه تهران» بخشید. از دیگر آثار وی: «فرهنگ لغات عامیانه» و داستانهای: «یکی بود یکی نبود»، «دارُالمجانین»، «صحرای محشر» و «قُلتَشَن دیوان» است.
سید محمدعلی جمالزاده در ۱۷ آبان ۱۳۷۶ در ژنو سویس در حالی که بیش از یک سده از عمر خود را پشت سر گذاشته بود، درگذشت و در همان جا به خاک سپرده شد.
@UT_Central_Library
بازنویسی و تنظیم: #آرش_امجدی
🎯کار گاه آشنایی با بزرگترین دانشنامه جهان
📆 پنجشنبه، اول آذرماه 1397
🏢 کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران
🎓 هزینه ثبت نام ویژه اعضای سازمان: 5 هزار تومان
+ 📜 ارائه گواهی نامه شرکت در همایش
🖥 سامانه ثبت نام: Reg.isic.ir
🎯@isic_ir
📆 پنجشنبه، اول آذرماه 1397
🏢 کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران
🎓 هزینه ثبت نام ویژه اعضای سازمان: 5 هزار تومان
+ 📜 ارائه گواهی نامه شرکت در همایش
🖥 سامانه ثبت نام: Reg.isic.ir
🎯@isic_ir
کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران
مهدی سحابی
#تقویم_فرهنگی امروز، ۱۸ آبان ۱۳۹۷
۹ سال پیش در چنین روزی در سال ۱۳۸۸، مهدی سحابی ـ مترجم، نقاش و مجسمهساز و عکاس ـ درگذشت.
مهدی سحابی در سال ۱۳۲۳ در قزوین زاده شد. تحصیلات متوسطه را در تهران گذراند، بعد به دانشکدهی هنرهای زیبای دانشگاه تهران رفت و در رشتهی نقاشی به تحصیل پرداخت، ولی پس از مدتی آن را نیمهکاره رها کرد. آنگاه به ایتالیا رفت و در رشتهی کارگردانی سینما، در فرهنگستان هنرهای زیبای رُم مشغول تحصیل شد. سحابی این بار هم پس از مدتی تحصیل را رها کرد و به روزنامهنگاری، بازیگری و عکاسی پرداخت. سرانجام ادبیات، نقاشی و ترجمهی ادبی را برگزید.
سحابی از آنجا که به زبانهای ایتالیایی، فرانسوی و انگلیسی تسلط داشت، آثار متعددی را از نویسندگان غربی ترجمه کرد. از آن میان: «دانهی زیر برف» از اینیاتسیو سیلونه، «همه میمیرند» ِ سیمون دوبوار، «دیوید کاپرفیلد» و «آرزوهای بزرگ» ِ چارلز دیکنز، مجموعهی هشتجلدیِ «زمان از دست رفته» از مارسل پروست، و «دور دنیا در هشتاد روز» ِ ژول ورن. وی چند دوره نمایشگاه هنری نیز در ایران و جهان با مضمون صورتکهای متعدد انسانی برپا کرد. مهدی سحابی در ۱۸ آبان ۱۳۸۸ در ۶۵ سالگی در پاریس درگذشت.
@UT_Central_Library
بازنویسی و تنظیم: #آرش_امجدی
۹ سال پیش در چنین روزی در سال ۱۳۸۸، مهدی سحابی ـ مترجم، نقاش و مجسمهساز و عکاس ـ درگذشت.
مهدی سحابی در سال ۱۳۲۳ در قزوین زاده شد. تحصیلات متوسطه را در تهران گذراند، بعد به دانشکدهی هنرهای زیبای دانشگاه تهران رفت و در رشتهی نقاشی به تحصیل پرداخت، ولی پس از مدتی آن را نیمهکاره رها کرد. آنگاه به ایتالیا رفت و در رشتهی کارگردانی سینما، در فرهنگستان هنرهای زیبای رُم مشغول تحصیل شد. سحابی این بار هم پس از مدتی تحصیل را رها کرد و به روزنامهنگاری، بازیگری و عکاسی پرداخت. سرانجام ادبیات، نقاشی و ترجمهی ادبی را برگزید.
سحابی از آنجا که به زبانهای ایتالیایی، فرانسوی و انگلیسی تسلط داشت، آثار متعددی را از نویسندگان غربی ترجمه کرد. از آن میان: «دانهی زیر برف» از اینیاتسیو سیلونه، «همه میمیرند» ِ سیمون دوبوار، «دیوید کاپرفیلد» و «آرزوهای بزرگ» ِ چارلز دیکنز، مجموعهی هشتجلدیِ «زمان از دست رفته» از مارسل پروست، و «دور دنیا در هشتاد روز» ِ ژول ورن. وی چند دوره نمایشگاه هنری نیز در ایران و جهان با مضمون صورتکهای متعدد انسانی برپا کرد. مهدی سحابی در ۱۸ آبان ۱۳۸۸ در ۶۵ سالگی در پاریس درگذشت.
@UT_Central_Library
بازنویسی و تنظیم: #آرش_امجدی
کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران
توران میرهادی
#تقویم_فرهنگی امروز، ۱۸ آبان ۱۳۹۷
۲ سال پیش در چنین روزی در سال ۱۳۹۵، توران میرهادی ـ نویسنده در حوزهی ادبیات کودک و از مفاخر فرهنگی ایران ـ درگذشت.
توران میرهادی در سال ۱۳۰۶ در تهران از پدری با تبار تفرشی و مادری آلمانی متولد شد. پس از گذراندن تحصیلات ابتدایی و آموختن زبانهای آلمانی و انگلیسی نزد مادر و سپس در دبیرستان، به آموختن موسیقی و نقاشی پرداخت. تحصیلات متوسطه را که به پایان رساند، در سال ۱۳۲۴ برای تحصیل در رشتهی روانشناسی و تعلیم و تربیتِ پیش از دبستان، راهی فرانسه شد. در سال ۱۳۳۰ تحصیلاتش را در این زمینه با موفقیت پشت سر گذاشت و به ایران بازگشت.
توران میرهادی در ۱۳۳۴ «کودکستان فرهاد» را تأسیس کرد که بعدها «مجتمع آموزشی تجربی فرهاد» نام گرفت. وی همچنین یکی از بنیانگذاران «شورای کتاب کودک» در سال ۱۳۴۱ بوده است. بانو میرهادی در کنگرههای بینالمللی مختلفی شرکت فعال داشت. وی همچنین دبیر «فرهنگنامهی کودکان و نوجوانان» بود که تا کنون هفده جلد از آن به چاپ رسیده است. در عین حال پایاننامههای فراوانی به راهنمایی این استاد تدوین شده است. آثار متعددی نیز از خانم میرهادی تا کنون منتشر شده، از آن میان: تألیف کتابهای «گذری در ادبیات کودکان»، «کتاب کار مربی کودک»، «جستجو در راهها» و «روشهای تربیت». انجمن آثار و مفاخر فرهنگی، به پاس سالها خدمات علمی و فرهنگی، توران میرهادی را به عنوان یکی از مفاخر فرهنگی ایرانزمین معرفی کرده است.
توران میرهادی ـ مادر ادبیات کودکان و نوجوانان ایران ـ در ۱۸ آبان ۱۳۹۵ در ۸۹ سالگی شمع وجودش خاموش گشت و در آرامگاه امامزاده عبدالله شهر ری در خاک آرمید.
@UT_Central_Library
بازنویسی و تنظیم: #آرش_امجدی
۲ سال پیش در چنین روزی در سال ۱۳۹۵، توران میرهادی ـ نویسنده در حوزهی ادبیات کودک و از مفاخر فرهنگی ایران ـ درگذشت.
توران میرهادی در سال ۱۳۰۶ در تهران از پدری با تبار تفرشی و مادری آلمانی متولد شد. پس از گذراندن تحصیلات ابتدایی و آموختن زبانهای آلمانی و انگلیسی نزد مادر و سپس در دبیرستان، به آموختن موسیقی و نقاشی پرداخت. تحصیلات متوسطه را که به پایان رساند، در سال ۱۳۲۴ برای تحصیل در رشتهی روانشناسی و تعلیم و تربیتِ پیش از دبستان، راهی فرانسه شد. در سال ۱۳۳۰ تحصیلاتش را در این زمینه با موفقیت پشت سر گذاشت و به ایران بازگشت.
توران میرهادی در ۱۳۳۴ «کودکستان فرهاد» را تأسیس کرد که بعدها «مجتمع آموزشی تجربی فرهاد» نام گرفت. وی همچنین یکی از بنیانگذاران «شورای کتاب کودک» در سال ۱۳۴۱ بوده است. بانو میرهادی در کنگرههای بینالمللی مختلفی شرکت فعال داشت. وی همچنین دبیر «فرهنگنامهی کودکان و نوجوانان» بود که تا کنون هفده جلد از آن به چاپ رسیده است. در عین حال پایاننامههای فراوانی به راهنمایی این استاد تدوین شده است. آثار متعددی نیز از خانم میرهادی تا کنون منتشر شده، از آن میان: تألیف کتابهای «گذری در ادبیات کودکان»، «کتاب کار مربی کودک»، «جستجو در راهها» و «روشهای تربیت». انجمن آثار و مفاخر فرهنگی، به پاس سالها خدمات علمی و فرهنگی، توران میرهادی را به عنوان یکی از مفاخر فرهنگی ایرانزمین معرفی کرده است.
توران میرهادی ـ مادر ادبیات کودکان و نوجوانان ایران ـ در ۱۸ آبان ۱۳۹۵ در ۸۹ سالگی شمع وجودش خاموش گشت و در آرامگاه امامزاده عبدالله شهر ری در خاک آرمید.
@UT_Central_Library
بازنویسی و تنظیم: #آرش_امجدی
📝 سلسله یادداشت های دکتر رضا منصوری درباره علم نوین
What is Science?
علم چیست؟
🔸بخش دوم: علم در جامعه های بدون اجتماع علمی
II. Science in the societies withou scientific community
🔸یادداشت هفتم:
🔹علم به عنوان کالای عمومی
Science as public good
كالایي عمومي است كه در اختیار همه باشد و هر كس بتواند از آن استفاده كند. مثلاً هواي پاكيزه در شهرها و يا بوستانهاي شهري كالاي عمومي است: همه ميتوانند از آن استفاده كنند. کوه هم کالای عمومی است گرچه شاید هر کس توان استفاده از آن را ندارد مگر کوه نورد باشد. اما هنگامي كه از علم يا دانش به عنوان يك كالاي عمومي صحبت ميكنيم بايد به چگونگي و جمعيت توانا در استفاده از آن توجه داشته باشيم؛ و نیز توجه داشته باشیم که منظور از علم در این جا دانش است نه آن فرایندی که در آن دانش آفریده می شود؛ همان گونه که صنعت یک کالای عمومی نیست اما کالاهای صنعتی می تواند در اختیار همه باشد، دانش هم نوعی برونداد صریح وکتبی فرایند علمی است. در این معنی، علم/ دانش كالايی عمومي است که نتيجة ابداعها و كشفهاي دانشگران است و در اختيار همه. حتی بیش از این، روالها و روشهای علمی را هم می توان کالای عمومی دانست.
آيا همگان توان استفاده از اين كالا را دارند؟ جايي كه اجتماع علمي وجود دارد امکان استفاده از اين كالا برای هر عضو که توان استفاده از آن دانش را داشته باشد وجود دارد. توان دانشآفريني دانشگران چگونگي استفاده از اين كالا و تبديل آن به سود نمادين صريح را تعیین می کند. جایی كه اجتماع علمي وجود ندارد اين كالا نقش عمومي خود را از دست ميدهد و می شود کالایی خاص برای اعضای اجتماع علمیِ کشورهای خاص یا دانشگرانی که عضو اجتماع علمی جهانی باشند. پس این کالا صرفاً در اختيار تعداد اندكي از كشورهاي صنعتی است كه اجتماع علمي دارند و ميتوانند با نوآوري اين كالا را به انواع سرمايههاي نمادين و نانمادين اقتصادي تبديل كنند. كشورهاي جهان سوم در استفاده از اين كالا محرومند، گرچه دانشگران آن ها توان استفاده از این کالا را دارند. توان فردی دانشگر به معنی توان جامعه در استفاده از این کالا نیست؛ استفاده از این کالا موکول است به سیاست گذاری و اجرای سیاست های هوشمندانه. کشور ما از این سیاست ها غافل است.
🔹 این سلسله یادداشتها هرهفته عصر جمعه در همین صفحه منتشر می شود.
@UT_Central_Library
yon.ir/oYrou
What is Science?
علم چیست؟
🔸بخش دوم: علم در جامعه های بدون اجتماع علمی
II. Science in the societies withou scientific community
🔸یادداشت هفتم:
🔹علم به عنوان کالای عمومی
Science as public good
كالایي عمومي است كه در اختیار همه باشد و هر كس بتواند از آن استفاده كند. مثلاً هواي پاكيزه در شهرها و يا بوستانهاي شهري كالاي عمومي است: همه ميتوانند از آن استفاده كنند. کوه هم کالای عمومی است گرچه شاید هر کس توان استفاده از آن را ندارد مگر کوه نورد باشد. اما هنگامي كه از علم يا دانش به عنوان يك كالاي عمومي صحبت ميكنيم بايد به چگونگي و جمعيت توانا در استفاده از آن توجه داشته باشيم؛ و نیز توجه داشته باشیم که منظور از علم در این جا دانش است نه آن فرایندی که در آن دانش آفریده می شود؛ همان گونه که صنعت یک کالای عمومی نیست اما کالاهای صنعتی می تواند در اختیار همه باشد، دانش هم نوعی برونداد صریح وکتبی فرایند علمی است. در این معنی، علم/ دانش كالايی عمومي است که نتيجة ابداعها و كشفهاي دانشگران است و در اختيار همه. حتی بیش از این، روالها و روشهای علمی را هم می توان کالای عمومی دانست.
آيا همگان توان استفاده از اين كالا را دارند؟ جايي كه اجتماع علمي وجود دارد امکان استفاده از اين كالا برای هر عضو که توان استفاده از آن دانش را داشته باشد وجود دارد. توان دانشآفريني دانشگران چگونگي استفاده از اين كالا و تبديل آن به سود نمادين صريح را تعیین می کند. جایی كه اجتماع علمي وجود ندارد اين كالا نقش عمومي خود را از دست ميدهد و می شود کالایی خاص برای اعضای اجتماع علمیِ کشورهای خاص یا دانشگرانی که عضو اجتماع علمی جهانی باشند. پس این کالا صرفاً در اختيار تعداد اندكي از كشورهاي صنعتی است كه اجتماع علمي دارند و ميتوانند با نوآوري اين كالا را به انواع سرمايههاي نمادين و نانمادين اقتصادي تبديل كنند. كشورهاي جهان سوم در استفاده از اين كالا محرومند، گرچه دانشگران آن ها توان استفاده از این کالا را دارند. توان فردی دانشگر به معنی توان جامعه در استفاده از این کالا نیست؛ استفاده از این کالا موکول است به سیاست گذاری و اجرای سیاست های هوشمندانه. کشور ما از این سیاست ها غافل است.
🔹 این سلسله یادداشتها هرهفته عصر جمعه در همین صفحه منتشر می شود.
@UT_Central_Library
yon.ir/oYrou
TITLES FOR E-JOURNALS.xls
110.5 KB
🔹قابل توجه پژوهشگران محترم
کتابخانه مرکزی و مرکز اسناد اقدام به دیجیتال سازی بعضی عناوین نشریات قدیمی خود نموده است . علاقمندان جهت خرید یا کسب اطلاعات بیشتر با شماره 61112842 تماس حاصل نمایند.
کتابخانه مرکزی و مرکز اسناد اقدام به دیجیتال سازی بعضی عناوین نشریات قدیمی خود نموده است . علاقمندان جهت خرید یا کسب اطلاعات بیشتر با شماره 61112842 تماس حاصل نمایند.
هیچ نوع کارگاهی تحت عنوان «کارگاه جامع اپلای» در دانشگاه تهران برگزار نمی شود
بدنبال درج اطلاعیه ای از سوی يك گروه تلگرامي ناشناس به نام «رسانه دانشجویی دانشگاه تهران» درباره برگزاری سومین کارگاه جامع اپلای در كتابخانه مركزي اين دانشگاه، كتابخانه مركزي دانشگاه اعلام نمود هيچ گونه مجوزي تحت اين عنوان يا عناوين مشابه، به هيچ شركت يا موسسه اي داده نشده و طبیعی است که دانشگاه تهران و موسسات وابسته در اين زمينه مسئوليتي ندارند.
@UT_Central_Library
بدنبال درج اطلاعیه ای از سوی يك گروه تلگرامي ناشناس به نام «رسانه دانشجویی دانشگاه تهران» درباره برگزاری سومین کارگاه جامع اپلای در كتابخانه مركزي اين دانشگاه، كتابخانه مركزي دانشگاه اعلام نمود هيچ گونه مجوزي تحت اين عنوان يا عناوين مشابه، به هيچ شركت يا موسسه اي داده نشده و طبیعی است که دانشگاه تهران و موسسات وابسته در اين زمينه مسئوليتي ندارند.
@UT_Central_Library
کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران
روحالله خالقی
#تقویم_فرهنگی امروز، ۲۱ آبان ۱۳۹۷
۵۳ سال پیش در چنین روزی در سال ۱۳۴۴، روحالله خالقی ـ موسیقیدان و آهنگساز موسیقی دستگاهی ایرانی ـ درگذشت.
روحالله خالقی در سال ۱۲۸۵ در ماهان کرمان متولد شد. پدر و مادرش هر دو از نوازندگان تار بودند. خالقی در کودکی همراه خانواده به تهران آمد و تحصیلات ابتدایی را در مدرسهی آمریکاییها گذراند، اما چون پدرش در سال ۱۲۹۷ به شیراز انتقال یافت، خالقی هم تحصیلات خود را در آن جا دنبال کرد. او در شیراز از مکتب میرزا نصیر فرصت در عروض و نقاشی بهره برد. همچنین نزد میرزا رحیم به فراگیری موسیقی دستگاهی ایرانی روی آورد. در سال ۱۳۰۲ در تهران به مدرسهی عالی موسیقی رفت و تحت نظر علینقی وزیری و ابوالحسن صبا یادگیری موسیقی و نواختن ویولون را آغاز کرد. در سال ۱۳۰۴ چهار کنسرت به رهبری وزیری در مدرسهی عالی موسیقی اجرا شد که خالقی در آنها به عنوان نوازنده حضور داشت. خالقی آموزش موسیقی را از ۱۳۰۷ در مدرسهی ورزش آغاز کرد و خود در ۱۳۱۰ از دارالفنون دانشنامهی دیپلم گرفت و وارد دارُالمعلمین شد. در سال ۱۳۱۱ هم «کافه بلدیهی شهرداری تهران» را بنیان گذاشت که احمد فروتن راد، مهدی دفتری، علیمحمد خادم میثاق و جواد معروفی و خودش، اعضای این گروه را تشکیل میدادند.
روحالله خالقی در سال ۱۳۱۳ دانشنامهی لیسانس خود را در رشتهی فلسفه و ادبیات از دانشسرای عالی گرفت و در ۱۳۱۷ معاون دفتر وزارت فرهنگ شد. در ۱۳۲۰ هم معاون ادارهی موسیقی کشور و نیز معاون «هنرستان عالی موسیقی» شد و در ۱۳۲۸ «هنرستان موسیقی ملی» را بنیان گذاشت. روحالله خالقی سالها نیز در رادیو ایران فعالیت داشت و رئیس شورای موسیقی رادیو بود. او در رادیو برنامههای «یادی از هنرمندانِ درگذشته» و «ساز و سخن» را راهاندازی کرد. سرپرست ارکستر گلها نیز بود. خالقی آهنگهایی هم ساخته است که «ای ایران ای مرز پر گهر»، با شعری از دکتر حسین گل گلاب، ماندگارترین آنهاست.
در کارنامهی هنری این موسیقیدان برجسته، به جز آهنگسازی، تنظیم و اجرای بسیاری از تصنیفهای شیدا و عارف برای ارکستر نیز دیده میشود. کتابهای ارزشمندی چون؛ «نظری به موسیقی» و «سرگذشت موسیقی ایران» را نیز تألیف کرده است. مقالاتی هم در حوزهی موسیقی در مجلات «موزیک ایران» و «موسیقی» نوشته است. خالقی خود نیز مجلهای در حوزهی موسیقی به نام «چنگ» را منتشر کرد که تنها ۴ شماره از آن به چاپ رسید. روحالله خالقی در ۲۱ آبان ۱۳۴۴ در ۵۹ سالگی در سالزبورگ اتریش درگذشت و در گورستان ظهیرالدولهی شمیران به خاک سپرده شد.
@UT_Central_Library
بازنویسی و تنظیم: #آرش_امجدی
۵۳ سال پیش در چنین روزی در سال ۱۳۴۴، روحالله خالقی ـ موسیقیدان و آهنگساز موسیقی دستگاهی ایرانی ـ درگذشت.
روحالله خالقی در سال ۱۲۸۵ در ماهان کرمان متولد شد. پدر و مادرش هر دو از نوازندگان تار بودند. خالقی در کودکی همراه خانواده به تهران آمد و تحصیلات ابتدایی را در مدرسهی آمریکاییها گذراند، اما چون پدرش در سال ۱۲۹۷ به شیراز انتقال یافت، خالقی هم تحصیلات خود را در آن جا دنبال کرد. او در شیراز از مکتب میرزا نصیر فرصت در عروض و نقاشی بهره برد. همچنین نزد میرزا رحیم به فراگیری موسیقی دستگاهی ایرانی روی آورد. در سال ۱۳۰۲ در تهران به مدرسهی عالی موسیقی رفت و تحت نظر علینقی وزیری و ابوالحسن صبا یادگیری موسیقی و نواختن ویولون را آغاز کرد. در سال ۱۳۰۴ چهار کنسرت به رهبری وزیری در مدرسهی عالی موسیقی اجرا شد که خالقی در آنها به عنوان نوازنده حضور داشت. خالقی آموزش موسیقی را از ۱۳۰۷ در مدرسهی ورزش آغاز کرد و خود در ۱۳۱۰ از دارالفنون دانشنامهی دیپلم گرفت و وارد دارُالمعلمین شد. در سال ۱۳۱۱ هم «کافه بلدیهی شهرداری تهران» را بنیان گذاشت که احمد فروتن راد، مهدی دفتری، علیمحمد خادم میثاق و جواد معروفی و خودش، اعضای این گروه را تشکیل میدادند.
روحالله خالقی در سال ۱۳۱۳ دانشنامهی لیسانس خود را در رشتهی فلسفه و ادبیات از دانشسرای عالی گرفت و در ۱۳۱۷ معاون دفتر وزارت فرهنگ شد. در ۱۳۲۰ هم معاون ادارهی موسیقی کشور و نیز معاون «هنرستان عالی موسیقی» شد و در ۱۳۲۸ «هنرستان موسیقی ملی» را بنیان گذاشت. روحالله خالقی سالها نیز در رادیو ایران فعالیت داشت و رئیس شورای موسیقی رادیو بود. او در رادیو برنامههای «یادی از هنرمندانِ درگذشته» و «ساز و سخن» را راهاندازی کرد. سرپرست ارکستر گلها نیز بود. خالقی آهنگهایی هم ساخته است که «ای ایران ای مرز پر گهر»، با شعری از دکتر حسین گل گلاب، ماندگارترین آنهاست.
در کارنامهی هنری این موسیقیدان برجسته، به جز آهنگسازی، تنظیم و اجرای بسیاری از تصنیفهای شیدا و عارف برای ارکستر نیز دیده میشود. کتابهای ارزشمندی چون؛ «نظری به موسیقی» و «سرگذشت موسیقی ایران» را نیز تألیف کرده است. مقالاتی هم در حوزهی موسیقی در مجلات «موزیک ایران» و «موسیقی» نوشته است. خالقی خود نیز مجلهای در حوزهی موسیقی به نام «چنگ» را منتشر کرد که تنها ۴ شماره از آن به چاپ رسید. روحالله خالقی در ۲۱ آبان ۱۳۴۴ در ۵۹ سالگی در سالزبورگ اتریش درگذشت و در گورستان ظهیرالدولهی شمیران به خاک سپرده شد.
@UT_Central_Library
بازنویسی و تنظیم: #آرش_امجدی
کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران
رضا روزبه
#تقویم_فرهنگی امروز، ۲۱ آبان ۱۳۹۷
۴۵ سال پیش در چنین روزی در سال ۱۳۵۲، استاد رضا روزبه ـ فیزیکدان و استاد معارف اسلامی ـ درگذشت.
رضا روزبه در سال ۱۳۰۰ در زنجان به دنیا آمد. از همان آغاز تحت تعلیمات پدر و عمو ـ که هر دو عالم و زاهد بودند ـ قرار گرفت. پس از پایان تحصیلات دبیرستانی به کار تعلیم و تربیت در دبستان پرداخت و استعداد عالی و روش کار بینظیرش او را در این امر بسیار موفق کرد. سپس وارد دانشگاه شد و پس از دریافت دانشنامهی لیسانس در فیزیک، تحصیل در این رشته را ادامه داد تا به عنوان محقق فیزیک شناخته گردید. استاد روزبه با وجود پیشنهادهای مکرر برای تدریس در دانشگاه و نیز عضویت در مجامع علمی ـ تحقیقی غرب، پایهگذاری «دبیرستان علوی تهران» و تدریس در آن جا را ترجیح داد. وی در کنار تحقیقات در زمینهی فیزیک، در معارف اسلامی نیز مطالعه داشت، تا جایی که در این علوم تسلط کافی یافت. «مکاسب» و «رسائل» را که از دروس حوزوی بود، به خوبی میدانست و با ادبیات عرب و زبان فرانسه کاملاً آشنا بود. او نمونهی تهذیب و اخلاق اسلامی بود و «پایهگذار نخستین مسابقات قرائت قرآن در ایران» به شمار میرود. استاد روزبه تألیفات گوناگونی دارد و حتی در آخرین شب زندگی، به تجدید نظر در این تألیفات مشغول بود. اثبات «جهان ماورا»، «عصمت پیامبران» و «خداشناسی» از آثار اوست.
استاد رضا روزبه در ۲۱ آبان ۱۳۵۲ در ۵۲ سالگی به بیماری سرطان درگذشت و در قم به خاک سپرده شد.
@UT_Central_Library
بازنویسی و تنظیم: #آرش_امجدی
۴۵ سال پیش در چنین روزی در سال ۱۳۵۲، استاد رضا روزبه ـ فیزیکدان و استاد معارف اسلامی ـ درگذشت.
رضا روزبه در سال ۱۳۰۰ در زنجان به دنیا آمد. از همان آغاز تحت تعلیمات پدر و عمو ـ که هر دو عالم و زاهد بودند ـ قرار گرفت. پس از پایان تحصیلات دبیرستانی به کار تعلیم و تربیت در دبستان پرداخت و استعداد عالی و روش کار بینظیرش او را در این امر بسیار موفق کرد. سپس وارد دانشگاه شد و پس از دریافت دانشنامهی لیسانس در فیزیک، تحصیل در این رشته را ادامه داد تا به عنوان محقق فیزیک شناخته گردید. استاد روزبه با وجود پیشنهادهای مکرر برای تدریس در دانشگاه و نیز عضویت در مجامع علمی ـ تحقیقی غرب، پایهگذاری «دبیرستان علوی تهران» و تدریس در آن جا را ترجیح داد. وی در کنار تحقیقات در زمینهی فیزیک، در معارف اسلامی نیز مطالعه داشت، تا جایی که در این علوم تسلط کافی یافت. «مکاسب» و «رسائل» را که از دروس حوزوی بود، به خوبی میدانست و با ادبیات عرب و زبان فرانسه کاملاً آشنا بود. او نمونهی تهذیب و اخلاق اسلامی بود و «پایهگذار نخستین مسابقات قرائت قرآن در ایران» به شمار میرود. استاد روزبه تألیفات گوناگونی دارد و حتی در آخرین شب زندگی، به تجدید نظر در این تألیفات مشغول بود. اثبات «جهان ماورا»، «عصمت پیامبران» و «خداشناسی» از آثار اوست.
استاد رضا روزبه در ۲۱ آبان ۱۳۵۲ در ۵۲ سالگی به بیماری سرطان درگذشت و در قم به خاک سپرده شد.
@UT_Central_Library
بازنویسی و تنظیم: #آرش_امجدی
🔹نمایشگاه تاریخ کتابداری در ایران
کتابخانه مرکزی و مرکز اسناد دانشگاه تهران به مناسبت هفته کتاب نمایشگاهی با عنوان تاریخ کتابداری در ایران برگزار می کند. در این نمایشگاه گزیده ای از منابع مرتبط با موضوعات مختلف کتابداری و اطلاع رسانی، شامل کتاب و نشریه، به نمایش درآمده است. این نمایشگاه از تاریخ ٢١ آبان تا ٢١ آذر ماه در طبقه همکف کتابخانه مرکزی و مرکز اسناد دانشگاه تهران در معرض دید عموم
علاقه مندان قرار دارد.
@UT_Central_Library
کتابخانه مرکزی و مرکز اسناد دانشگاه تهران به مناسبت هفته کتاب نمایشگاهی با عنوان تاریخ کتابداری در ایران برگزار می کند. در این نمایشگاه گزیده ای از منابع مرتبط با موضوعات مختلف کتابداری و اطلاع رسانی، شامل کتاب و نشریه، به نمایش درآمده است. این نمایشگاه از تاریخ ٢١ آبان تا ٢١ آذر ماه در طبقه همکف کتابخانه مرکزی و مرکز اسناد دانشگاه تهران در معرض دید عموم
علاقه مندان قرار دارد.
@UT_Central_Library