کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران
رهی معیری
#تقویم_فرهنگی امروز، ۲۴ آبان ۱۳۹۷
۵۰ سال پیش در چنین روزی در سال ۱۳۴۷، رهی معیری ـ غزلسرای نامدار معاصر ایران ـ درگذشت.
محمدحسن (بیوک) معیّری ـ متخلص به رهی ـ فرزند محمدحسن خان مؤیّدخلوت و نوهی دوستعلی خان معیرالممالک، در سال ۱۲۸۸ در تهران به دنیا آمد. رهی تحصیلات ابتدایی و متوسطه را در تهران به پایان برد. سپس وارد خدمات دولتی شد و از سال ۱۳۲۲ به «ریاست کل انتشارات و تبلیغات» منصوب شد. او هم در موسیقی و هم در نقاشی ذوق و مهارت داشت و در غزلسرایی و ساختن تصنیف هم چیرهدست بود. یکی از ترانههای ماندگار رهی، «خزان عشق (یا شد خزان)» نام دارد که شادروان سید جواد بدیعزاده در سال ۱۳۱۳ آن را در کمپانی اُدئون آلمان، در دستگاه همایون خوانده است. «روز ازل» یکی دیگر از ترانههای بسیار معروف رهی است که استاد بنان آن را در دستگاه سهگاه خوانده است. رهی مدتی در برنامهی «گلهای رنگارنگ» رادیو، در انتخاب شعر با داوود پیرنیا همکاری میکرد. او از غزلسرایان ممتاز معاصر به شمار میآید و در شعر تحت تأثیر شاعرانی چون سعدی، حافظ، مولوی، صائب، مسعود سعد سلمان و نظامی است. وی افزون بر دیوان شعر که با نام «سایهی عمر» نخستین بار در سال ۱۳۴۵ انتشار یافت، کتابی در معرفی و آوردن نمونههایی از سرودههای برخی از شاعران ادب فارسی دارد که در بخش دیگری از آن، مضامین مشترک در اشعار شاعران را گرد آورده است. این کتاب رهی، «گلهای جاویدان» نام دارد.
رهی معیّری در ۲۴ آبان ۱۳۴۷ در ۵۹ سالگی در تهران درگذشت و در آرامگاه ظهیرالدوله در شمیران در خاک آرمید.
@UT_Central_Library
بازنویسی و تنظیم: #آرش_امجدی
۵۰ سال پیش در چنین روزی در سال ۱۳۴۷، رهی معیری ـ غزلسرای نامدار معاصر ایران ـ درگذشت.
محمدحسن (بیوک) معیّری ـ متخلص به رهی ـ فرزند محمدحسن خان مؤیّدخلوت و نوهی دوستعلی خان معیرالممالک، در سال ۱۲۸۸ در تهران به دنیا آمد. رهی تحصیلات ابتدایی و متوسطه را در تهران به پایان برد. سپس وارد خدمات دولتی شد و از سال ۱۳۲۲ به «ریاست کل انتشارات و تبلیغات» منصوب شد. او هم در موسیقی و هم در نقاشی ذوق و مهارت داشت و در غزلسرایی و ساختن تصنیف هم چیرهدست بود. یکی از ترانههای ماندگار رهی، «خزان عشق (یا شد خزان)» نام دارد که شادروان سید جواد بدیعزاده در سال ۱۳۱۳ آن را در کمپانی اُدئون آلمان، در دستگاه همایون خوانده است. «روز ازل» یکی دیگر از ترانههای بسیار معروف رهی است که استاد بنان آن را در دستگاه سهگاه خوانده است. رهی مدتی در برنامهی «گلهای رنگارنگ» رادیو، در انتخاب شعر با داوود پیرنیا همکاری میکرد. او از غزلسرایان ممتاز معاصر به شمار میآید و در شعر تحت تأثیر شاعرانی چون سعدی، حافظ، مولوی، صائب، مسعود سعد سلمان و نظامی است. وی افزون بر دیوان شعر که با نام «سایهی عمر» نخستین بار در سال ۱۳۴۵ انتشار یافت، کتابی در معرفی و آوردن نمونههایی از سرودههای برخی از شاعران ادب فارسی دارد که در بخش دیگری از آن، مضامین مشترک در اشعار شاعران را گرد آورده است. این کتاب رهی، «گلهای جاویدان» نام دارد.
رهی معیّری در ۲۴ آبان ۱۳۴۷ در ۵۹ سالگی در تهران درگذشت و در آرامگاه ظهیرالدوله در شمیران در خاک آرمید.
@UT_Central_Library
بازنویسی و تنظیم: #آرش_امجدی
کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران
علامه سید محمدحسین طباطبایی
#تقویم_فرهنگی امروز، ۲۴ آبان ۱۳۹۷
۳۷ سال پیش در چنین روزی در سال ۱۳۶۰، علّامه سید محمدحسین طباطبایی ـ فیلسوف، عالم دینی و مفسر قرآن ـ رحلت کرد.
سید محمدحسین طباطبایی معروف به علامه طباطبایی، در سال ۱۲۸۱ در تبریز متولد شد. پدر و عمویش از علمای بنام تبریز بودند. محمدحسین تحصیلات مقدماتی را در مکتبخانه و مدرسهی زادگاهش فرا گرفت. در سال ۱۳۲۵ به قم رفت و در حوزهی علمیهی آن جا به تحصیل پرداخت و محضر استادان برجستهای چون: آیتالله سید محمد خوانساری، آیتالله سید محمد حجت کوهکمرهای، آیتالله بروجردی و آیتالله گلپایگانی را درک کرد. سپس به نجف اشرف رفت و نزد علمای نامدار آن جا چون آیتالله آقا سید ابوالقاسم خوانساری به شاگردی پرداخت.
آیتالله طباطبایی پس از بازگشت به ایران، به تعلیم و تربیت شاگردان متعددی همت گماشت، از آن میان: محمد مفتح، مرتضی مطهری، سید جلالالدین آشتیانی، غلامحسین ابراهیمی دینانی و سید حسین نصر.
علّامه طباطبایی در سیر و سلوک و مجاهدات نفسانی نیز به مدارج والایی دست یافته بود. ایشان در سال ۱۳۳۳ نگارش «تفسیر المیزان» را آغاز کرد و ۱۷ سال را در راه تدوین این اثر بزرگ سپری نمود. «تفسیر المیزان» در ۲۰ مجلد به زبان عربی نوشته شده است.
علامه طباطبایی در ۲۴ آبان ۱۳۶۰ در ۷۹ سالگی رخت از این عالم خاکی بربست.
@UT_Central_Library
بازنویسی و تنظیم: #آرش_امجدی
۳۷ سال پیش در چنین روزی در سال ۱۳۶۰، علّامه سید محمدحسین طباطبایی ـ فیلسوف، عالم دینی و مفسر قرآن ـ رحلت کرد.
سید محمدحسین طباطبایی معروف به علامه طباطبایی، در سال ۱۲۸۱ در تبریز متولد شد. پدر و عمویش از علمای بنام تبریز بودند. محمدحسین تحصیلات مقدماتی را در مکتبخانه و مدرسهی زادگاهش فرا گرفت. در سال ۱۳۲۵ به قم رفت و در حوزهی علمیهی آن جا به تحصیل پرداخت و محضر استادان برجستهای چون: آیتالله سید محمد خوانساری، آیتالله سید محمد حجت کوهکمرهای، آیتالله بروجردی و آیتالله گلپایگانی را درک کرد. سپس به نجف اشرف رفت و نزد علمای نامدار آن جا چون آیتالله آقا سید ابوالقاسم خوانساری به شاگردی پرداخت.
آیتالله طباطبایی پس از بازگشت به ایران، به تعلیم و تربیت شاگردان متعددی همت گماشت، از آن میان: محمد مفتح، مرتضی مطهری، سید جلالالدین آشتیانی، غلامحسین ابراهیمی دینانی و سید حسین نصر.
علّامه طباطبایی در سیر و سلوک و مجاهدات نفسانی نیز به مدارج والایی دست یافته بود. ایشان در سال ۱۳۳۳ نگارش «تفسیر المیزان» را آغاز کرد و ۱۷ سال را در راه تدوین این اثر بزرگ سپری نمود. «تفسیر المیزان» در ۲۰ مجلد به زبان عربی نوشته شده است.
علامه طباطبایی در ۲۴ آبان ۱۳۶۰ در ۷۹ سالگی رخت از این عالم خاکی بربست.
@UT_Central_Library
بازنویسی و تنظیم: #آرش_امجدی
کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران
محمود شاهرخی
#تقویم_فرهنگی امروز، ۲۴ آبان ۱۳۹۷
۹ سال پیش در چنین روزی در سال ۱۳۸۸، استاد محمود شاهرخی ـ شاعر معاصر ـ درگذشت.
محمود شاهرخی در سال ۱۳۰۶ در بم کرمان متولد شد. تحصیلات مقدماتی را در کرمان، و علوم دینی و ادبیات عرب را در حوزههای علمیهی کرمان و یزد گذراند. سپس برای ادامهی تحصیلات علوم دینی به نجف اشرف رفت.
استاد شاهرخی پس از پیروزی انقلاب شکوهمند اسلامی ایران، با سازمان صدا و سیمای جمهوری اسلامی به همکاری پرداخت و نویسندهی برنامههای ادبی ـ عرفانی شد. «تا به سر منزل عَنقا» یکی از برنامههایی است که در میان شنوندگان رادیو در دههی ۶۰، جایگاه ویژهای داشت.
استاد محمود شاهرخی از شاعران پرآوازهی شعر آیینی ـ انقلابی و دفاع مقدس به شمار میرود و مجموعه شعرهای متعددی را در موضوعهای ائمهی معصومین علیهمالسلام، انقلاب، امام رحمهالله علیه و دفاع مقدس منتشر کرده است؛ از آن میان «غبار کاروان»، «داغ شقایقها» و «خلوتگاه عشق».
استاد محمود شاهرخی در ۲۴ آبان ۱۳۸۸ در ۸۲ سالگی در تهران بدرود زندگی گفت.
@UT_Central_Library
بازنویسی و تنظیم: #آرش_امجدی
۹ سال پیش در چنین روزی در سال ۱۳۸۸، استاد محمود شاهرخی ـ شاعر معاصر ـ درگذشت.
محمود شاهرخی در سال ۱۳۰۶ در بم کرمان متولد شد. تحصیلات مقدماتی را در کرمان، و علوم دینی و ادبیات عرب را در حوزههای علمیهی کرمان و یزد گذراند. سپس برای ادامهی تحصیلات علوم دینی به نجف اشرف رفت.
استاد شاهرخی پس از پیروزی انقلاب شکوهمند اسلامی ایران، با سازمان صدا و سیمای جمهوری اسلامی به همکاری پرداخت و نویسندهی برنامههای ادبی ـ عرفانی شد. «تا به سر منزل عَنقا» یکی از برنامههایی است که در میان شنوندگان رادیو در دههی ۶۰، جایگاه ویژهای داشت.
استاد محمود شاهرخی از شاعران پرآوازهی شعر آیینی ـ انقلابی و دفاع مقدس به شمار میرود و مجموعه شعرهای متعددی را در موضوعهای ائمهی معصومین علیهمالسلام، انقلاب، امام رحمهالله علیه و دفاع مقدس منتشر کرده است؛ از آن میان «غبار کاروان»، «داغ شقایقها» و «خلوتگاه عشق».
استاد محمود شاهرخی در ۲۴ آبان ۱۳۸۸ در ۸۲ سالگی در تهران بدرود زندگی گفت.
@UT_Central_Library
بازنویسی و تنظیم: #آرش_امجدی
☘️قابل توجه دانشجویان گرامی و کاربران استفاده از پایگاه های اطلاعاتی :
چندی است که گزارش استفاده های غیر مجاز از طرف ناشرین به دانشگاه فرستاده می شود که این مساله باعث ایجاد محدودیت در دسترسی شده است و چنانچه تکرار شود باعث قطع همکاری می شود.لذا خواهشمند است از دانلود های غیر مجاز خودداری فرمایید. با تشکر
@UT_Central_Library
چندی است که گزارش استفاده های غیر مجاز از طرف ناشرین به دانشگاه فرستاده می شود که این مساله باعث ایجاد محدودیت در دسترسی شده است و چنانچه تکرار شود باعث قطع همکاری می شود.لذا خواهشمند است از دانلود های غیر مجاز خودداری فرمایید. با تشکر
@UT_Central_Library
پيشاپيش سالروز شهادت پيشواي يازدهم شيعيان، حضرت امام حسن عسگري(ع) را تسليت عرض نموده، و ايام آغاز امامت و ولايت، منجي عالم بشريت، اميد مستضعفان جهان، حضرت مهدي (عج) را گرامي مي داريم.
@UT_Central_Library
@UT_Central_Library
Forwarded from سهند ایرانمهر
🔸امروز سالگرد درگذشت علامه طباطبایی است. در بخشی از کتاب"سرشت و سرنوشت" (گفتگوی دکتر ابراهیمی دینانی با کریم فیضی) دکتر دینانی از آشنایی و ارادت دو طرفه هانری کُربن (اسلام شناس و شیعه شناس فرانسوی) و علامه می گوید. دکتر دینانی در این کتاب، از روزی می گوید که هانری کربن، علامه طباطبایی را به تنهایی به منزل خود دعوت کرد:
"من نمی دانم برخورد کربن و همسرش و نحوه پذیرایی آنها یا سخنانی که رد و بدل شد، چگونه بود اما علامه به دفعات از آن جلسه یاد می کرد و تحت تاثیرآن بود. من ندیده بودم ایشان درباره یک زن صحبت کند و از یک خانم تعریف کند ولی بارها از بزرگواری خانم کربن و فرهیختگی او سخن به میان می آورد".
بی تردید این تابوی سخن نگفتن از یک زن و تعریف از او که حتا علامه طباطبایی با آن دید باز عرفانی واشراقی از ان احتراز داشته، سنت علما و حوزه هاست و تنها زمانی توسط علامه شکسته شده که وی برخلاف آن پیش فرض های معمول از نزدیک دیده است که زن برخلاف آن تفسیر و تعبیر ضیق فقهی، هم می تواند فرهیخته باشد و هم موانست و مجالست با اهل علم داشته باشد و هم چنان نفوذ خالی از شائبه ابتذال و وسوسه ای که عالمی چون او را تا مدتها به تحسین در جلوت و خلوت وادارد. بنابراین می توان گفت که حظ وافر در رابطه کربن و طباطبایی یک طرفه نبوده و علامه نیز بهره و فتح باب آفاقی فکری خود را نیز داشته است.
نکته مهم تر در این دیدارها آن بوده که به جز مباحث سنگین و خاص فلسفی و کلامی، علامه طباطبایی به شدت جویای درک خصایص و عادات فردی و اجتماعی شخصیت هانری کربن به عناون یک غربی بوده است و "غرب" و "زندگی و فکر غربی" چون امروز کراهت شدیده نداشته است. دینانی در این مورد می گوید:
"کربن اشراقی و معنوی بود اما به شکل تیپیکال غربی بود بود و کاراکتر غربی داشت. می دانستم سوال خصوصی از یک غربی زشت است اما گاهی این کار را میکردم و وقتی سوالی می پرسیدم، علامه گوشش را تیز میکرد تا ببیند من چه سوالی میکنم و پرفسور کربن چه جوابی می دهد!".
اینگونه ارتباطات و تاثیر آن بر علامه طباطبایی آنقدر مثبت بوده است که هنوز، طیف آزاد اندیشی از علما مفتخر به این رابطه و متنعم از بهره های مکتوب این رابطه اند و طیف دیگر هم اگرچه جوهره اصلی بروز چنین برکاتی را درک نمی کنند اما دست کم در مقام تفاخر، روزی خور آنند و از حقانیت شیعه و اشراف علامه و نیز نقش کربن در گسترش شیعه و معرفی آن در محافل علمی سخن می گویند، با این حال همزمان با وقوع انقلاب 57، بخش سنتی حوزه خیلی زود نگران این رابطه شد و دینانی در این کتاب شرح میدهد که چگونه از او خواستند علامه طباطبابی را از ادامه آن منع کند.
دکتر غلامحسین ابراهیمی دینانی آن فشارها و نیز لحظه ای که پیام تلخ قشریون و دلواپسان نفوذ غرب را به علامه طباطبایی داد، اینگونه توصیف می کند:
"به من گفتند، بعضی دوستان جلسات شما اینطور و آنطورند و هانری کربن را هم نمی دانیم کیست؟! تشکیل این جلسات از اول هم درست نبود و ما تا حالا تحمل کردیم ولی الان که چیزی به انقلاب نمانده صلاح نیست این جلسات ادامه پیدا کند و شما این را به ایشان منتقل کنید...هروقت یاد ان صحنه می افتم گریه ام می گیرد . وقتی به علامه گفتم، ایشان یک دفعه حالش بد شد و رعشه ای که معمولا در درست داشت شدت گرفت. لب هایش می لرزید و صورتش قرمز شد. 5 دقیقه ای سکوت کرد و چند بار گفت: عجب عجب عجب! و بعد از کمی تامل گفت:" من شخصی هستم که گوشه ای نشسته ام و چیز می نویسم تنها راه من به جهان و تفکر جهانی و اینکه چه میگذرد این جلسات است، این راهم نمی توانند به من ببینند؟".
#متن #طباطبایی #کربن #سالگرد_درگذشت
telegram.me/sahandiranmehr
"من نمی دانم برخورد کربن و همسرش و نحوه پذیرایی آنها یا سخنانی که رد و بدل شد، چگونه بود اما علامه به دفعات از آن جلسه یاد می کرد و تحت تاثیرآن بود. من ندیده بودم ایشان درباره یک زن صحبت کند و از یک خانم تعریف کند ولی بارها از بزرگواری خانم کربن و فرهیختگی او سخن به میان می آورد".
بی تردید این تابوی سخن نگفتن از یک زن و تعریف از او که حتا علامه طباطبایی با آن دید باز عرفانی واشراقی از ان احتراز داشته، سنت علما و حوزه هاست و تنها زمانی توسط علامه شکسته شده که وی برخلاف آن پیش فرض های معمول از نزدیک دیده است که زن برخلاف آن تفسیر و تعبیر ضیق فقهی، هم می تواند فرهیخته باشد و هم موانست و مجالست با اهل علم داشته باشد و هم چنان نفوذ خالی از شائبه ابتذال و وسوسه ای که عالمی چون او را تا مدتها به تحسین در جلوت و خلوت وادارد. بنابراین می توان گفت که حظ وافر در رابطه کربن و طباطبایی یک طرفه نبوده و علامه نیز بهره و فتح باب آفاقی فکری خود را نیز داشته است.
نکته مهم تر در این دیدارها آن بوده که به جز مباحث سنگین و خاص فلسفی و کلامی، علامه طباطبایی به شدت جویای درک خصایص و عادات فردی و اجتماعی شخصیت هانری کربن به عناون یک غربی بوده است و "غرب" و "زندگی و فکر غربی" چون امروز کراهت شدیده نداشته است. دینانی در این مورد می گوید:
"کربن اشراقی و معنوی بود اما به شکل تیپیکال غربی بود بود و کاراکتر غربی داشت. می دانستم سوال خصوصی از یک غربی زشت است اما گاهی این کار را میکردم و وقتی سوالی می پرسیدم، علامه گوشش را تیز میکرد تا ببیند من چه سوالی میکنم و پرفسور کربن چه جوابی می دهد!".
اینگونه ارتباطات و تاثیر آن بر علامه طباطبایی آنقدر مثبت بوده است که هنوز، طیف آزاد اندیشی از علما مفتخر به این رابطه و متنعم از بهره های مکتوب این رابطه اند و طیف دیگر هم اگرچه جوهره اصلی بروز چنین برکاتی را درک نمی کنند اما دست کم در مقام تفاخر، روزی خور آنند و از حقانیت شیعه و اشراف علامه و نیز نقش کربن در گسترش شیعه و معرفی آن در محافل علمی سخن می گویند، با این حال همزمان با وقوع انقلاب 57، بخش سنتی حوزه خیلی زود نگران این رابطه شد و دینانی در این کتاب شرح میدهد که چگونه از او خواستند علامه طباطبابی را از ادامه آن منع کند.
دکتر غلامحسین ابراهیمی دینانی آن فشارها و نیز لحظه ای که پیام تلخ قشریون و دلواپسان نفوذ غرب را به علامه طباطبایی داد، اینگونه توصیف می کند:
"به من گفتند، بعضی دوستان جلسات شما اینطور و آنطورند و هانری کربن را هم نمی دانیم کیست؟! تشکیل این جلسات از اول هم درست نبود و ما تا حالا تحمل کردیم ولی الان که چیزی به انقلاب نمانده صلاح نیست این جلسات ادامه پیدا کند و شما این را به ایشان منتقل کنید...هروقت یاد ان صحنه می افتم گریه ام می گیرد . وقتی به علامه گفتم، ایشان یک دفعه حالش بد شد و رعشه ای که معمولا در درست داشت شدت گرفت. لب هایش می لرزید و صورتش قرمز شد. 5 دقیقه ای سکوت کرد و چند بار گفت: عجب عجب عجب! و بعد از کمی تامل گفت:" من شخصی هستم که گوشه ای نشسته ام و چیز می نویسم تنها راه من به جهان و تفکر جهانی و اینکه چه میگذرد این جلسات است، این راهم نمی توانند به من ببینند؟".
#متن #طباطبایی #کربن #سالگرد_درگذشت
telegram.me/sahandiranmehr
Telegram
attach 📎
کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران
علامه محمدتقی جعفری
#تقویم_فرهنگی امروز، ۲۵ آبان ۱۳۹۷
۲۰ سال پیش در چنین روزی در سال ۱۳۷۷، علّامه محمدتقی جعفری ـ فیلسوف و مولویشناس ـ درگذشت.
علامه جعفری در سال ۱۳۰۴ در تبریز متولد شد. مقدمات دروس دبستانی و قرآن را نزد مادر آموخت. سپس در مدارس تبریز تحصیلاتش را دنبال کرد. بعد به تهران آمد و در «مدرسهی مروی» ۳ سال به تحصیل پرداخت. محمدتقی جعفری پس از این دوره، به شهر مقدس قم رفت و ضمن تحصیل در «مدرسهی دارُالشِّفاء»، ملبس به لباس روحانیت گردید و در دروس خارج فقه شرکت کرد. آنگاه برای تکمیل تحصیلات دینی، به نجف اشرف رفت و ۱۱ سال در آن جا بود، تا این که در ۲۳ سالگی به درجهی اجتهاد رسید.
علامه جعفری در طول تحصیل از محضر استادان بنامی چون: آیتالله سید ابوالقاسم خویی، آیتالله سید محمدهادی میلانی و آیتالله سید محسن حکیم بهره برد. این فیلسوف نامدار پس از بازگشت به ایران در سال ۱۳۳۷، تا پایان عمر در راه ترویج معرفت و فلسفهی اسلامی گام برداشت و در این راه آثار متعددی تألیف کرد. «تحقیقی در فلسفهی علم»، «فلسفه و نقد سکولاریزم»، «مولوی و جهانبینیها» و «شرح و تفسیر مولوی» بخشی از آثار این اندیشمند نامدار است.
علامه محمدتقی جعفری در ۲۵ آبان ۱۳۷۷ در ۷۳ سالگی در انگلستان بدرود زندگی گفت و در شهر مقدس مشهد در حرم مطهر امام رضا علیهالسلام به خاک سپرده شد.
@UT_Central_Library
بازنویسی و تنظیم: #آرش_امجدی
۲۰ سال پیش در چنین روزی در سال ۱۳۷۷، علّامه محمدتقی جعفری ـ فیلسوف و مولویشناس ـ درگذشت.
علامه جعفری در سال ۱۳۰۴ در تبریز متولد شد. مقدمات دروس دبستانی و قرآن را نزد مادر آموخت. سپس در مدارس تبریز تحصیلاتش را دنبال کرد. بعد به تهران آمد و در «مدرسهی مروی» ۳ سال به تحصیل پرداخت. محمدتقی جعفری پس از این دوره، به شهر مقدس قم رفت و ضمن تحصیل در «مدرسهی دارُالشِّفاء»، ملبس به لباس روحانیت گردید و در دروس خارج فقه شرکت کرد. آنگاه برای تکمیل تحصیلات دینی، به نجف اشرف رفت و ۱۱ سال در آن جا بود، تا این که در ۲۳ سالگی به درجهی اجتهاد رسید.
علامه جعفری در طول تحصیل از محضر استادان بنامی چون: آیتالله سید ابوالقاسم خویی، آیتالله سید محمدهادی میلانی و آیتالله سید محسن حکیم بهره برد. این فیلسوف نامدار پس از بازگشت به ایران در سال ۱۳۳۷، تا پایان عمر در راه ترویج معرفت و فلسفهی اسلامی گام برداشت و در این راه آثار متعددی تألیف کرد. «تحقیقی در فلسفهی علم»، «فلسفه و نقد سکولاریزم»، «مولوی و جهانبینیها» و «شرح و تفسیر مولوی» بخشی از آثار این اندیشمند نامدار است.
علامه محمدتقی جعفری در ۲۵ آبان ۱۳۷۷ در ۷۳ سالگی در انگلستان بدرود زندگی گفت و در شهر مقدس مشهد در حرم مطهر امام رضا علیهالسلام به خاک سپرده شد.
@UT_Central_Library
بازنویسی و تنظیم: #آرش_امجدی
کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران
آیتالله مرتضی نجومی
#تقویم_فرهنگی امروز، ۲۵ آبان ۱۳۹۷
۹ سال پیش در چنین روزی در سال ۱۳۸۸، استاد آیتالله مرتضی نجومی ـ عالم دینی، خوشنویس و چهرهی ماندگار هنر ـ درگذشت.
سید مرتضی نجومی فرزند آیتالله سید محمدجواد نجومی در سال ۱۳۰۷ در خانوادهای اهل هنر در کرمانشاه متولد شد. جد وی، میرزا اسماعیل، از خوشنویسان بنام عصر قاجار و از شاگردان میرزا محمدعلی خوشنویس کرمانشاهی بود. سید مرتضی دوران ابتدایی را در دبستان «هدایت» گذراند. دوران دبیرستان را نیمهتمام رها کرد و به تحصیلات حوزوی روی آورد و نزد پدر و دیگر علمای زادگاهش به فراگیری علوم دینی پرداخت. با تأسیس حوزهی علمیهی کرمانشاه، در مسجد حاج شهباز خان «شرح لمعه» را نزد ميرزا علی فلسفی و ميرزا احمد اردبيلي آموخت. در سال ۱۳۲۹ برای ادامهی تحصیل به نجف اشرف رفت و نزد استادانی چون: آقا میرزا ابراهیم پورمعتمد، حاج سید محمود معصومی لاری، حاج شیخ حسن حاجآخوند، شيخ علی كاشانی، حاج علی بهشتی، آیتالله سيد محمد روحانی، آيتالله سيد عبدالعلی سبزواری، آیتالله سید محمدکاظم یزدی، آیتالله میرزا محمدباقر زنجانی، آیتالله میرزا عبدالهادی شیرازی، آیتالله محسن حکیم و آیتالله سید محمود شاهرودی شاگردی کرد تا به درجهی اجتهاد رسید. آیتالله نجومی در سال ۱۳۴۹ در پی اخراج ایرانیان مقیم عراق توسط بعثیها، به کرمانشاه بازگشت و در شمار عالمان پرنفوذ شهر قرار گرفت. ایشان همچنین از استادان بنام هنر خوشنویسی بود و نزد خطاطان بزرگی چون هاشم بغدادی و احمد نجفی رموز هنر خوشنویسی را آموخت و در اثر استعداد و هوشمندی کمنظیر، در انواع خطوط اسلامی تبحر یافت و در تذهیب، تشعیر، تجلید، گل و بُتهسازی سرآمد شد و به عضویت فرهنگستان هنر نیز درآمد و به عنوان چهرهی ماندگار هنر برگزیده شد. آثار ماندگاری از این استاد نامدار باقی مانده است، از آن میان: «رسالهی بعد معنوی هنر خط»، «رسالهی التصویر و التمثیل»، «رسالهی الغناء»، «رسالهی النجاسة الخمر»، «تفسیر سورهی مؤمن» و «رسالهای در تعظیم شعائر اسلامی». استاد نجومی بغير از نوشتن تقريرات دروس فقهی و اصول، بعضي كتابها را به خط خود استنساخ كرد، از آن میان: «رياض العلماء»، «استخارات»، «سلامةالعصر فی اعيانالعصر»، «فصل القضاء فی الكتاب المشتهر بفقه الرضا»، «فروع علم اجمالی»، «تحفة الحكيم و معاد» و «رسالهی صحیحه» تألیف میرزای زنجانی. از ایشان کتابخانهای نیز در زادگاهش کرمانشاه به یادگار مانده است.
استاد آیتالله سید مرتضی نجومی در ۲۵ آبان ۱۳۸۷ در ۸۰ سالگی در کرمانشاه شمع وجودش خاموش گشت و در همین شهر در خاک آرمید.
@UT_Central_Library
بازنویسی و تنظیم: #آرش_امجدی
۹ سال پیش در چنین روزی در سال ۱۳۸۸، استاد آیتالله مرتضی نجومی ـ عالم دینی، خوشنویس و چهرهی ماندگار هنر ـ درگذشت.
سید مرتضی نجومی فرزند آیتالله سید محمدجواد نجومی در سال ۱۳۰۷ در خانوادهای اهل هنر در کرمانشاه متولد شد. جد وی، میرزا اسماعیل، از خوشنویسان بنام عصر قاجار و از شاگردان میرزا محمدعلی خوشنویس کرمانشاهی بود. سید مرتضی دوران ابتدایی را در دبستان «هدایت» گذراند. دوران دبیرستان را نیمهتمام رها کرد و به تحصیلات حوزوی روی آورد و نزد پدر و دیگر علمای زادگاهش به فراگیری علوم دینی پرداخت. با تأسیس حوزهی علمیهی کرمانشاه، در مسجد حاج شهباز خان «شرح لمعه» را نزد ميرزا علی فلسفی و ميرزا احمد اردبيلي آموخت. در سال ۱۳۲۹ برای ادامهی تحصیل به نجف اشرف رفت و نزد استادانی چون: آقا میرزا ابراهیم پورمعتمد، حاج سید محمود معصومی لاری، حاج شیخ حسن حاجآخوند، شيخ علی كاشانی، حاج علی بهشتی، آیتالله سيد محمد روحانی، آيتالله سيد عبدالعلی سبزواری، آیتالله سید محمدکاظم یزدی، آیتالله میرزا محمدباقر زنجانی، آیتالله میرزا عبدالهادی شیرازی، آیتالله محسن حکیم و آیتالله سید محمود شاهرودی شاگردی کرد تا به درجهی اجتهاد رسید. آیتالله نجومی در سال ۱۳۴۹ در پی اخراج ایرانیان مقیم عراق توسط بعثیها، به کرمانشاه بازگشت و در شمار عالمان پرنفوذ شهر قرار گرفت. ایشان همچنین از استادان بنام هنر خوشنویسی بود و نزد خطاطان بزرگی چون هاشم بغدادی و احمد نجفی رموز هنر خوشنویسی را آموخت و در اثر استعداد و هوشمندی کمنظیر، در انواع خطوط اسلامی تبحر یافت و در تذهیب، تشعیر، تجلید، گل و بُتهسازی سرآمد شد و به عضویت فرهنگستان هنر نیز درآمد و به عنوان چهرهی ماندگار هنر برگزیده شد. آثار ماندگاری از این استاد نامدار باقی مانده است، از آن میان: «رسالهی بعد معنوی هنر خط»، «رسالهی التصویر و التمثیل»، «رسالهی الغناء»، «رسالهی النجاسة الخمر»، «تفسیر سورهی مؤمن» و «رسالهای در تعظیم شعائر اسلامی». استاد نجومی بغير از نوشتن تقريرات دروس فقهی و اصول، بعضي كتابها را به خط خود استنساخ كرد، از آن میان: «رياض العلماء»، «استخارات»، «سلامةالعصر فی اعيانالعصر»، «فصل القضاء فی الكتاب المشتهر بفقه الرضا»، «فروع علم اجمالی»، «تحفة الحكيم و معاد» و «رسالهی صحیحه» تألیف میرزای زنجانی. از ایشان کتابخانهای نیز در زادگاهش کرمانشاه به یادگار مانده است.
استاد آیتالله سید مرتضی نجومی در ۲۵ آبان ۱۳۸۷ در ۸۰ سالگی در کرمانشاه شمع وجودش خاموش گشت و در همین شهر در خاک آرمید.
@UT_Central_Library
بازنویسی و تنظیم: #آرش_امجدی
📝 سلسله یادداشت های دکتر رضا منصوری درباره علم نوین
What is Science?
علم چیست؟
🔸بخش دوم: علم در جامعه های بدون اجتماع علمی
II. Science in the societies without scientific community
🔸یادداشت هشتم:
🔹دانش ضمنی کالای عمومی نیست
Implicit knowledge is not a public good
در بخش مدل های شبه اقتصادی علم تاکید کردم که دانش ضمنی و سرمایهء نمادین ضمنی در مدل های هدف-وسیله-نتیجه مخفی مانده است. شاید به این دلیل که واضعان آن وابسته اند به اجتماع علمی جهانی؛ در نتیجه به تاثیر فقدان این دانش ضمنی در کشوری که اجتماع علمی ندارد بی توجه اند. دانش صریح و مکتوب منتج از گفتمانِ علم است که دانشِ ضمنی در آن نقش تعیین کننده ای دارد. هنگامی که اجتماع علمی ناموجود است از این دانش ضمنی هم خبری نیست. انتقال دانش صریح، دانش مکتوب، در غیاب دانش ضمنی همواره ناقص است، شبیه به خرید یک کارخانه بدون در اختیار داشتن دانش فنی! عنوان سندرم دورهء نقل در کتابم ناظر به همین نکته است.
با توجه به نقش دانش ضمنی، نميتوان تعبير دانش علمی به معني كالاي عمومي را در مدلهاي شبه اقتصادي علم بدون قيد و شرط پذيرفت. كشورهاي جهان سوم گاهي به اين واقعيت اشراف ندارند كه استفاده از اين كالاي عمومي بينالمللي، كه دانش بشري نام دارد، مستلزم چه ابزار و لوازمي است؛ و تازه در بهترين شرايط كه بتوان اين دانش را درك و منتقل كرد، تنها دانش صريح منتقل شده است؛ دانش ضمني و سرماية نمادين ضمني و توانايي دانشگران در اجتماع علمي بينالمللي قابل انتقال نيست. سرماية نمادين ضمني را تنها ميتوان با تمرين فرايند هدف- وسيله- نتيجه كسب كرد، كه اين ديگر يك كالاي عمومي نيست. كشورهاي جهان سوم كه كوشيدهاند علم را به كشور خود وارد كنند اكثراً در بهترین شرایط در مرحلة نقل دانش، كه نقل نتيجه در چارچوب هدف- وسيله- نتيجه است، متوقف شدهاند و به فكر ايجاد دانش ضمني و تمركز بر سرماية نمادين ضمني نيفتادهاند. اعزام دانشجو به خارج به سبكي كه در صدسال گذشتة ايران مرسوم بوده است همیشه همراه با اين بي توجهي به نقش سرماية نمادين ضمني بوده است. چرخش بينشي كه ايران نیاز دارد توجه به آموزش و پژوهش مورد نیاز کشور در تمام سطوح همراه با مشارکت فعال دراجتماع علمی جهانی است؛ تا این چرخش در سیاست های علم و فناوری ما تاثیر گذار نشود فرایند هدف-وسيله-نتيجه معیوب است، علم پا نگرفته است، و از دانش ضمنی خبری نخواهد بود.
🔹 این سلسله یادداشتها هرهفته عصر جمعه در همین صفحه منتشر می شود.
@UT_Central_Library
yon.ir/oYrou
What is Science?
علم چیست؟
🔸بخش دوم: علم در جامعه های بدون اجتماع علمی
II. Science in the societies without scientific community
🔸یادداشت هشتم:
🔹دانش ضمنی کالای عمومی نیست
Implicit knowledge is not a public good
در بخش مدل های شبه اقتصادی علم تاکید کردم که دانش ضمنی و سرمایهء نمادین ضمنی در مدل های هدف-وسیله-نتیجه مخفی مانده است. شاید به این دلیل که واضعان آن وابسته اند به اجتماع علمی جهانی؛ در نتیجه به تاثیر فقدان این دانش ضمنی در کشوری که اجتماع علمی ندارد بی توجه اند. دانش صریح و مکتوب منتج از گفتمانِ علم است که دانشِ ضمنی در آن نقش تعیین کننده ای دارد. هنگامی که اجتماع علمی ناموجود است از این دانش ضمنی هم خبری نیست. انتقال دانش صریح، دانش مکتوب، در غیاب دانش ضمنی همواره ناقص است، شبیه به خرید یک کارخانه بدون در اختیار داشتن دانش فنی! عنوان سندرم دورهء نقل در کتابم ناظر به همین نکته است.
با توجه به نقش دانش ضمنی، نميتوان تعبير دانش علمی به معني كالاي عمومي را در مدلهاي شبه اقتصادي علم بدون قيد و شرط پذيرفت. كشورهاي جهان سوم گاهي به اين واقعيت اشراف ندارند كه استفاده از اين كالاي عمومي بينالمللي، كه دانش بشري نام دارد، مستلزم چه ابزار و لوازمي است؛ و تازه در بهترين شرايط كه بتوان اين دانش را درك و منتقل كرد، تنها دانش صريح منتقل شده است؛ دانش ضمني و سرماية نمادين ضمني و توانايي دانشگران در اجتماع علمي بينالمللي قابل انتقال نيست. سرماية نمادين ضمني را تنها ميتوان با تمرين فرايند هدف- وسيله- نتيجه كسب كرد، كه اين ديگر يك كالاي عمومي نيست. كشورهاي جهان سوم كه كوشيدهاند علم را به كشور خود وارد كنند اكثراً در بهترین شرایط در مرحلة نقل دانش، كه نقل نتيجه در چارچوب هدف- وسيله- نتيجه است، متوقف شدهاند و به فكر ايجاد دانش ضمني و تمركز بر سرماية نمادين ضمني نيفتادهاند. اعزام دانشجو به خارج به سبكي كه در صدسال گذشتة ايران مرسوم بوده است همیشه همراه با اين بي توجهي به نقش سرماية نمادين ضمني بوده است. چرخش بينشي كه ايران نیاز دارد توجه به آموزش و پژوهش مورد نیاز کشور در تمام سطوح همراه با مشارکت فعال دراجتماع علمی جهانی است؛ تا این چرخش در سیاست های علم و فناوری ما تاثیر گذار نشود فرایند هدف-وسيله-نتيجه معیوب است، علم پا نگرفته است، و از دانش ضمنی خبری نخواهد بود.
🔹 این سلسله یادداشتها هرهفته عصر جمعه در همین صفحه منتشر می شود.
@UT_Central_Library
yon.ir/oYrou
کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران
ابراهیم پورِ داوود
#تقویم_فرهنگی امروز، ۲۶ آبان ۱۳۹۷
۵۰ سال پیش در چنین روزی در سال ۱۳۴۷، استاد ابراهیم پورِ داوود درگذشت. وی، ایرانشناس، اوستاشناس و نخستین مترجم فارسیِ «اَوِستا» و استاد فرهنگ و زبانهای ایران باستان در دانشگاه تهران بود.
ابراهیم پورِ داوود در سال ۱۲۶۴ در محلهی سبزهمیدان رشت به دنیا آمد. در بیستسالگی به تهران آمد و به آموختن طب قدیم پرداخت. بعد از ۳ سال به لبنان رفت و در بیروت فراگیری زبان و ادبیات فرانسه را آغاز کرد. پس از گذشت دو سال و نیم، به زادگاه خود بازگشت و به دنبال آن به فرانسه رفت. پورِ داوود در فرانسه با محمدعلی جمالزاده ـ نویسندهی نامدار معاصر ـ آشنا شد. او در آن جا در رشتهی حقوق دانشگاه پاریس به تحصیل پرداخت. با آغاز جنگ جهانی اول، درس و تحصیل را رها کرد و مدتی در سویس بود. بعد به برلین رفت و در این شهر تحصیلاتش را در رشتهی حقوق ادامه داد. در آلمان، با خاورشناس آلمانی ـ یوزف مارکوارِت ـ آشنا شد و این آشنایی او را به تحصیل و تحقیق دربارهی ایران باستان علاقهمند کرد.
ابراهیم پورِ داوود به دنبال علاقهمندیاش به گذشتهی ایران و فرهنگ و تمدن آن، به هندوستان رفت و دو سال و نیم در آن جا ماند. او در هندوستان به انتشار بخشی از ادبیات کهن ایران پرداخت. در سال ۱۳۱۶ به ایران بازگشت و به تدریس در دانشکدهی حقوق و ادبیات دانشگاه تهران مشغول شد. پورِ داوود در ۱۳۴۲ از دانشگاه تهران بازنشسته شد و در ۱۳۴۶ عنوان استاد ممتاز این دانشگاه را به دست آورد. استاد ابراهیم پورِ داوود پس از سالها تحقیق و پژوهش توانست برای نخستین بار بخشهایی از «اَوِستا» را همراه با توضیحات، به فارسی برگرداند. ادامهی این کار او را بعدها شاگردش ـ جلیل دوستخواه ـ به پایان رساند و کامل کرد. این پژوهشگر ایران باستان تألیفات دیگری هم در حوزهی فرهنگ و تمدن ایران دارد.
استاد ابراهیم پورِ داوود، در بامداد ۲۶ آبان ۱۳۴۷ در ۸۳سالگی در تهران درگذشت و در زادگاهش ـ رشت ـ در آرامگاه خانوادگی به خاک سپرده شد.
@UT_Central_Library
بازنویسی و تنظیم: #آرش_امجدی
۵۰ سال پیش در چنین روزی در سال ۱۳۴۷، استاد ابراهیم پورِ داوود درگذشت. وی، ایرانشناس، اوستاشناس و نخستین مترجم فارسیِ «اَوِستا» و استاد فرهنگ و زبانهای ایران باستان در دانشگاه تهران بود.
ابراهیم پورِ داوود در سال ۱۲۶۴ در محلهی سبزهمیدان رشت به دنیا آمد. در بیستسالگی به تهران آمد و به آموختن طب قدیم پرداخت. بعد از ۳ سال به لبنان رفت و در بیروت فراگیری زبان و ادبیات فرانسه را آغاز کرد. پس از گذشت دو سال و نیم، به زادگاه خود بازگشت و به دنبال آن به فرانسه رفت. پورِ داوود در فرانسه با محمدعلی جمالزاده ـ نویسندهی نامدار معاصر ـ آشنا شد. او در آن جا در رشتهی حقوق دانشگاه پاریس به تحصیل پرداخت. با آغاز جنگ جهانی اول، درس و تحصیل را رها کرد و مدتی در سویس بود. بعد به برلین رفت و در این شهر تحصیلاتش را در رشتهی حقوق ادامه داد. در آلمان، با خاورشناس آلمانی ـ یوزف مارکوارِت ـ آشنا شد و این آشنایی او را به تحصیل و تحقیق دربارهی ایران باستان علاقهمند کرد.
ابراهیم پورِ داوود به دنبال علاقهمندیاش به گذشتهی ایران و فرهنگ و تمدن آن، به هندوستان رفت و دو سال و نیم در آن جا ماند. او در هندوستان به انتشار بخشی از ادبیات کهن ایران پرداخت. در سال ۱۳۱۶ به ایران بازگشت و به تدریس در دانشکدهی حقوق و ادبیات دانشگاه تهران مشغول شد. پورِ داوود در ۱۳۴۲ از دانشگاه تهران بازنشسته شد و در ۱۳۴۶ عنوان استاد ممتاز این دانشگاه را به دست آورد. استاد ابراهیم پورِ داوود پس از سالها تحقیق و پژوهش توانست برای نخستین بار بخشهایی از «اَوِستا» را همراه با توضیحات، به فارسی برگرداند. ادامهی این کار او را بعدها شاگردش ـ جلیل دوستخواه ـ به پایان رساند و کامل کرد. این پژوهشگر ایران باستان تألیفات دیگری هم در حوزهی فرهنگ و تمدن ایران دارد.
استاد ابراهیم پورِ داوود، در بامداد ۲۶ آبان ۱۳۴۷ در ۸۳سالگی در تهران درگذشت و در زادگاهش ـ رشت ـ در آرامگاه خانوادگی به خاک سپرده شد.
@UT_Central_Library
بازنویسی و تنظیم: #آرش_امجدی
کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران
🔹کارگاه آموزشی استفاده از پایگاه علمی springer- شنبه ۲۶ آبان ساعت ۱۴ الی ۱۵:۳۰ - کتابخانه مرکزی.
توجه توجه- کارگاه اشپرینگر امروز برگزار نمی گردد
Forwarded from ELSEVIER IRAN
پیداکردن بهترین ژورنال برای مقالهتان
سرويس Elsevier® Journal Finder به شما کمک می کند تا ژورنالی را پیدا کنید که برای چاپ مقاله شما بهترین است. همچنین می توانید در این زمینه با بخش journal’s Aims and Scope برای راهنمایی های بیشتر در تماس باشید. در نهایت، سردبیر تصمیم خواهد گرفت که تا چه حدی مقاله شما با معیارهای ژورنال مطابقت دارد.
سرويس Elsevier Journal Finder از تکنولوژی جستجوی هوشمند و واژگان تخصصی در زمینههای پژوهشی استفاده می کند تا از این طریق مقاله شما را منطبق با ژورنالهای الزویر کند.
به سادگی، عنوان و چکیده خود را وارد کرده و زمینه پژوهشی مناسب را برای رسیدن به بهترین نتیجه انتخاب کنید.
https://journalfinder.elsevier.com/#results
سرويس Elsevier® Journal Finder به شما کمک می کند تا ژورنالی را پیدا کنید که برای چاپ مقاله شما بهترین است. همچنین می توانید در این زمینه با بخش journal’s Aims and Scope برای راهنمایی های بیشتر در تماس باشید. در نهایت، سردبیر تصمیم خواهد گرفت که تا چه حدی مقاله شما با معیارهای ژورنال مطابقت دارد.
سرويس Elsevier Journal Finder از تکنولوژی جستجوی هوشمند و واژگان تخصصی در زمینههای پژوهشی استفاده می کند تا از این طریق مقاله شما را منطبق با ژورنالهای الزویر کند.
به سادگی، عنوان و چکیده خود را وارد کرده و زمینه پژوهشی مناسب را برای رسیدن به بهترین نتیجه انتخاب کنید.
https://journalfinder.elsevier.com/#results
سرکار خانم بهدخت (فاطمه) رشدیه، آخرین نوه مرحوم رشدیه، همراه دکتر حضرتی، همکارم در گروه تاریخ و معاون آموزشی دانشکده ادبیات، امروز در کتابخانه مرکزی دانشگاه، در جستجوی آثار رشدیه
@UT_Central_Library
@UT_Central_Library
جناب آقای خوانساری، از اتاق بازرگانی، و فعال در عرصه نشر و کتابهای اقتصادی. امروز در کتابخانه مرکزی.
@UT_Central_Library
@UT_Central_Library