محروم کردن سفید از داشتن دو فیل که پس از آن سفید با دفاعی طولانی و ناخوشایند روبرو می شود. موتورها آخر بازی را برابر ارزیابی می کنند، اما از نظر بازیکن، موقعیت سیاه به وضوح ارجحیت دارد.

نقشه سیاه ساده است - پیشروی پیاده‌های جناح شاه، فشرده کردن مهره‌های سفید و آوردن شاهش به مرکز. سفید هیچ بازی متقابل معقولی ندارد.

موقعیت تقریباً برابر به نظر می رسد. پایگاه e5 نمی تواند به عنوان یک پایگاه مناسب برای اسب سفید عمل کند - سیاه به سادگی با فیل e5 را می گیرد و بازی را روی خانه های روشن شروع می کند. بنابراین، سفید در عوض سعی می‌کند ستون باز e را تصاحب کند، و می‌تواند با استفاده از ضعف قابل‌توجه g6، با بازی در جناح شاه به این امر کمک کند.

19...Nc6 20.Ng4 Ne7 21.Qh5 (21.Nxh6+ Kh8 22.Nf7+ Kg8=) 21...Nf5 22.Rhe1
وسفید ابتکار عمل را حفظ می کند.

پیاده‌های سیاه روی خانه های همرنگ فیل او ثابت می‌شوند که در دراز مدت مفید است. سفید همچنین متوجه شده است که پس از تعویض در g6، پیاده سفیدی که در آن خانه ظاهر می شود یک نقطه قوت است نه یک ضعف. وضعیت سیاه را فشرده کرده و نمی توان به سادگی به آن حمله کرد.

20...Be7 21.Qxf7+ (21.Ng4!? Qf3+ 22.Kh3 Qxc3 23.Nxh6+ Kh8∞) 21...Nxf7 22.Ng4±.

پیاده g6 باعث مزاحمت سیاه شده و در پایان نتیجه بازی را تعیین می کند.

آیا لکسی شیروف روی وزیر شدن پیاده خود حساب نمی کند؟ نه، البته نه. با پیشروی به d7، پیاده موقعیت سیاه را به دو نیمه تقسیم می کند و همچنین آماده است تا در زمان مناسب خود را نیز فدا کند. نکته مهم دیگر این است که او یک گروه خانه را برای حمله باز می کند - d5 برای اسب، d6 برای وزیر سفید و همچنین قطرa2-g8.

اسب به سمت d4 می رود، اما این امر مزیت زیادی به همراه ندارد، زیرا سایر سوارهای سیاه، به خصوص رخ های او هماهنگ نیستند.
باز کردن فیل با 14...e4 یا متوقف کردن پیاده سفید با 14...Nd7 قوی تر بود.

به لطف اسب ها، یک شبکه ماتی در اطراف شاه سیاه در حال شکل گیری است.