پیاده‌های آویزان زمانی خوب هستند که توسط سوارهای خودی حمایت شوند، اما در این وضعیت، رخِ a1 در حال «خواب» است و اسبِ d2 تحت فشار حمله‌ی غیرمستقیم در امتداد ستون d قرار دارد.

با ضربه‌ای ناگهانی، سفید توان درونی لازم برای مقاومت جدی را پیدا نمی‌کند و به‌راحتی می‌بازد. مقاوم‌ سرسختانه تر عبارت بود از:
24.d5
هر چند بعد از
24...Rh6 25.Nf3 (on 25.e5, Bf8, و پیاده d5 قابل دفاع نمی باشد) 25...Nd3 26.Re2 Nxb2 27.Rxb2 Bc5+ 28.Kh1 f5,
سیاه مرکز سفید را در هم می‌شکند و یک پیاده می‌گیرد.

سوارهای سیاه به اندازه کافی فعال نیستند تا از پیاده‌های آویزان حمایت کنند، و سفید از یک نکته تاکتیکی برای حمله به آن‌ها استفاده می‌کند.

اسب‌های سفید به حمله بر روی خانه‌های مرکزی می‌پیوندند.

18...Nf6 19.Nb3 Nd7 (19...c4 20.Qxe7 Rxe7 21.Nd4 سفید پایگاهی عالی برای اسب خود دارد.)
20.Rc3, و به دنبال آن Rf1-c1 –
دفاع از c5 آسان نیست.

سیاه آماده دفاع از پیاده‌ی c5 است، اما سفید هدف جدیدی در اردوگاه حریف پیدا می‌کند و حمله را به خانه‌های روشن منتقل می‌سازد.

حرکت 20..dxe4 جزایر بیش از حدی در اردوگاه سیاه به‌جا می‌گذاشت.
در پاسخ به 20...c4، ادامه‌ی بازی 21.Qh3 بود، با این ایده که با حرکت b2-b3 ضربه‌ای به خانه‌های روشن وارد شود.
حفظ تنش در خانه‌های مرکزی روشن ضروری بود.
حرکت صحیح20...Nf6 بود، که در آن صورت سفید تنها برتری اندکی داشت.

جناح شاه سیاه، با خانه‌های روشن تضعیف‌شده‌اش، بدون دفاع مانده و سفید به‌راحتی ابتکار عمل را در دست می‌گیرد.

اسبِ h7 آخرین امید خود برای وارد شدن به بازی را از دست می‌دهد، و سیاه کاملاً فاقد بازی متقابل است.

سیاه تسلیم شد.

وضعیت سفید بهتر است، اما در حال حاضر سوار های سیاه به‌صورت هماهنگ قرار گرفته اند و قادرند خطوط دفاعی را حفظ کنند. حرکت بعدی با هدف بر هم زدن این هماهنگی در وضعیت سیاه انجام می‌شود.