سفید از برتری دو فیل بهره‌مند است، و اگر بتواند گسترش خود را کامل کرده و با حرکت c2–c3 اسب را از خانه d4 بیرون براند، برتری آشکاری خواهد داشت. سیاه باید قاطعانه بازی کند و تلاش کند از موقعیت فعال سوارههایش بهره‌برداری کند.

ایده‌ی این نقشه ساده است – اگر پیاده به خانه h4 برسد، خانه‌های سیاه در جناح شاه سفید تضعیف می‌شوند. از سوی دیگر، اگر سفید با حرکت h3–h4 واکنش نشان دهد، خانه‌ی g4 را در اختیار سیاه قرار می‌دهد. همچنین نباید فراموش کرد که سیاه هنوز امکان قلعه‌ی بزرگ را دارد.

واکنش درست عبارت بود از:
11.Ne2 Nxe2+! 12.Qxe2 h4 13.Kh2 (13.g4 Nh7 14.c3 Qe7=) 13...Qd7 14.g4 Nh7 15.f4 Qe7 16.Qf3 Nf8
که منجر به وضعیتی تقریباً مساوی در بازی می‌شد.

این تعویض به سیاه کمک می‌کند تا روی خانه‌های سیاه بازی خود را گسترش دهد. حرکت منطقی‌تر این بود,
12.Bd2 h4 13.g4, or 12.Be3 .
12.Qd2 Nxg5 13.Qxg5 h4!=/+.

سیاه در حال حاضر برتری قابل‌توجهی دارد — کافی است فقط فیل‌های خانه‌های g2 و c5 را با یکدیگر مقایسه کنیم.

سفید تسلیم شد.

سفید یک احتمال برای ایجاد آتش بار در امتداد قطر b1-h7 آماده کرده است که تنها به یک حرکت فیل نیاز دارد. اکنون زمان آن فرا رسیده است که شروع به تضعیف دفاع سیاه کند.

سوارهای سیاه فعال شده‌اند، بنابراین او سعی می‌کند در مرکز صفحه بازی متقابل پیدا کند. اگر او اجازه دهد حرکت h4-h5 و باز شدن احتمالی قطرها انجام شود، اسب سیاه مجبور خواهد شد که خانه‌ی منفعل f8 را اشغال کند، در حالی که حرکت 18...h5 به اسب سفید یک پایگاه قوی در g5 خواهد داد.

اسب در پوزیسیونی بلوکه قرار گرفته و هم‌زمان در حمله نیز نقش دارد.

شاه سیاه ضعیف است، بنابراین سفید می‌توانست وزیرها را در صفحه نگه دارد، بدون اینکه نگران تعویض آن‌ها باشد:
24.Qg3! Nd3 25.Rxd3! cxd3 26.Qxd3 Rf8 27.Nf3
حمله به خانه‌های روشن تعیین‌کننده است.

مطمئن‌ترین راه این است: پیاده‌ی d5 باید سد یا نابود شود و پیاده‌های رونده ستون e و f باید نتیجه‌ی بازی را تعیین کنند.