سفید در پی آن است که با فدا کردن یک پیاده، ضعف‌های ساختاری‌اش را برطرف سازد و با اتکاء به استقرار فعال مهره‌هایش، نتیجه‌ی مساوی را حفظ کند.
در مقابل، ادامه‌ی طبیعی26.‌Kxd3 منجر به موقعیتی منفعل می‌شود – موقعیتی که از لحاظ فنی قابل دفاع است، اما از نظر عملی دشوار و ناخوشایند خواهد بود.

با رساندن شاه به f3، سفید به ساختار دفاعی مطلوب خود دست می‌یابد – وضعیتی که هماهنگی مهره‌ها و کنترل خانه‌های کلیدی را تضمین می‌کند.

مساوی

سفید از برتری دو فیل بهره‌مند است، و اگر بتواند گسترش خود را کامل کرده و با حرکت c2–c3 اسب را از خانه d4 بیرون براند، برتری آشکاری خواهد داشت. سیاه باید قاطعانه بازی کند و تلاش کند از موقعیت فعال سوارههایش بهره‌برداری کند.

ایده‌ی این نقشه ساده است – اگر پیاده به خانه h4 برسد، خانه‌های سیاه در جناح شاه سفید تضعیف می‌شوند. از سوی دیگر، اگر سفید با حرکت h3–h4 واکنش نشان دهد، خانه‌ی g4 را در اختیار سیاه قرار می‌دهد. همچنین نباید فراموش کرد که سیاه هنوز امکان قلعه‌ی بزرگ را دارد.

واکنش درست عبارت بود از:
11.Ne2 Nxe2+! 12.Qxe2 h4 13.Kh2 (13.g4 Nh7 14.c3 Qe7=) 13...Qd7 14.g4 Nh7 15.f4 Qe7 16.Qf3 Nf8
که منجر به وضعیتی تقریباً مساوی در بازی می‌شد.

این تعویض به سیاه کمک می‌کند تا روی خانه‌های سیاه بازی خود را گسترش دهد. حرکت منطقی‌تر این بود,
12.Bd2 h4 13.g4, or 12.Be3 .
12.Qd2 Nxg5 13.Qxg5 h4!=/+.

سیاه در حال حاضر برتری قابل‌توجهی دارد — کافی است فقط فیل‌های خانه‌های g2 و c5 را با یکدیگر مقایسه کنیم.

سفید تسلیم شد.

سفید یک احتمال برای ایجاد آتش بار در امتداد قطر b1-h7 آماده کرده است که تنها به یک حرکت فیل نیاز دارد. اکنون زمان آن فرا رسیده است که شروع به تضعیف دفاع سیاه کند.