آخرین ضربه‌ی یک ترکیب دل‌انگیز؛ سفید چاره‌ای جز تسلیم نداشت.

سفید کنترل کامل ستون e را در اختیار دارد، اما آرایش پیاده‌های سیاه هماهنگ است و هیچ خانه‌ای برای نفوذ در موقعیت او وجود ندارد. در عین حال، اسب در خانه c4 از جناح شاه جدا افتاده و فیل سیاه‌ در g7 نیز توسط پیاده‌های خودش و زنجیره پیاده‌ای سفید در c3-d4 محدود شده است. از سوی دیگر، فیل سیاه‌ رو سفید نیز سواری چندان فعال نیست. همهٔ این موارد نشان‌دهندهٔ قربانی کوچکی هستند که بیشتر جنبهٔ پوزیسیونی دارد تا تاکتیکی.

سیاه زمان را از دست می‌دهد، و این به سفید اجازه می‌دهد تا رخ غیرفعال در a1 را وارد حمله کند. پیدا کردن حرکتی مسئله وار کاملاً ضروری بود:
26...Rh6! 27.Nxf7 Qxf7 28.g4 Rf6 29.Qe8+ Bf8 30.Qxf7+ Kxf7
با یک آخر بازی دو لبه و به‌طور تقریبی مساوی.

این تلاش برای حفظ ماتریال با پاسخی قاطع مواجه می‌شود.
با این حال، هنوز امکان بازیابی هماهنگی بین مهره‌هایش از طریقِ 27...Rdf6 وجود داشت، هر چند بعد از:
28.Nxf7 Qxf7 29.Qg4+ Kh8 30.f3
سفید با وجود برابری تقریبی ماتریال، ابتکار عمل پایدار و مداومی در دست دارد.

سوارهای سفید همکاری فوق‌العاده‌ای دارند و حتی با نیرویی حداقلی می‌توانند حمله‌ای سرنوشت‌ساز علیه شاهِ بی‌دفاعِ سیاه ترتیب دهند.

با توجه به ماتِ اجتناب‌ناپذیر در دو حرکت، سیاه تسلیم شد.

تعویض تمام سوارهای سنگین آن‌قدرها هم برای سیاه بد نیست، چون او یک پیادهٔ رونده در ستون h دارد. با این حال، شاه سفید همچنان در امنیت باقی می‌ماند و برای سیاه ناخوشایند است که مدام نگران ضعف عرض آخر خود باشد. بنابراین، سیاه یکی از پیاده‌های دوبله خود را قربانی می‌کند تا پوشش دفاعی شاه سفید را برهم بزند.

اسب با گرفت زمان به خانهٔ d5 می‌آید – این خانه، مکان ایده‌آلی برای حمله است.

این حرکت که خانهٔ b3 را برای سوارهای سنگین او تضمین می‌کند، نتیجهٔ بازی را تعیین می‌کند.

سفید تسلیم شد.

معمولاً در چنین پوزیسیون باز و فعالی، بازیکنی که با کیش حمله می‌کند برنده می‌شود. بعد از ارتقای طبیعی پیاده به وزیر با حرکت 46...e1=Q+ و پاسخ 47.Kh2، سیاه دیگر کیشی ندارد و سفید در حرکت بعدی حمله‌ای قاطع را آغاز خواهد کرد.
اما سیاه حرکتی را پیدا کرد که سفید از آن غافل شده بود (در حالی که سفید به جای حرکت آخر خود یعنی 46.a7-a8=Q، می‌توانست با 46.Kh1-h2! برنده شود).