Once Upon A Time In The West. Ennio Morricone

جدول ارزشگذاری منتقدان نشریات فرانسوی که توسط لوفیلم(لوموند) منتشر می‌شود
۵ منتقد، فیلم «امیلیا پرز» ساخته ژاک اودیار را لایق دریافت نخل می‌دانند.



#️⃣ #Cannes77
©️ Cinephilia
🎗@Video_Archives

امتیاز منتقدان آمریکایی، مکزیکی و آلمانی به فیلم «لیمونوف» ساخته کیریل سربرنیکوف، کارگردان مطرح روسی
◽️در بین امتیازات این منتقدان، فیلم جیا ژانکه با اختلاف در صدر آثار مسابقه کن ۲۰۲۴ قرار دارد.



#️⃣ #Cannes77
©️ Cinephilia
🎗@Video_Archives

امتیاز منتقدان آمریکایی، کانادایی، مکزیکی و رومانیایی به فیلم «ماده» ساخته کورالی فارگیت که در بخش مسابقه کن۲۰۲۴ حاضر است و دیروز اولین نمایش خود را پشت سر گذاشت.



#️⃣ #Cannes77
©️ Cinephilia
🎗@Video_Archives

لیست امتیازدهی منتقدان نشریات حاضر در کن به فیلم‌های بخش ۲هفته فیلمسازان
▫️فیلم «در تصویر خود» ساخته تیری دِ پرتی، با تعداد آرای بیشتر در صدر قرار دارد.



#️⃣ #Cannes77
©️ Cinephilia
🎗@Video_Archives

🔥جیا ژانکه در صدر
فیلم جدید ژانکه تنها فیلمی در بخش مسابقه است که تا به امروز یک اتفاق نظر مثبت -از اغلب منتقدان که با رویکرد‌های مختلف به فیلم‌ها امتیاز می‌دهند- را توانسته بدست بیاورد.



#️⃣ #Cannes77
©️ Cinephilia
🎗@Video_Archives

‎
ترجمه اختصاصی مصاحبه جذاب مارکوس اوزل (سردبیر کایه دو سینما) با ریچارد لینکلیتر درباره فیلم جدید او به نام Nouvelle Vague (موج نو) که در تازه‌ترین شماره مجله کایه دو سینما منتشر شده است.

ترجمه این مصاحبه از زبان فرانسوی به فارسی با صرف وقت و تلاش فراوان انجام شده است. خواهشمندیم در صورت تمایل به انتشار این ترجمه در دیگر جاها، به کانال تلگرامی Cinephilia به عنوان منبع ارجاع دهید.

با توجه به کم‌توجهی مترجمان و علاقه‌مندان سینما به منابع غنی فرانسوی‌زبان، امیدواریم انتشار این نوع مطالب زمینه‌ساز گسترش فعالیت همکاران و دوستان گرامی در این حوزه شود.

فایل مجله پیش از این در کانال آپلود شده است که از طریق این لینک می‌توانید به آن دسترسی داشته باشید.


Cinephilia
@Video_Archives

‎
کایه دو سینما: عکس‌های زیادی از زمان فیلمبرداری «از نفس افتاده» برای ساخت فیلم داشتی؟

ریچارد لینکلیتر: آره، هر چی که گیرمون اومد رو جمع‌ کردیم. خیلی بهمون تو طراحی صحنه، لباس و این چیزا کمک کرد. برای صحنه‌هایی که فیلمبرداری «از نفس افتاده» رو نشون می‌داد، سعی کردیم تا جایی که می‌شد از همون تجهیزاتی که تو آگوست ۱۹۵۹ استفاده می‌شده استفاده کنیم. مثلاً دقیقاً همون مدل دوربین Cameflex رو پیدا کردیم که «کوتارد» تو این عکس‌ها ازش استفاده می‌کنه.

خیلی جالب بود که فهمیدیم از دو لنز، از جمله یک زوم، استفاده می‌کردن. من با دقت به تمام این ظرافت‌های فنی فیلم دوباره نگاه کردم. فقط دو نما با زوم وجود داره: یکی اون جایی که پلیس واسه دستگیری بلموندو می‌ره تو مترو و از اون طرف خیابون می‌آد بیرون، و یکی دیگه نمایی که جین سیبرگ با یه پوستر مچاله شده به عنوان منظره‌یاب، بهش نگاه می‌کنه.

اون موقع خیلی مرسوم نبود که از زوم استفاده کنن. این فیلم پر از اینجور جسارت‌هاست و «گدار» مدام در حال نوآوری بود.


Cinephilia
@Video_Archives

‎
کایه دو سینما: این جنبه‌های خلاقانه بود که باعث شد «از نفس افتاده» رو به عنوان موضوع فیلمت انتخاب کنی؟

ریچارد لینکلیتر: آره ولی «از نفس افتاده» تنها موضوع فیلم نیست. یه جورایی ادای دینی به موج نوی فرانسه هم هست. می‌تونی ردپای تروفو، ریوت، رومر و شابرول رو توش ببینی. همه اینا، ‌به اضافه روسلینی و ملویل، تو این فیلم حضور دارن. گودار می‌ره پیش روبرتو برسون که همزمان مشغول فیلمبرداری جیب‌بر بود.

درواقع این فیلم بیشتر به اون دوران و اون فضا می‌پردازه و داستان ورود «گدار» به اولین فیلم بلندش، همکاری با ژرژ دو بوآرگار ]تهیه‌کننده‌ی معروف فرانسوی[، بودجه برای فیلم و آماده شدن واسه فیلمبرداری رو روایت می‌کنه.


Cinephilia
@Video_Archives

‎
کایه دو سینما: اولین بار کِی «از نفس افتاده» رو دیدی؟

ریچارد لینکلیتر: بعد از اینکه به یه شهر بزرگ نقل مکان کردم، سینما رو کشف کردم. تو «هانتسویل»، جایی که بزرگ شده بودم، سینما فقط یه فیلم تو هفته، اونم فیلم هندی پخش می‌کرد. فیلم‌ها رو دوست داشتم، ولی هیچوقت فکر نمی‌کردم که خودم فیلم بسازم. می‌خواستم رمان‌نویس بشم و نمایشنامه می‌نوشتم.

اولین بار که به طور جدی به سینما به عنوان یه فرم هنری فکر کردم، ۲۱ سالم بود و خوشبختانه درست با «از نفس افتاده» بود. اون موقع دانش سینمایی زیادی نداشتم، چیزی در مورد این فیلم نمی‌دونستم و هنوز فیلم‌هایی که «گدار» و «موج نو» ازشون الهام گرفته بودن رو ندیده بودم، که این باعث شد بتونم طراوت و جنبه انقلابی اون رو حتی بیست سال بعد از ساختش درک کنم.

هیچوقت اون حس شگفت‌زدگی رو از روبرو شدن با یه چیز کاملاً متفاوت فراموش نمی‌کنم. بعداً یه دوست خانوادگی که عاشق سینما بود، یه کتاب در مورد «موج نو» به من هدیه داد که با اشتیاق خوندمش. این دوره از سینما همیشه واسه من مهم خواهد موند.


Cinephilia
@Video_Archives

‎
کایه دو سینما: «از نفس افتاده» به شدت تحت تأثیر سینمای آمریکا است.

ریچارد لینکلیتر: «گدار» می خواست فیلمش حال و هوای فیلم های کم‌بودجه و درجه دو رو داشته باشد. من توی فیلم به این موضوع اشاره کردم، به فیلم های درجه دو، به بوگارت.

کایه دو سینما: پس منطقیه که یه آمریکایی، امروز فیلمی درباره‌ش بسازه.

ریچارد لینکلیتر: آره، ما هم یه جورایی همین کارو می‌کنیم، ولی برعکس! (با خنده)

کایه دو سینما: اون موقع، «بلموندو» هم به این حس آمریکایی بودن فیلم اضافه می‌کرد، چون اصلا شبیه یه جوون فرانسوی معمولی نبود. ریلکسی و کاراش خیلی شبیه آمریکایی‌ها بود.

ریچارد لینکلیتر: آره، بازی خیلی طبیعی و بی‌تکلفی داره. طرز راه رفتن، دویدن و سوار ماشین شدنش همیشه خیلی فیزیکیه. معلومه که بوکس کار می‌کرده. اولین بار توی فیلم من توی یه سالن بوکس ظاهر می‌شه.

«بلموندو» از همون اول یه ضدقهرمانه، و «گدار» از این موضوع استفاده می‌کنه تا شخصیتش رو خیلی انسانی نشون بده. هیچ کاری نمی‌کنه که دوستش داشته باشن، پول و ماشین می‌دزده، یه پلیس رو می‌کشه، ولی بازم عاشقش می‌شیم!



Cinephilia
@Video_Archives

‎
کایه دو سینما: این دومین باره که بعد از بیست سال از فیلم «پیش از غروب»، توی پاریس فیلم
می‌سازی. سخته که پاریس ۱۹۵۹ رو توی دنیای امروز پیدا کنی؟

ریچارد لینکلیتر: برای من که همون پاریسه، شاید حتی بیشتر از یه پاریسی که فقط تغییرات شهرش رو می‌بینه. من هنوز از چیزی که می‌بینم شگفت‌زده می‌شم. عاشق اینجام.

یادمه بیست سال پیش به خودم می‌گفتم: چه جادویی! این همون خیابوناییه که کارگردان‌های مورد علاقه‌م توش فیلم ساختن و زندگی کردن! و حالا بعد از بیست سال دوباره به همین خیابون‌ها برگشتم تا فیلمی در موردشون بسازم. باید یه کم پخته‌تر می‌شدم تا جرات این کار رو پیدا کنم.


Cinephilia
@Video_Archives

‎
کایه دو سینما: همه، چهره و صدای گدار، تروفو یا شابرول رو می‌شناسن. بازیگرانی رو انتخاب کردی که تا حد ممکن بهشون شبیه باشن؟

ریچارد لینکلیتر: بازیگری که نقش گدار رو بازی می‌کنه، «گیوم ماربک»، لحنش رو خیلی تمرین کرده و موهاش رو هم به شکلی کوتاه کردیم که بیشتر شبیه گدار بشه. ولی هر چقدر هم که دنبال شباهت باشیم و با استفاده از اسناد و مدارک دکور و لباس رو شبیه‌سازی کنیم، در آخر این اصلا هدف فیلم نیست.

مهم اینه که شخصیت‌ها چی‌کار می‌کنن، چی تو ذهنشونه. این یه مقطعی از زندگی گِداره که هنوز اون آدمی که می‌شناسیم نشده، کسی نمی‌شناستش، فقط یه منتقدِ خوره کتاب بود. اون موقع تروفو و شابرول چند تا فیلم بلند ساخته بودن، ولی گدار هنوز نه، و از این موضوع گله‌مند بود، می‌ترسید از قافله عقب مونده باشه!

از بقیه بازیگرا خواستم که باهاش مثل یه آدم معمولی رفتار کنن، انگار که هیچی از گدار نمی‌دونن. بیشتر از همه می‌خواستم این رو نشون بدم: یه گروه جوون که دارن اولین فیلم‌هاشون رو می‌سازن، با تمام شور و اشتیاق و اضطرابی که همراهشونه.

به همین خاطر هم فقط از بازیگرهای تازه‌کار استفاده کردم: نه فقط به خاطر اینکه بازیگرهای معروف خیلی توی شخصیت‌ها غرق می‌شدن، بلکه به خاطر اینکه بازیگرهای جوون ناشناس یه طراوت، یه انرژی و هیجانی به فیلم می‌آرن که با موضوعش همخوانی داره.


Cinephilia
@Video_Archives

‎
کایه دو سینما: فیلم بامزه‌ای میشه؟

ریچارد لینکلیتر: آره! نحوه غیرمتعارف کار کردن گدار، اینکه ممکن بود بعد از دو روز فیلمبرداری همه چیز رو ول کنه و بره، بدون فیلمنامه و یادداشت با یه گروهی که درست نمی‌فهمن چی‌کار می‌کنه، من رو یاد فیلمبرداری اولین فیلم خودم انداخت، با تمام اتفاقات خنده‌داری که پیش می‌اومد. طنز فیلم از تضاد بین سردرگمی و عدم اعتماد به نفس گدار در اون دوره و چیزی که ما امروز از فیلمش می‌دونیم هم میاد.

کایه دو سینما: فیلم «موحش» ساخته «میشل آزاناویسوس» رو دیدی؟

ریچارد لینکلیتر: آره، دیدم... چی می‌خوای ازم بپرسی؟ (با خنده) نمی‌خوام زیاد در مورد اون فیلم صحبت کنم، فقط بگم که من در مورد یه دوره‌ی دیگه از زندگی گدار فیلم ساختم، قبل از اینکه با تروفو و بقیه دعواش بشه، دوره‌ای که همه چیز پر از عشق و شور و اشتیاق بود.

من از اون دوره‌ای که تو «موحش» نشون داده می‌شه خیلی خوشم نمیاد: دوره‌ای که گدار از سینما خسته شده بود، نه از کارش راضی بود و نه از بقیه.


Cinephilia
@Video_Archives