Once Upon A Time In The West. Ennio Morricone

جدول ارزشگذاری منتقدان نشریات فرانسوی که توسط لوفیلم(لوموند) منتشر می‌شود
۵ منتقد، فیلم «امیلیا پرز» ساخته ژاک اودیار را لایق دریافت نخل می‌دانند.



#️⃣ #Cannes77
©️ Cinephilia
🎗@Video_Archives

امتیاز منتقدان آمریکایی، مکزیکی و آلمانی به فیلم «لیمونوف» ساخته کیریل سربرنیکوف، کارگردان مطرح روسی
◽️در بین امتیازات این منتقدان، فیلم جیا ژانکه با اختلاف در صدر آثار مسابقه کن ۲۰۲۴ قرار دارد.



#️⃣ #Cannes77
©️ Cinephilia
🎗@Video_Archives

امتیاز منتقدان آمریکایی، کانادایی، مکزیکی و رومانیایی به فیلم «ماده» ساخته کورالی فارگیت که در بخش مسابقه کن۲۰۲۴ حاضر است و دیروز اولین نمایش خود را پشت سر گذاشت.



#️⃣ #Cannes77
©️ Cinephilia
🎗@Video_Archives

لیست امتیازدهی منتقدان نشریات حاضر در کن به فیلم‌های بخش ۲هفته فیلمسازان
▫️فیلم «در تصویر خود» ساخته تیری دِ پرتی، با تعداد آرای بیشتر در صدر قرار دارد.



#️⃣ #Cannes77
©️ Cinephilia
🎗@Video_Archives

🔥جیا ژانکه در صدر
فیلم جدید ژانکه تنها فیلمی در بخش مسابقه است که تا به امروز یک اتفاق نظر مثبت -از اغلب منتقدان که با رویکرد‌های مختلف به فیلم‌ها امتیاز می‌دهند- را توانسته بدست بیاورد.



#️⃣ #Cannes77
©️ Cinephilia
🎗@Video_Archives

‎
ترجمه اختصاصی مصاحبه جذاب مارکوس اوزل (سردبیر کایه دو سینما) با ریچارد لینکلیتر درباره فیلم جدید او به نام Nouvelle Vague (موج نو) که در تازه‌ترین شماره مجله کایه دو سینما منتشر شده است.

ترجمه این مصاحبه از زبان فرانسوی به فارسی با صرف وقت و تلاش فراوان انجام شده است. خواهشمندیم در صورت تمایل به انتشار این ترجمه در دیگر جاها، به کانال تلگرامی Cinephilia به عنوان منبع ارجاع دهید.

با توجه به کم‌توجهی مترجمان و علاقه‌مندان سینما به منابع غنی فرانسوی‌زبان، امیدواریم انتشار این نوع مطالب زمینه‌ساز گسترش فعالیت همکاران و دوستان گرامی در این حوزه شود.

فایل مجله پیش از این در کانال آپلود شده است که از طریق این لینک می‌توانید به آن دسترسی داشته باشید.


Cinephilia
@Video_Archives

‎
کایه دو سینما: عکس‌های زیادی از زمان فیلمبرداری «از نفس افتاده» برای ساخت فیلم داشتی؟

ریچارد لینکلیتر: آره، هر چی که گیرمون اومد رو جمع‌ کردیم. خیلی بهمون تو طراحی صحنه، لباس و این چیزا کمک کرد. برای صحنه‌هایی که فیلمبرداری «از نفس افتاده» رو نشون می‌داد، سعی کردیم تا جایی که می‌شد از همون تجهیزاتی که تو آگوست ۱۹۵۹ استفاده می‌شده استفاده کنیم. مثلاً دقیقاً همون مدل دوربین Cameflex رو پیدا کردیم که «کوتارد» تو این عکس‌ها ازش استفاده می‌کنه.

خیلی جالب بود که فهمیدیم از دو لنز، از جمله یک زوم، استفاده می‌کردن. من با دقت به تمام این ظرافت‌های فنی فیلم دوباره نگاه کردم. فقط دو نما با زوم وجود داره: یکی اون جایی که پلیس واسه دستگیری بلموندو می‌ره تو مترو و از اون طرف خیابون می‌آد بیرون، و یکی دیگه نمایی که جین سیبرگ با یه پوستر مچاله شده به عنوان منظره‌یاب، بهش نگاه می‌کنه.

اون موقع خیلی مرسوم نبود که از زوم استفاده کنن. این فیلم پر از اینجور جسارت‌هاست و «گدار» مدام در حال نوآوری بود.


Cinephilia
@Video_Archives

‎
کایه دو سینما: این جنبه‌های خلاقانه بود که باعث شد «از نفس افتاده» رو به عنوان موضوع فیلمت انتخاب کنی؟

ریچارد لینکلیتر: آره ولی «از نفس افتاده» تنها موضوع فیلم نیست. یه جورایی ادای دینی به موج نوی فرانسه هم هست. می‌تونی ردپای تروفو، ریوت، رومر و شابرول رو توش ببینی. همه اینا، ‌به اضافه روسلینی و ملویل، تو این فیلم حضور دارن. گودار می‌ره پیش روبرتو برسون که همزمان مشغول فیلمبرداری جیب‌بر بود.

درواقع این فیلم بیشتر به اون دوران و اون فضا می‌پردازه و داستان ورود «گدار» به اولین فیلم بلندش، همکاری با ژرژ دو بوآرگار ]تهیه‌کننده‌ی معروف فرانسوی[، بودجه برای فیلم و آماده شدن واسه فیلمبرداری رو روایت می‌کنه.


Cinephilia
@Video_Archives

‎
کایه دو سینما: اولین بار کِی «از نفس افتاده» رو دیدی؟

ریچارد لینکلیتر: بعد از اینکه به یه شهر بزرگ نقل مکان کردم، سینما رو کشف کردم. تو «هانتسویل»، جایی که بزرگ شده بودم، سینما فقط یه فیلم تو هفته، اونم فیلم هندی پخش می‌کرد. فیلم‌ها رو دوست داشتم، ولی هیچوقت فکر نمی‌کردم که خودم فیلم بسازم. می‌خواستم رمان‌نویس بشم و نمایشنامه می‌نوشتم.

اولین بار که به طور جدی به سینما به عنوان یه فرم هنری فکر کردم، ۲۱ سالم بود و خوشبختانه درست با «از نفس افتاده» بود. اون موقع دانش سینمایی زیادی نداشتم، چیزی در مورد این فیلم نمی‌دونستم و هنوز فیلم‌هایی که «گدار» و «موج نو» ازشون الهام گرفته بودن رو ندیده بودم، که این باعث شد بتونم طراوت و جنبه انقلابی اون رو حتی بیست سال بعد از ساختش درک کنم.

هیچوقت اون حس شگفت‌زدگی رو از روبرو شدن با یه چیز کاملاً متفاوت فراموش نمی‌کنم. بعداً یه دوست خانوادگی که عاشق سینما بود، یه کتاب در مورد «موج نو» به من هدیه داد که با اشتیاق خوندمش. این دوره از سینما همیشه واسه من مهم خواهد موند.


Cinephilia
@Video_Archives

‎
کایه دو سینما: «از نفس افتاده» به شدت تحت تأثیر سینمای آمریکا است.

ریچارد لینکلیتر: «گدار» می خواست فیلمش حال و هوای فیلم های کم‌بودجه و درجه دو رو داشته باشد. من توی فیلم به این موضوع اشاره کردم، به فیلم های درجه دو، به بوگارت.

کایه دو سینما: پس منطقیه که یه آمریکایی، امروز فیلمی درباره‌ش بسازه.

ریچارد لینکلیتر: آره، ما هم یه جورایی همین کارو می‌کنیم، ولی برعکس! (با خنده)

کایه دو سینما: اون موقع، «بلموندو» هم به این حس آمریکایی بودن فیلم اضافه می‌کرد، چون اصلا شبیه یه جوون فرانسوی معمولی نبود. ریلکسی و کاراش خیلی شبیه آمریکایی‌ها بود.

ریچارد لینکلیتر: آره، بازی خیلی طبیعی و بی‌تکلفی داره. طرز راه رفتن، دویدن و سوار ماشین شدنش همیشه خیلی فیزیکیه. معلومه که بوکس کار می‌کرده. اولین بار توی فیلم من توی یه سالن بوکس ظاهر می‌شه.

«بلموندو» از همون اول یه ضدقهرمانه، و «گدار» از این موضوع استفاده می‌کنه تا شخصیتش رو خیلی انسانی نشون بده. هیچ کاری نمی‌کنه که دوستش داشته باشن، پول و ماشین می‌دزده، یه پلیس رو می‌کشه، ولی بازم عاشقش می‌شیم!



Cinephilia
@Video_Archives

‎
کایه دو سینما: این دومین باره که بعد از بیست سال از فیلم «پیش از غروب»، توی پاریس فیلم
می‌سازی. سخته که پاریس ۱۹۵۹ رو توی دنیای امروز پیدا کنی؟

ریچارد لینکلیتر: برای من که همون پاریسه، شاید حتی بیشتر از یه پاریسی که فقط تغییرات شهرش رو می‌بینه. من هنوز از چیزی که می‌بینم شگفت‌زده می‌شم. عاشق اینجام.

یادمه بیست سال پیش به خودم می‌گفتم: چه جادویی! این همون خیابوناییه که کارگردان‌های مورد علاقه‌م توش فیلم ساختن و زندگی کردن! و حالا بعد از بیست سال دوباره به همین خیابون‌ها برگشتم تا فیلمی در موردشون بسازم. باید یه کم پخته‌تر می‌شدم تا جرات این کار رو پیدا کنم.


Cinephilia
@Video_Archives

‎
کایه دو سینما: همه، چهره و صدای گدار، تروفو یا شابرول رو می‌شناسن. بازیگرانی رو انتخاب کردی که تا حد ممکن بهشون شبیه باشن؟

ریچارد لینکلیتر: بازیگری که نقش گدار رو بازی می‌کنه، «گیوم ماربک»، لحنش رو خیلی تمرین کرده و موهاش رو هم به شکلی کوتاه کردیم که بیشتر شبیه گدار بشه. ولی هر چقدر هم که دنبال شباهت باشیم و با استفاده از اسناد و مدارک دکور و لباس رو شبیه‌سازی کنیم، در آخر این اصلا هدف فیلم نیست.

مهم اینه که شخصیت‌ها چی‌کار می‌کنن، چی تو ذهنشونه. این یه مقطعی از زندگی گِداره که هنوز اون آدمی که می‌شناسیم نشده، کسی نمی‌شناستش، فقط یه منتقدِ خوره کتاب بود. اون موقع تروفو و شابرول چند تا فیلم بلند ساخته بودن، ولی گدار هنوز نه، و از این موضوع گله‌مند بود، می‌ترسید از قافله عقب مونده باشه!

از بقیه بازیگرا خواستم که باهاش مثل یه آدم معمولی رفتار کنن، انگار که هیچی از گدار نمی‌دونن. بیشتر از همه می‌خواستم این رو نشون بدم: یه گروه جوون که دارن اولین فیلم‌هاشون رو می‌سازن، با تمام شور و اشتیاق و اضطرابی که همراهشونه.

به همین خاطر هم فقط از بازیگرهای تازه‌کار استفاده کردم: نه فقط به خاطر اینکه بازیگرهای معروف خیلی توی شخصیت‌ها غرق می‌شدن، بلکه به خاطر اینکه بازیگرهای جوون ناشناس یه طراوت، یه انرژی و هیجانی به فیلم می‌آرن که با موضوعش همخوانی داره.


Cinephilia
@Video_Archives

‎
کایه دو سینما: فیلم بامزه‌ای میشه؟

ریچارد لینکلیتر: آره! نحوه غیرمتعارف کار کردن گدار، اینکه ممکن بود بعد از دو روز فیلمبرداری همه چیز رو ول کنه و بره، بدون فیلمنامه و یادداشت با یه گروهی که درست نمی‌فهمن چی‌کار می‌کنه، من رو یاد فیلمبرداری اولین فیلم خودم انداخت، با تمام اتفاقات خنده‌داری که پیش می‌اومد. طنز فیلم از تضاد بین سردرگمی و عدم اعتماد به نفس گدار در اون دوره و چیزی که ما امروز از فیلمش می‌دونیم هم میاد.

کایه دو سینما: فیلم «موحش» ساخته «میشل آزاناویسوس» رو دیدی؟

ریچارد لینکلیتر: آره، دیدم... چی می‌خوای ازم بپرسی؟ (با خنده) نمی‌خوام زیاد در مورد اون فیلم صحبت کنم، فقط بگم که من در مورد یه دوره‌ی دیگه از زندگی گدار فیلم ساختم، قبل از اینکه با تروفو و بقیه دعواش بشه، دوره‌ای که همه چیز پر از عشق و شور و اشتیاق بود.

من از اون دوره‌ای که تو «موحش» نشون داده می‌شه خیلی خوشم نمیاد: دوره‌ای که گدار از سینما خسته شده بود، نه از کارش راضی بود و نه از بقیه.


Cinephilia
@Video_Archives

‎
کایه دو سینما: «موحش» روی اون دوره تمرکز کرده بود تا یه دیدگاه طعنه‌آمیز به گدار ارائه بده. انگار فیلمساز ازش خوشش نمی‌اومده.

ریچارد لینکلیتر: در هر صورت، من با گدار رابطه پیچیده‌ای ندارم. فقط یه رابطه صرفا سینمایی باهاش دارم. شاید به این خاطر که فرانسوی نیستم و نیازی به "کشتن پدر" ندارم.

[مفهوم «کشتن پدر» که از نظریه «عقده اُدیپ» زیگموند فروید نشأت گرفته استT در روانشناسی و نقد ادبی به طور کلی به طغیان علیه نسل قبل یا به چالش کشیدن ارزش‌ها و باورهای سنتی اشاره دارد. اینجا، «لینکلیتر» به جای جبهه‌گیری علیه گدار، به دنبال یادگیری از او و ساختن چیزی جدید بر اساس میراث اوست.]

کایه دو سینما: چیزی از سبک گِدار توی فیلمت هست؟

ریچارد لینکلیتر: به همه همکارانم می‌گم: این فیلم مثل یه فیلم موج نوی فرانسوی می‌مونه، ولی نه به کارگردانی گدار. نه به کارگردانی تروفو! ایده‌آل من اینه که مثل یه فیلم در مورد گدار باشه که ژاک روزیه کارگردانی کرده باشه.

شش هفته پیش فیلم «بدرود فیلیپین» رو دیدم، چون تو آمریکا خیلی شناخته شده نیست، و الان شده یکی از فیلم‌های مورد علاقه‌م.


Cinephilia
@Video_Archives

‎
کایه دو سینما: ساختن یه فیلم موج نوی فرانسوی برای تو چه معنایی داره؟ چطوره؟

ریچارد لینکلیتر: خیلی از فیلم‌های این دوره رو مطالعه کردم، گاهی سکانس به سکانس، و یه آزادی فرمی و یه سبکی توش هست که هیچ جای دیگه پیدا نمی‌شه، حتی تو همون دوره. سینمای آزاد انگلیس یا موج نوی ژاپن یه چیز دیگه‌ست.

فکر می‌کنم این یه جور کار کردن با کمبود بودجه هم هست، یه جور پیدا کردن راه‌حل‌های خلاقانه در لحظه، وفق دادن خودمون با شرایط، بدون اینکه بخوایم همه چیز رو کنترل کنیم. غیرمنصفانه‌ست که فیلمی بسازی که به این چیزها ادای احترام می‌کنه، ولی تو شرایطی شبیه به اونها کار نکنی.


Cinephilia
@Video_Archives

‎
کایه دو سینما: این یکی از ویژگی‌های فیلم‌شناسی تو هم هست: می‌تونی از یه فیلم استودیویی بزرگ به یه فیلم کم‌هزینه، یا از یه فرم کلاسیک به یه فرم تجربی بری.

ریچارد لینکلیتر: من زندگی فیلمسازیم رو یه جور «شغل» نمی‌بینم، جوری که برای بعضی‌ها مهمه که تو صنعت سینما چه سطحی یا چه جایگاهی دارن. مثلا بعضی‌ها اصرار دارن که بعد از ساختن فیلم‌های پرهزینه، همیشه تو سطح بالا بمونن.

می‌دونی، مراسم افتتاحیه «آکادمی راک» رو که یه فیلم ۳۲ میلیون دلاری بود، از دست دادم، چون ترجیح می‌دادم تو پاریس باشم و «پیش از غروب» رو تو ۱۵ روز بسازم، که ۳۰ میلیون دلار کمتر هزینه داشت.

این فیلم‌هایی هستن که برام مهمه. هر فیلمساز باید بر اساس بودجه‌ای که در اختیار داره و متناسب با فیلمش هست کار کنه.


Cinephilia
@Video_Archives

‎
کایه دو سینما: قبل‌تر یه فیلم در مورد یه فیلمساز ساخته بودی: «اورسن ولز و من» اما به نظر می‌رسه این فیلمت با عنوان «موج نوی فرانسوی» کار خیلی متفاوتی باشه.

ریچارد لینکلیتر: درسته، ولی شباهت این دو فیلم تو اینه که هر دوشون پرتره‌ای از هنرمندانی هستن که تازه کارشون رو شروع کردن. تو فیلم اورسن ولز، بیشتر رو کارای تئاترش تمرکز شده.

بعد از ساختن این دو فیلم در مورد دو فیلم‌ساز بزرگ تو اوج جوونیشون، دوست دارم یه فیلم در مورد یه فیلم‌ساز دیگه در مورد اواخر دوران حرفه‌ای‌ش بسازم.

کایه دو سینما: موضوعش کی می‌تونه باشه؟

ریچارد لینکلیتر: «لورنز هارت»، یه ترانه‌سرای مشهور از زوج هنری راجرز و هارت که کلی موزیکال‌های پرطرفدار «برادوی» ساختن. بعد از سال‌ها همکاری با راجرز، یهو ولش کرد و با یه نفر دیگه شروع به کار کرد.


Cinephilia
@Video_Archives

‎
هارت هم حسابی ازش دلخور شد. اولین موزیکالی که راجرز بدون هارت نوشت، «اوکلاهما!» بود که خیلی سروصدا به پا کرد و یه جور انقلاب تو تئاتر موزیکال آمریکا محسوب می‌شد. این اتفاق واسه هارت خیلی غم‌انگیز بود.

این دقیقا برعکس چیزیه که ولز و گدار تو جوونیشون تجربه کردن: تو این داستان، یه نفر یهو احساس می‌کنه پیر شده، از دور خارج شده و دیگه هیچ استعدادی نداره.

کایه دو سینما: این یادآور حرف «سرژ دنِی» [منتقد مشهور سینما و تلویزیون] در مورد سینه‌فیلی و مجله کایه دو سینما و موج نوی فرانسوی هست: سینه‌فیلی یعنی طرفداری از نسل جوون در حالی که عاشق آدم‌های قدیمی‌ای هستی که تو اون دوره هیچ کس دیگه‌ای قدرشون رو نمی‌دونه!

ریچارد لینکلیتر: بله، پرستش بزرگان با جوانی و نوآوری هیچ تناقضی نداره.


(پرش به ابتدای مطلب)


مطلبی که خواندید، ترجمه کانال سینه‌فیلیا از مصاحبه مارکوس اوزل، سردبیر کایه دو سینما، با ریچارد لینکلیتر است که در تاریخ 2 مارس در پاریس انجام شده و در شماره ماه May مجله Cahiers du Cinéma منتشر گردیده است.
مترجم: پگاه مناجاتی


Cinephilia
@Video_Archives

امتیازات اولیه به فیلم «کارآموز» ساخته علی عباسی از منتقد رومانیایی، مکزیکی و آمریکایی
▪️امتیازها از ۵ است.



#️⃣ #Cannes77
©️ Cinephilia
🎗@Video_Archives