پیکره، فیلم جالویی است که سرجیو مارتینو در سال ۱۹۷۳ ساخته است و از تمام ویژگی‌ها و ابزارهای روایت و داستان‌پردازی استاندارد ژانر برای ساخت آن استفاده کرده است. جاناتان رزنبام در تحلیلی که از این فیلم در ماهنامه بریتانیایی بولتن ارائه داده، به این نکته اشاره می‌کند (و بازگویی دوباره آن ارزشمند است) که این فیلم، «همه آنچه را که تصور می‌کند از فیلم انتظار داریم برای‌مان مهیا می‌کند.» بررسی جاناتان رزنبام یکی از معدود نقدهای (کمابیش) مثبت در مورد تمام فیلم‌هایی که در این مطلب به آن‌ها پرداخته شده است و در عین حال، علاقه او نسبت به این فیلم، در درجه اول بر این فرض استوار است که اثر مارتینو قصد دارد مخاطبان خود را خشنود کند، و به‌عنوان یک فیلم جالو خرسند کردن مخاطب نیازمند واقع شدن در محدوده‌ی ژانر است تا همچون اثری برجسته در ذهن طرفداران اروپایی فیلم‌های وحشت و فیلم‌های سالن‌های اکران ترزا ویزیونه ضبط و حک شود.